Soms hoor je ineens een liedje op de radio en word je er gewoon gelijk door gegrepen. Dat je er gelijk zo weg van bent, dat je alleen nog maar kan luisteren en niet eens meer in staat bent om je telefoon te pakken en te shazam'en. Ik heb dat wel eens (en hopelijk ben ik niet de enige, want dan klink ik nu als een complete idioot). De laatste keer dat ik dat had was vorige week.
Giel draaide ergens vorige week de nieuwe single van Michael - beste singer songwriter van Nederland - Prins. En ik was dus gelijk helemaal zo van 'O wauw, wat verschrikkelijk, belachelijk, hartverscheurend mooi. Deze moet ik downloaden en de komende drie
maanden jaar op repeat zetten.'
Dus ik gelijk naar de iTunes Store. (Ja ja, je leest het goed: de iTunes Store. Ik betaal tegenwoordig netjes voor mijn muziek. En daar ben ik stiekem best trots op. (En ik vergeet voor het gemak even dat ik jarenlang gewoon
gejat gratis gedownload heb)). Maar goed, ik dus 'Michael Prins' intypen in het zoekvlakje. En wat denk je: hij vond hem gewoon niet. Veel meer dan
Close To You* kende hij niet van Michael Prins. Hmpf.
