Voor wie zich afvraagt hoe het verder is in kamp Liefdesverdriet Suckt, John Newman weet het best treffend te omschrijven. En belachelijk mooi te zingen.
So You Think You Can Dance. Behalve dan dat ik er altijd enorm jaloers van word, houd ik ervan. Echt liefde voor dat programma. Ik moest afgelopen zondag dan ook een klein traantje wegpinken, omdat 1) Danny een held is en terecht heeft gewonnen al was Giovanni natuurlijk wel veel schattiger en 2) ik nu weer een jaar moet wachten op een nieuw seizoen SYTYCD.
Wat SYTYCD extra leuk maakt, is de muziek. Ik zit altijd de halve aflevering te Shazam'en. Zo ook vorige week, tijdens deze (BELACHELIJK MOOIE!!!!1!) choreografie van Conny Janssen:
Alweer een Lovely Music? Ja, ik weet het, het zijn misschien een beetje veel muziekpost achter elkaar. Maar eigenlijk kan ik er niets aan doen. Het is allemaal de schuld van Hooverphonic. Moeten ze maar niet zo'n belachelijk mooi liedje maken. Klachtenbrieven kun je dus richting België sturen, maar voor nu: eerst even luisteren.
Soms hoor je ineens een liedje op de radio en word je er gewoon gelijk door gegrepen. Dat je er gelijk zo weg van bent, dat je alleen nog maar kan luisteren en niet eens meer in staat bent om je telefoon te pakken en te shazam'en. Ik heb dat wel eens (en hopelijk ben ik niet de enige, want dan klink ik nu als een complete idioot). De laatste keer dat ik dat had was vorige week.
Giel draaide ergens vorige week de nieuwe single van Michael - beste singer songwriter van Nederland - Prins. En ik was dus gelijk helemaal zo van 'O wauw, wat verschrikkelijk, belachelijk, hartverscheurend mooi. Deze moet ik downloaden en de komende drie maanden jaar op repeat zetten.'
Dus ik gelijk naar de iTunes Store. (Ja ja, je leest het goed: de iTunes Store. Ik betaal tegenwoordig netjes voor mijn muziek. En daar ben ik stiekem best trots op. (En ik vergeet voor het gemak even dat ik jarenlang gewoon gejat gratis gedownload heb)). Maar goed, ik dus 'Michael Prins' intypen in het zoekvlakje. En wat denk je: hij vond hem gewoon niet. Veel meer dan Close To You* kende hij niet van Michael Prins. Hmpf.
Het is al even geleden dat ik hier een liedje plaatste. Ik heb namelijk het idee dat jullie toch niet luisteren als ik dat zeg. Maar jongens, wat ik vanochtend toch op de radio hoorde... Het nieuwe nummer van Laura Jansen. Die moet je toch echt wel even beluisteren. Niet omdat ik het zeg, maar omdat jij dan over een paar weken -wanneer iedereen er mee loopt te dwepen omdat hij zo geweldig is- kan zeggen dat jij hem echt wéken geleden al hebt ontdekt.
Kijken jullie wel allemaal braaf iedere maandag naar De Beste Singer Songwriter? Zo niet, ga je schamen en als een dolle uitzending gemist kijken. Omdat ik het zeg. En omdat er gewoon verschrikkelijk mooie liedjes gezongen worden. Onder andere dit prachtige nummer van Wyke van Weelden.
Zo, ben je nu overtuigd? En dan te bedenken dat Wyke niet eens door is naar de volgende ronde. Bij Idols zou ze waarschijnlijk met gemak drie seizoenen achter elkaar winnen.
Ps 1: Ik heb geen aandelen hoor. Ik ben gewoon enthousiast.
Ps 2: Ik ben stiekem een beetje verliefd op Douwe Bob.
Ik kan hier wel een heel verhaal gaan ophangen over waarom dit zo'n leuk, mooi en vrolijk lenteliedje is, maar jullie kunnen veel beter gewoon zelf luisteren. Angela Moyra is niet voor niks 3FM Serious Talent.
Als je net als ik deze week aan de radio vastgekleefd zit voor Serious Request, ken je dit nummer vast al wel. Zo niet, ga je schamen je mist echt wat. Onder andere dit nummer geweldige-kippenvel-nummer van Greg Holden (hadden jullie ooit van hem gehoord?). Greg heeft het speciaal geschreven voor Serious Request, nadat hij de verhalen van Eric Corton over zijn reis naar Ivoorkust had gehoord. Dit vind ik nou ECHT mooi. Luister maar.
Vergeet ook vooral niet om hem (of een ander nummer) heel vaak aan te vragen. Gewoon, omdat het bijna kerstmis is en je dat tientje echt wel kunt missen.
Soms hoor je wel eens een liedje op de radio dat zo mooi is dat je er gewoon stil van wordt. Dat had ik vandaag toen ik 'The A Team' van Ed Sheeran voor het eerst op 3FM hoorde. Sindsdien staat 'ie op repeat.
Dit nummer van Claudia de Breij heb ik inmiddels een paar keer op de tv/radio voorbij horen komen. Wat is dit verschrikkelijk mooi. Zo mooi dat ik eigenlijk niet weet hoe ik het moet omschrijven. Luister je mee?
Soms hoor je wel eens een liedje dat zo mooi is dat het je ineens raakt en niet meer los laat. Begrijp je wat ik bedoel? Ik had dit bijvoorbeeld met Ordinary People van John Legend en Someone Like You van Adele.
Afgelopen weekend hoorde ik At the Disco van Rachel Louise voor het eerst op de radio. En dat is er dus weer zo een die mij niet los laat. Echt heel mooi...
Ik zal het maar meteen bekennen: ik ben fan van Guus Meeuwis. Ik was zelfs al fan van Guus toen ik nog maar vijf jaar oud was. Zus S., toen zeven, en ik mochten toen allebei een cd uitkiezen. Mijn eerste echte cd. En wat koos ik? De cd van Sugar Lee Hooper (“Jo met de banjo. Mien met de mandoline. En Kaatje met haar mondharmonicaatje…”). Je begrijpt dat ik me daar nu kapot voor schaam.
Zus S. had gelukkig een betere muzieksmaak en koos voor de cd van Guus Meeuwis. Sindsdien ben ik fan. De cd werd natuurlijk gelijk overgezet op een cassettebandje (ja, die bestonden toen nog). Bandje in je walkman en je kunt je urenlang vermaken op de achterbank op weg naar Frankrijk. De hele reis hebben we meegezongen: “Kedeng kedeng, kedeng kedeng, OEHOE!! “ (Pap, mam, nog sorry daarvoor).
Ik ben gelukkig over mijn Sugar Lee Hooper-fase heen gegroeid, maar ik ben wel nog altijd fan van Guus Meeuwis. Hoewel ik dat niet altijd heb durven toe te geven. Het is namelijk niet echt cool om tussen je 12e en 15e mee te zingen met “Het is een nacht die je normaal alleen in fillems ziet…”. Vanaf je 16e wordt Guus echter weer leuk (zeker in combinatie met een biertje ;).
Guus was er zelfs bij toen ik in de vijfde klas met school tien dagen naar Rome ging. Hele dagen liepen wij door Rome te slenteren terwijl we kei hard Brabant zongen (Ge bent unne echte Bosschenaar of nie waoh).
Vorig jaar heb ik Guus voor het eerst live gezien. Eerst in het Theater aan de Parade. Later in het Philips Stadion bij ‘Groots met een zachte G’. Dat was echt een feestje. Zelfs zusje D. stond kei hard mee te blèren met “Ik wil je. Blijf bij me. Hou van me. Ga nooit meer weg!”. Toen waren S. en ik toch even twee trotse oudere zussen.
Dit jaar ga ik weer naar ‘Groots’. Dit maal met (hoofdsponsoren) papa en mama. Voor hen is het de eerste keer naar Guus. Hoog tijd dus om hen een spoedcursus ‘meeblèren met Guus’ te geven. Kijken wat er is blijven hangen van al die uren op weg naar Frankrijk. “Kedeng kedeng, kedeng kedeng, OEHOE!!"
