Verkering in de tweede klas

Ik zit in de trein. Tegenover mij zit een stelletje van een jaar of 14. Het is duidelijk dat ze verkering hebben. Verkering zoals je dat op je veertiende hebt. Ze stralen uit dat ze elkaar leuk vinden, maar zijn nog heerlijk onbeholpen. Een beetje zoals Bambi op het ijs. Ik zie haar denken: "Zal ik zijn hand pakken?" Ik zie hem denken: "Oh jee, ze zit wel erg dichtbij. Wat nu? Kan ik het maken om een arm om haar heen te slaan?"

En dan krijg ik ineens de neiging om hen uit hun droom te halen. Om hen te vertellen dat liefde kut is en alleen maar pijn oplevert. Dat ze het beter gelijk kunnen uitmaken en het klooster ingaan. Iets van die strekking.

En ze leefde nog lang en gelukkig zonder hem

Is het weer tijd voor een update uit kamp Liefdesverdriet Suckt. Ik geloof het wel hè? Nou heb ik goed nieuws (voor mezelf) en slecht nieuws (voor ehh... ik weet eigenlijk niet voor wie): dit is namelijk (hopelijk) de laatste update van het front Wijn, IJs, Chocola en Adele op repeat.

Gisteravond voelde ik me namelijk ineens.... Ehh....

Wacht, ik kan dit beter omschrijven aan de hand van een filmscène.

Ik neem aan dat jullie allemaal The Holiday wel kennen. (Zo niet: waar is die steen waaronder je leeft? Is het er gezellig zonder tv waar niet iedere week Pretty Woman/Notting Hill/The Holiday op is?). Ik bedoel die scène waarin Kate Winslet eindelijk die klootzak van een Jasper de waarheid vertelt:

"This - This twisted, toxic THING between us, is finally finished! I'm miraculously done being in love with you! Ha! I've got a life to start living. And you're not going to be in it!"

Zo voel ik me dus ook. En dat voelt verdomd goed.

Te persoonlijk

Soms ben ik stiekem best wel jaloers op mensen die anoniem bloggen. Dat je gewoon lekker alles kan plaatsen, zonder je zorgen te hoeven maken over privacy, gevoelens van anderen en of je ooit nog uitgenodigd wordt voor een sollicitatiegesprek. Ik ben echter met complete naam, favoriete soort chocolade en waarschijnlijk ook mijn schoenmaat online te vinden, en houd er daarom rekening mee wat ik wel of niet op mijn blog pleur.

Niet dat je nou moet denken dat ik een heel spannend dubbelleven lijd, maar het is wel de reden waarom ik de laatste tijd zo vaag doe met het hele liefdesverdriet suckt. Ik kan me voorstellen dat jullie dachten: "Huh? Waar heb je het over? Had je überhaubt een vriend dan?" Officieel niet nee (onder het motto 'we plakken er geen label op'). Omdat ik niet goed wist hoe ik het moest noemen, heb ik er nooit over geschreven.

Lovely music: Easy

Voor wie zich afvraagt hoe het verder is in kamp Liefdesverdriet Suckt, John Newman weet het best treffend te omschrijven. En belachelijk mooi te zingen.

Whoever said love was easy

Should not have told you

'Cause every time you feel it

A piece of you is gone

Is it something that you want?

Something that you need?

Something you should know?

Whoever said love was easy

Do you know they told you wrong?

Bye bye troostvoedsel

Een halve liter Starbucks telt niet meer als ontbijt.
Brownies gaan niet meer door voor lunch.
Een diepvriespizza is niet langer een uitgebalanceerd diner.
En geen voordeelverpakkkingen reepjes Kinder Chocolade meer als midnight snack.

Oftewel, na drie weken lang troostvoedsel heb ik besloten dat het mooi is geweest. Ik voel me er niet echt beter door en mijn huid wordt er al helemaal niet beter van. (Er zit inmiddels zo'n grote puist op mijn kin, dat ik hem een naam heb gegeven: Jack). Daarom kozen Jack en ik vanavond dan ook voor een salade, in plaats van brood met knakworstjes (o, mijn leven is zo culinair).

Niet dat ik vanaf nu ineens dramatisch calorieën ga tellen en alleen nog maar wortels eet, hoor. Ten eerst lust ik geen wortels en bovendien staat er nog een belachelijk goddelijke brownie in de koelkast. Gezien het wereldvoedselprobleem zou het natuurlijk schandalig zijn om die niet op te eten. Tussen twee normale maaltijden door.

(Bron afbeelding)

Ultiem troostvoedsel

Ik geloof dat ik wel kan zeggen dat ik de afgelopen weken een expert ben geworden op het gebied van troostvoedsel. Nou had ik daarvoor natuurlijk ook nooit zoveel moeite met het naar binnen werken van grootverpakkingen ijs en chocola, maar een gebroken hart zorgde ervoor dat ik dit naar een heel ander niveau tilde.

Toevallig las ik laatst ook op Laura's blog dat het cliché dat ijs, chocola en drank helpen, klopt. En dan vooral veel wijn. Dit advies heb ik dan ook maar braaf gevolgd en het bleek inderdaad te werken.

Het werkt echter maar tot op zekere hoogte. Op gegeven moment werd ik misselijk van al dat ijs, kon ik geen chocola meer zien - kreeg niet eens meer een hele brownie op, dan weet je wel hoe erg het is - en durfde ik geen wijn meer te drinken zonder bovenaan de lijst voor een levertransplantatie te staan. Ik voelde me echter alleen nog steeds kut.

Gelukkig kwam er op dat moment iets nieuws in mijn leven. Nee, geen nieuwe liefde. Ook geen oude liefde die zich bedacht bleek te hebben. Nee, veel beter...

Mag ik jullie voorstellen aan hét ultieme troostvoedsel. Ijs, chocolade en drank in één!

God bestaat. Hij werkt bij Magnum.