Soms ben ik stiekem best wel jaloers op mensen die anoniem bloggen. Dat je gewoon lekker alles kan plaatsen, zonder je zorgen te hoeven maken over privacy, gevoelens van anderen en of je ooit nog uitgenodigd wordt voor een sollicitatiegesprek. Ik ben echter met complete naam, favoriete soort chocolade en waarschijnlijk ook mijn schoenmaat online te vinden, en houd er daarom rekening mee wat ik wel of niet op mijn blog pleur.
Niet dat je nou moet denken dat ik een heel spannend dubbelleven lijd, maar het is wel de reden waarom ik de laatste tijd zo vaag doe met het hele
liefdesverdriet suckt. Ik kan me voorstellen dat jullie dachten: "Huh? Waar heb je het over? Had je überhaubt een vriend dan?" Officieel niet nee (onder het motto 'we plakken er geen label op'). Omdat ik niet goed wist hoe ik het moest noemen, heb ik er nooit over geschreven.
