Verkering in de tweede klas

Ik zit in de trein. Tegenover mij zit een stelletje van een jaar of 14. Het is duidelijk dat ze verkering hebben. Verkering zoals je dat op je veertiende hebt. Ze stralen uit dat ze elkaar leuk vinden, maar zijn nog heerlijk onbeholpen. Een beetje zoals Bambi op het ijs. Ik zie haar denken: "Zal ik zijn hand pakken?" Ik zie hem denken: "Oh jee, ze zit wel erg dichtbij. Wat nu? Kan ik het maken om een arm om haar heen te slaan?"

En dan krijg ik ineens de neiging om hen uit hun droom te halen. Om hen te vertellen dat liefde kut is en alleen maar pijn oplevert. Dat ze het beter gelijk kunnen uitmaken en het klooster ingaan. Iets van die strekking.