New York liefde

Inmiddels ben ik alweer drie maanden terug, maar mijn liefde voor New York is nog niet weggeëbd. Verre van zelfs. Als ik niet zo'n sucker voor de sale was, zou ik zelfs aan het sparen zijn om weer terug te kunnen. Maar goed, aangezien ik voorlopig niet verwacht schoenen met 50% korting te kunnen weerstaan, heb ik maar gewoon een lijstje gemaakt van AWESOME momenten gedurende die negen dagen eind maart. Om met heel veel liefde aan terug te denken...

- Vanuit het vliegtuig de Manhattan skyline zien opdoemen en beseffen dat je gewoon echt in New York bent. Nou ja, bijna dan. ('Cabin crew, please be seated for touchdown.')

- Het moment dat je voor het eerst de stad inrijdt en alles herkent uit de film.

- Bovenop The Top Of The Rock staan en nogmaals beseffen dat je toch echt, echt, echt in New York bent.

- A la SATC gewoon je hand opsteken en dat er dan binnen twee tellen een taxi voor je stopt.

- Donuts van Dough. Een stukje hemel in de vorm van gefrituurd deeg met glazuur. Beter dan dat wordt het niet.

Ik mocht niet verliefd worden

'Niet verliefd worden hoor, want we willen je wel terug hier.' Dat waren de woorden van mijn oma, vlak voordat ik in het vliegtuig naar New York stapte.
'Haha nee, komt goed.' Ik lachte haar woorden weg. 'Negen dagen is veel te kort om verliefd te worden.'
Ik was een hoop van plan, maar verliefd worden was er daar niet een van. Bovendien word ik toch niet zo snel verliefd, laat staan op 6000 km afstand van huis.

Boy, was I wrong.

Uiteindelijk duurde het maar drie dagen. Drie dagen, voordat ik hopeloos verliefd werd. Drie dagen, voordat ik keihard viel. En er waren slechts een romantisch uitzicht op de skyline, een wandeling door het park, een paar gin-tonics en een knappe barman voor nodig.

Binnen drie dagen was ik completely, madly, insanely in love met New York.

En ik weet dat het nu verschrikkelijk cliché is om Empire state of mind te quoten, maar aangezien verliefde vrouwen over het algemeen genomen één groot wandelend cliché zijn, doe ik het lekker toch. Want och, jongens, die stad... New York is liefde.

Concrete jungle where dreams are made of

There's nothin' you can't do
Now you're in New York

60 jaar gelukkig

29 maart 1954, een dansavond in Leiden. De avond dat mijn opa en oma elkaar voor het eerst ontmoetten. En de avond dat ze elkaar voor het eerst kusten (Ohoh, oma toch. Gelijk op de eerste date? Toe maar! ;). Ze kennen elkaar nu dus precies 60 jaar.

Ik vind het fascinerend. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat ik dit weet, omdat mijn opa het vanochtend op Facebook postte. Ik ben er namelijk inmiddels wel aan gewend dat mijn opa ook op social media zit. Hij is soms gewoon hipper dan ik. (Hij snapt bijvoorbeeld wel hoe Windows 8 werkt, terwijl ik alleen maar iedere dag een nieuwe manier bedenk om het te vervloeken).

Maar goed, ik vind het dus fascinerend dat op die ene avond 60 jaar geleden alles precies op zijn plek viel. Want wat als mijn oma zich die avond niet zo lekker had gevoeld en toch maar thuis was gebleven? Of wat als mijn opa geen zin had gehad om dat hele stuk op de fiets naar Leiden te gaan? Misschien hadden ze elkaar dan wel nooit ontmoet en was mijn moeder er nooit geweest (en ik dus ook niet). Of zouden mijn opa en oma elkaar dan toch wel op een ander moment tegengekomen zijn? Zou het lot ze toch wel samengebracht hebben?

Maar misschien dat ik dat nog niet eens het meest fascinerende vind. Ik vind het eigenlijk nog veel bewonderenswaardiger dat ze echt al 60 jaar samen zijn en het na al die jaren nog steeds leuk hebben samen. Dat ze elkaar nog niet spuugzat zijn en op Valentijnsdag nog verrassen met cadeautjes. 60 jaar, dat is toch onvoorstelbaar lang?!

Aan de ene kant vind ik het maar een benauwend idee, zo lang samen met dezelfde persoon. Aan de andere kant lijkt het me geweldig en wil ik het ook. Maar misschien dat ik eerst maar eens moet proberen om het 60 dagen lang vol te houden met iemand. Of 6.

(Bron afbeelding)

Verkering in de tweede klas

Ik zit in de trein. Tegenover mij zit een stelletje van een jaar of 14. Het is duidelijk dat ze verkering hebben. Verkering zoals je dat op je veertiende hebt. Ze stralen uit dat ze elkaar leuk vinden, maar zijn nog heerlijk onbeholpen. Een beetje zoals Bambi op het ijs. Ik zie haar denken: "Zal ik zijn hand pakken?" Ik zie hem denken: "Oh jee, ze zit wel erg dichtbij. Wat nu? Kan ik het maken om een arm om haar heen te slaan?"

En dan krijg ik ineens de neiging om hen uit hun droom te halen. Om hen te vertellen dat liefde kut is en alleen maar pijn oplevert. Dat ze het beter gelijk kunnen uitmaken en het klooster ingaan. Iets van die strekking.