23 is het nieuwe 30

Soms heb ik heimwee naar de tijd toen je nog via Hyves dansende bananen naar je bff (ntb!) kon sturen. De tijd dat je nog 'stuur dit door naar minstens 99 mensen, anders ontploft de aarde-mails' ontving via Hotmail. En de tijd dat je nog gewoon via MSN verkering kon vragen aan iemand. (En het drie weken later ook gewoon weer via MSN uitmaakte.)

--> I.L.S.E. (*) Goodbye my lover (U) Goodbye my friend (*) <--- has just signed in.

Destijds fietste je uit school snel naar huis, zodat je de rest van de middag kon vermaken met het telkens online komen, zodat _~*een bepaald iemand*~_ zou zien dat je online was en je misschien wel zou aanspreken. Niet dat hij dat ooit deed, maar whatevah, dat is nu niet het punt.

Wat ik wel wil zeggen, is dat als ik nu door mijn Facebook timeline scroll, ik me heel anders voel. In plaats van hip, hot & happening ("Moet jij nog inbellen? Wij hebben thuis al lang ADSL hoorrr."), heb ik tegenwoordig last van een naar onderbuikgevoel dat ik achterloop. Er gaat namelijk amper een week voorbij of er komen foto's voorbij van een oud klasgenootje dat gaat samenwonen/trouwen/baby's baren.

Huh? Dat waren toch dingen die je pas deed als je volwassen was? Sinds wanneer is 23 het nieuwe 30?

Ik weet het niet hoor, maar ik wil nog minstens 7 jaar om uit te vogelen wat ik wil. Nog minstens 7 jaar door mijn zusje getagd worden in minion plaatjes, in plaats van in trouwaktes. Nog minstens 7 jaar mijn eigen hoofd als profielfoto, in plaats van die van een baby die net zijn eerste fruithapje uitkotst. Is dat ook oké?

*Ilssseeee* (F) i WaNNa bE f0revER y0uNg (#)(L)(A) has just signed off.

Hersenspinsels

Hé hoi, ik weet niet of jullie mij nog kunnen herinneren, maar ik ben Ilse en ja, ik leef nog. Ik had alleen even geen inspiratie om te bloggen. Wat eigenlijk heel raar is, aangezien ik juist heel druk ben. Er is genoeg gaande in mijn leven, zeg maar. Alleen lijkt het wel dat hoe voller mijn hoofd zit, hoe minder ik eruit krijg. (Klinkt dat logisch? Of klink ik nu als iemand die te veel zweefthee heeft gedronken?)

Maar goed, aangezien ik inmiddels van mijn halve familie commentaar krijg ('Bende ge gestopt mè bloggen, of wah?'), leek het me tijd om maar weer eens iets van me te laten horen. Maar bij gebrek aan inspiratie voor een volwaardig blogstukje, is het een lijstje met wat random gedachten geworden. Die heb ik gelukkig nog genoeg.

- Zou het ooit nog goed komen met dat hardlopen van mij? Nou heb ik op zich een heel aardige fysiotherapeut, dus daar ligt het niet aan, maar ik zou het wel leuk vinden als ik straks in New York een rondje kan hardlopen in Central Park. En dat dat rondje dan groter is dan 5 meter.

- Daarover gesproken.... Over 48 dagen zit ik gewoon in New York! En ja, ik ben nog nooit buiten Europa geweest. En ja, dat is de eerste keer dat ik in mijn eentje op vakantie ga. EN JA DAT VIND IK OOK DOODENG DUS ALS IEDEREEN ER EVEN OVER KAN OPHOUDEN ZOU DAT FIJN ZIJN WANT ANDERS DURF IK STRAKS NIET MEER AAAAAAAH HEEFT IEMAND EEN PLASTIC ZAKJE VOOR ME?

Ik win altijd van mezelf

Oké, even snel dit pakketje versturen bij de Bruna. Ik ga vooral geen boeken kopen.
Ha, dat zullen we nog wel eens zien.
Nee, Ils, je moet sparen. Vooral niet naar die tafels met boeken kijken.
Ha, ik keek lekker toch.
Wat ben ik toch hopeloos.
Waarom mocht ik ook alweer geen boeken kopen? Wil. Ze. Allemaal.
Misschien omdat je nog 50 ongelezen boeken op de plank hebt staan.
Maar ik ga op vakantie, dan lees ik altijd heel veel boeken.
Je gaat maar een week hoor.
Ja maar, ja maar...
Nee.
Ja maar, dit is de nieuwe Rachel Gibson. En deze van Sophie Kinsella heb ik destijds van de bieb gelezen en nu ligt hij hier extra voordelig. Het is een schande als ik mijn Sophie Kinsella en Rachel Gibson collectie niet compleet heb.
Nee. Gewoon nee. Je hebt geen geld, weet je nog?
Ugh. Ik vind mezelf stom.
Stel je niet aan.
Hé, wacht, werd vandaag mijn salaris niet gestort?
OKÉ IK KOOP ZE ALLEBEI. WHOEHOE!

Geef toe, hier kun je toch niet zomaar langslopen?

Het leven is geen Hollywoodproductie

Vroeger las ik altijd de Gossip Girl-boeken. Al heb ik ze trouwens niet allemaal gelezen. Ik heb het ongeveer tot en met deel 11 of 12 volgehouden, voordat ik afhaakte (toen kon het me echt niet meer boeien wie het nou met wie deed). Maar goed, ik begin hierover omdat Blair, een van de hoofdpersonen, zich in die boeken altijd voorstelt dat het leven een film is. Dan mijmert ze over 'de film van haar leven', waarin alles groots en meeslepend en perfect is.

Ik heb dat dus ook, dat ik me soms voorstel dat het leven een film is. Dan stel ik me allerlei scenario's voor. Allemaal met een hoog Hollywoodgehalte natuurlijk, inclusief bijpassende achtergrondmuziek, dramatische effecten en happy ends.

Zo heb ik er geen moeite mee om me voor te stellen dat ik à la The Prince & Me verliefd word op een jongen die vervolgens erfgenaam van een of ander tof koninkrijk blijkt te zijn. Zeker nu prins Harry weer vrijgezel is... Volgens mij zou ik best een goede prinses zijn, denken jullie niet?

Ongezouten mening op verzoek

Ik had zin om te bloggen, maar wist niet waarover. Dus zoals het een echte inspiratieloze faalblogger betaamt, plaatste ik een oproepje op Twitter. Een oproep voor onderwerpen waar ik een slecht onderbouwde mening over kan hebben. Dat bleek een schot in de roos, want binnen een paar minuten reageerde Renze met 'mannen die hun benen scheren voor sport'. En laat ik daar nou best wel iets over willen zeggen.

Mijn eerste associatie was natuurlijk als volgt (en geef maar toe, die van jullie ook):

Verkering in de tweede klas

Ik zit in de trein. Tegenover mij zit een stelletje van een jaar of 14. Het is duidelijk dat ze verkering hebben. Verkering zoals je dat op je veertiende hebt. Ze stralen uit dat ze elkaar leuk vinden, maar zijn nog heerlijk onbeholpen. Een beetje zoals Bambi op het ijs. Ik zie haar denken: "Zal ik zijn hand pakken?" Ik zie hem denken: "Oh jee, ze zit wel erg dichtbij. Wat nu? Kan ik het maken om een arm om haar heen te slaan?"

En dan krijg ik ineens de neiging om hen uit hun droom te halen. Om hen te vertellen dat liefde kut is en alleen maar pijn oplevert. Dat ze het beter gelijk kunnen uitmaken en het klooster ingaan. Iets van die strekking.

Zomaar wat gedachtes over Parijs

Hoi, 's werelds sloomste blogger hier. Want ja, ik weet het, het is al bijna een maand geleden dat ik in Parijs was en ik schrijf er nu pas een stukje over. En dan is het ook nog niet eens een echt stukje, maar een veel te kort ik-maak-me-er-lekker-makkelijk-vanaf lijstje. Ik ben ook nog van plan om mijn lijst met Parijs tips aan te vullen, maar die zien jullie waarschijnlijk - met dit tempo van mij - rond kerst wel verschijnen. Maar voor nu dus zomaar wat gedachtes over Parijs:

- Die duiven. Ik wist niet dat het kon, maar de duiven in Parijs zijn werkelijkwaar nog dommer dan hier. Hier in Nederland vliegen ze tenminste niet tegen mijn hoofd aan. (Ik wou dat ik een grapje maakte, maar nee.)

(Bron afbeelding links - rechts)

Waar vind je ze tegenwoordig nog?

Mannen. Laten we het daar maar weer eens een keertje over hebben. En dan in het specifiek over perfecte mannen. Want ik vraag me af of die eigenlijk wel bestaan. En zo ja, waar ze die dan verstopt hebben.

Laatst had ik het met een collega over diezelfde vraag. We dronken na het werk gezellig een drankje en kregen het over relaties (en dan in mijn geval over het gebrek daaraan natuurlijk). Ik stak weer eens van wal over hoe ik geloof in Disney-prinsen en Ryan-Gosling-in-The-Notebook-types. Nou ja, geloof. Misschien dat ik beter 'geloofde' kan zeggen. Bestaan er eigenlijk wel perfecte mannen? Ik kom ze in ieder geval niet tegen. Met als gevolg dat ik al bijna langer single ben, dan Queen Elizabeth op de troon zit.

Een uurtje bij de tandarts

Auw. Auw. Aaaauuuuwwww! Dat boren doet verrekte pijn. Waarom moest ik nou ook weer zo nodig heldhaftig doen en nee zeggen toen de tandarts vroeg of ik een verdoving wou. Als ik nou één gaatje had, maar nee, ik heb er vier. Het zijn weliswaar vier vrij oppervlakkige gaatjes, aldus de tandarts, maar toch. Nu weet ik weer waarom die tandarts altijd zo zit te zeuren over flossen en stokeren.

Oké, probeer niet aan de pijn denken. Focus gewoon ergens anders op, dan voel je er vast niks meer van. Focus, focus, focus, Iels. Tel desnoods de puntjes op het plafond. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 [...] 64, 65, 66, AUW AUW AUW! Shit, nu ben ik de tel kwijt.

Laat die puntjes op het plafond dan maar zitten. Denk gewoon aan iets anders dan de pijn. Denk leuke dingen. Leuke dingen, zoals... ehh... auw... ehh... Parijs! Ja, denk gewoon aan Parijs. Over een paar maanden ga ik weer. Lekker shoppen in Les Halles, lekker macarons en taartjes eten bij Ladurée, lekker... AUW! ROT NOU EENS OP MET DIE !$&*%?#!-BOOR.

Ehh... hallo, meneer de tandarts, ik steek mijn hand op. Ik geef toe: ik ben een watje. Wil je de andere kant toch maar even verdoven? En ja, zet maar in de computer dat ik voortaan altijd een verdoving wil. Ow, jij laat het zelf ook altijd verdoven als je een gaatje hebt? Zeg dat voortaan dan meteen, voordat ik denk dat ik stoer moet doen en zonder verdoving kan.

Maar, hé, wacht. Wat zei hij nou?! "Wanneer hij zelf een gaatje heeft." Ik wist het wel. Ook de tandarts zelf flost en stokert niet netjes elke dag. HA!

Ow nee, daar komt de naald voor de verdoving. Nu weet ik weer waarom ik geen verdoving wou. Let niet op de naald. Ik herhaal: kijk niet naar de naald. Shit, nou heb ik toch de naald gezien. HOE ENORM IS DAT DING WEL NIET? GAAT IE DAT DING HELEMAAL IN MIJN TANDVLEES DOUWEN?!

Auw. Ja dus. Wat een marteling. Als ik hier ooit nog levend vandaan kom, trakteer ik mezelf op de grootste zak paaseitjes die ik kan vinden. En na ieder eitje zal ik natuurlijk heel braaf flossen en stokeren.

Blix, LeCurWarren en O’, AAN TAFEL!

Ik ben tegen weigerambtenaren. Tenminste, wanneer het op het homohuwelijk aankomt. Soms zou je juist willen dat een ambtenaar weigert. Bijvoorbeeld wanneer er een vader op het gemeentehuis zijn pasgeboren zoon komt aangeven en als naam Shu-Dhjai'Drion opgeeft.

Jammer genoeg, voor de arme Shu, verzin ik dit niet. Gisteren kwam ik via Twitter op een blog terecht, met daarop een lijstje staat met de 175 vreemdste namen van baby's die in 2012 zijn geboren. In eerste instantie heb ik natuurlijk stiekem heel hard zitten gniffelen. (Sorry, Qshanthony, Fay'den-river en Dior, ik kon het niet laten.) Maar later ging ik mij afvragen wat die ouders nou toch gedacht moeten hebben. Zijn de zwangerschaps-hormonen echt zo heftig, dat het je een goed idee lijkt om je dochter (!) Tinus te noemen?

Iets positiefs over de NS

Het onmogelijke is gebeurd. Niemand had het ooit nog verwacht, maar ik heb gewoon iets positiefs aan de NS ontdekt. Ja, je leest het goed: er is iets wat de Nationale Spoorlosers niet verprutsen. En dat iets is de Spoordeelwinkel.

Nu heb ik de Spoordeelwinkel niet zelf ondekt. Ik had het hele gebeuren na het zien van de reclames al lang afgeschreven. Het klonk in mijn oren niet bepaald -ehhhhh, hoe zeg ik dit diplomatiek- alsof ik tot de doelgroep behoor. Ik kreeg eerder visioenen van 65+ vrouwen die met het jaarlijkse uitje van de leesclub met de trein naar de Keukenhof gaan. Of naar Nick en Simon.

Maar gelukkig is mijn moeder nog een van die zeldzame personen die de nieuwsbrieven in haar inbox nog allemaal eerst opent, voordat ze ze weg flikkert. En op een dag zat daar ook een mailtje van de Spoordeelwinkel tussen. Toen bleek dat je met korting naar musicals kan. En laten korting en musicals nou net twee van onze favoriete dingen zijn.

Zo kwam het dus dat we zondagavond naar Miss Saigon zijn geweest en binnenkort ook nog naar Wicked gaan, zonder dat we dat we drie maanden lang alleen nog maar boterhammen met pindakaas van de Aldi kunnen eten.

(Normaal gesproken kost het namelijk 75 euro. VIJF-EN-ZEVETIG euro voor een musicalkaartje. Heeft die Joop van den Ende inmiddels nog niet genoeg geld om in te zwemmen?!)

Enfin. Laten we hopen dat de Spoordeelwinkel geen last krijgt van bevroren wissels op de website. Je kunt namelijk ook best wel super goedkoop naar Antwerpen (inclusief hotelletje). Dus mocht ik na Parijs nog geld over hebben om te shoppen*...


*Nee, zelf geloof ik daar ook niet in. Maar hopen mag.

De waarheid

Mijn vader heeft het altijd over de geweldige Messi. 's Werelds beste voetballer, maar toch zo gewoon gebleven, bla di bla... Maar iedere keer als ik toevallig een wedstrijd van Barcelona met hem mee kijk "heeft Messi net zijn dag niet". Sure. Zo kan ik het ook; een paar penalties missen is echt zo moeilijk niet.

(Overigens zie ik altijd alleen maar stukjes, nooit een hele voetbalwedstrijd. Ik heb wel belangrijkere dingen te doen. Zoals mijn nagels lakken en kijken of deze schoenen al ergens in de uitverkoop zijn.)

Maar het punt wat ik nu eigenlijk wilde maken, is dat je niet alles moet geloven wat mensen je proberen wijs te maken. Zo durfde ik vroeger nooit op mijn hand te schrijven. Mijn vader (die man neuzelt wat af) had mij namelijk wijsgemaakt dat inkt door je huid in je bloed komt en dat je dan blauw bloed krijgt. Achteraf gezien had ik dan misschien toch beter gelijk mijn hele arm in de inktpot moeten duwen, dan had ik met mijn blauwe bloed allang getrouwd geweest met Prins Harry. Maar dat terzijde.

Een ander voorbeeld zijn kookprogramma's. "Met dit briljante recept van Jamie ben je echt binnen 30 minuten klaar. En dit receptje van Rudolph is toch zo makkelijk, dat kan zelfs een kind nog maken." Maar voordat je het weet sta je 3 uur lang in de keuken met man en macht te proberen om iets te fabriceren dat nog enigszins eetbaar is. Niet leuk.

Kortom, je kunt dus niemand geloven. Voortaan luister ik alleen nog maar naar de stemmen in mijn eigen hoofd. Naar alle 28.


Ps. Ook niet alles wat ik schrijf is waar. Zo zoek ik bijvoorbeeld niet alleen naar de afgeprijsde variant van deze schoenen, maar ook van deze en deze.

Help! Hoe overleef ik de tentamenweek?

Het is weer eens zo ver, de tentamenweek staat voor mijn deur. Ik mag moet dit weekend voor vier vakken een boek uit mijn hoofd gaan stampen. Dolle pret, maar niet heus. Waar ik wel heel goed in ben, is studieontwijkendgedrag (wat denk je dat het schrijven van dit stukje is?!). Speciaal voor alle lotgenoten bij deze mijn help-hoe-overleef-ik-de-tentamenweek tips.

(Voor de niet lotgenoten: waag het niet om te zeggen dat nu je werkt je weer terug verlangt naar school. Wij hebben inmiddels al lang door dat dat een complot is van het ministerie van Onderwijs om de schooluitval tegen te gaan).

1. Begin op tijd met leren. WHAAHAHHAHAAHAAA, dat was een grapje natuurlijk. Is er ook maar ooit één iemand geweest die op tijd is begonnen met leren?

2. Vergeet Sonja Bakker en Dokter Frank. Neem gewoon weer eens contact op met je twee beste vrienden: Ben & Jerry. Zij kunnen je gegarandeerd weer even opvrolijken wanneer je na de zoveelste poging tot het leren van 300 engelse woordjes de moed begint te verliezen.

3. Verdoe je tijd niet door te proberen hele boeken te lezen. Voor je het weet lig je met je hoofd op je bureau te pitten. Ten eerste verspil je zo kostbare tijd, en ten tweede -en gelijk het belangrijkste- krijg je zo van die gekke afdrukken van je boek in je gezicht. Google gewoon eens op de naam van het boek en plak daar het woord samenvatting achter. (In de tijd die je hiermee bespaart kun je dan nuttige dingen doen. Je nagels lakken bijvoorbeeld.)

4. Dat je pauze moet nemen tijdens het leren is natuurlijk geen nieuws. Ik heb echter mijn eigen variatie op deze regel: leer eens af en toe vijf minuten tussen het pauze nemen door.

5. Je kunt wel economie boeken uit je hoofd leren, maar in plaats daarvan kun je ook de economie eigenhandig uit het slop trekken. Shop gewoon eens wat online in je zuur verdiende pauze (zie puntje 4). Als we allemaal even een paar nagellakjes bestellen bij Miss Lipgloss en een paar schoenen bestellen bij Café Moda is die crisis zo voorbij. Bovendien hoef je dan gelijk ook niet meer te leren wat een laagconjunctuur is. Als dat geen win-win situatie is, weet ik het ook niet meer.

En mochten deze top-tips nou nog niet voldoende zijn, denk dan maar zo: je kunt altijd nog voor de herkansing gaan.

(Bron afbeelding)

Hey Michel, I'll never be nobody's wife in this modern world

Afgelopen zondagavond was ik in het Gelredome bij het concert van Anouk. Het was mijn vader die maanden geleden ineens riep dat hij graag naar Anouk wou. En ach, wij -mijn zusjes en ik- offerden ons natuurlijk wel op om met hem mee te gaan. (Of eigenlijk ging het zo: "Waaaaat?! Gratis naar Anouk?! Ikke, ikke, ikke!).

Anouk - of beter gezegd: A-wat-een-fantastisch-topwijf-Nouk - was echt fenomenaal. Ik heb twee uur lang met haar staan meeblêren dat ik toch echt never gonna be nobody's wife en ik heb Michel toegezongen dat 'ie three days in a row my love was. En zo afgrijselijkheid als dat uit mijn mond klinkt, zo briljant klonk het uit Anouks strot.

Maar goed, genoeg over hoe fantastisch Anouk was. Er zijn even twee dingen die ik kwijt moet, namelijk:

1. Er loopt in Nederland een vrouw rond die denkt dat je een wit zomerjurkje met blote benen in UGGs kunt combineren. Nu ben ik persoonlijk voorstander van het never nooit dragen van UGGs, maar onder een zomerjurkje? Girl, girl, girl, what were you thinking?
2. Er zijn blijkbaar gitaristen die wanneer ze met Anouk op het podium staan zich ineens bedenken dat hun kleren toch niet zo lekker zitten. Ik zou in dat geval proberen zo onopvallend mogelijk de zweetplekken te verbergen, blijven lachen en vrolijk door spelen. Je staat immers voor het luttele aantal van veertigduizend fans. Deze gitarist dacht daar echter anders over. Hij begon zich gewoon vrolijk uit te kleden op het podium. Shirtje uit, schoenen uit, broek uit, sokken uit, boxer uit.

Gelukkig was het de gitarist en heeft die zijn instrument op een strategische plek hangen. Je moet er toch niet aan denken dat een dwarsfluitspeler dit zou doen (niet dat Anouk waarschijnlijk ook maar ooit een dwarsfluitspeler in haar band heeft gehad, maar je begrijpt wat ik bedoel).

Maar ach, een paar UGGs en een oude, naakte, rimpelige gitarist konden de pret niet drukken. Alleen begrijp ik echt niet dat iemand die zo goed is als Anouk maar vijf keer per jaar optreedt. Als ik haar stem had, zou ik iedere avond in een vol stadion willen staan. Zoiets zullen mensen zoals ik, met een stem waarvan het glazuur spontaan van de badkamertegels af springt, wel nooit begrijpen.

De leukste afwijzing ooit

Volgens mij vertel ik niets nieuws wanneer ik zeg dat afgewezen worden ronduit kut is. Dat was al zo in groep 3, wanneer je jouw beste vriendinnetje eropuit stuurde om via zijn beste vriendje 'fekeering' te vragen en het antwoord dan nee bleek te zijn. Auw.

Of toen je voor de tiende keer een kaartje kreeg van Willem Wever met de mededeling dat jouw vraag alweer niet was uitgekozen om beantwoord te worden in de uitzendig (waardoor ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet weet hoe ze Lange Jan maken). Ik baalde daar iedere keer weer van.

Of die ene keer dat ik bij mijn favoriete kledingwinkel had gesolliciteerd voor een baantje op zaterdag. Ik werd door de manager gebeld met de mededeling dat de functie al vergeven was. Ze beloofde echter dat ze mijn gegevens zou bewaren en dat wanneer ze weer iemand nodig had, ze mij gelijk zou bellen. Drie maanden later stond ik er in de winkel iets te passen toen mijn oog viel op een A4'tje: ze zochten weer iemand. En hadden ze mij nog gebeld? Nope. Deed dat een beetje pijn? Oui.

(Ik zou nu graag heel stoer willen zeggen dat ik er iets van heb gezegd in de winkel en er uit wraak nu nooit meer iets koop, maar het is de enige winkel in de buurt waar ze mijn favoriete merk spijkerbroeken hebben. Dus dat deed ik niet. Sneu hè?)

Ik begrijp best dat je mensen af en toe moet afwijzen. Ik doe het zelf ook. Bij het bedrijf waar ik nu op zaterdag werk typ ik regelmatig onpersoonlijke mails met slecht nieuws naar mensen die hebben gesolliciteerd met de mededeling dat ze "het neit errug vinden om in de avondt te werken". (En nee, deze spelfouten verzin ik niet).

Het kan echter ook anders. Gisteren kreeg ik een whatsapp berichtje van een vriendin die druk bezig is met het zoeken van een stage. "Wow, ik ben zojuist afgewezen voor een stage en het deed gewoon GEEN pijn. Die man schrijft dat hij mij helemaal bij het bedrijf vind passen en mijn CV super leuk en origineel vindt. Ze zoeken alleen iemand voor een meewerkstage in plaats van een onderzoekstage. Dit is echt de leukste afwijzing ooit!"

(Bron afbeelding)

Ze zullen me het meisje met de nieuwe Sophie Kinsella noemen

Zelfbeheersing. Jammer genoeg niet mijn sterkste punt. En al helemaal niet wanneer het aankomt op schoenen, kleding en boeken. Ik heb nou eenmaal een groot zwak voor mooie spullen.

Een paar weken geleden nam ik me nog voor voorlopig niets meer te kopen. Ik moet sparen van mezelf. <Hier lachen aub. Ilse + sparen. Wat een grap!> Maar ik meende het echt serieus. Ten eerste puilt mijn kast uit en past er op mijn schoenenrek geen slippertje meer bij. Daarnaast heb ik nog tientallen boeken liggen die ik nog wil lezen en dat terwijl ik juist voor school enorm veel moet lezen. Voorlopig geen nieuwe boeken meer dus voor mij.

Maar dat was voordat ik wist dat op 14 februari het nieuwste boek van Sophie Kinsella uit zo komen.

(Sophie Kinsella is de koningin van de chicklit. Ze is schrijfster van briljante boeken, zoals de shopaholic-reeks (verfilmd als Confessions of a Shopaholic). Je begrijpt dat een vrouw die over schoenen kan schrijven alsof het een eerste levensbehoefte is, mijn heldin is ;-)

Goed, ik wist dus dat over twee weken de nieuwe Sophie Kinsella uit zou komen. Mijn eerste gedachte: als een dolle naar Bol.com om hem alvast te bestellen. Maar dat heb ik weten te weerstaan. (Applaus!)

Goed, morgen zou de nieuwe Sophie Kinsella uitkomen. Het engeltje op mijn schouder zei dat ik hem nog niet moest kopen. Ik heb nu toch geen tijd om hem te lezen (hallo schoolboeken). En bovendien kan ik hem over een paar maanden voor de helft van het geld op Marktplaats kopen. Het duiveltje op mijn andere schouder dacht daar echter anders over.

Goed, vandaag is de nieuwe Sophie Kinsella eindelijk te koop. Het ene na het andere twitterbericht wrijft dit in mijn neus. En het toeval wil dat ik met de bus naar school moet en dan langs de Bruna op het station kom. "Dat kan haast geen toeval zijn toch?" fluistert het duiveltje, die even vergeet dat ik iedere dag met de bus naar school ga. Het engeltje probeert me nog wanhopig aan alle bovenstaande argumenten te herinneren.

Tegen beter weten in loop ik de Bruna binnen. Eigenlijk verwacht ik torenhoge stapels bij de ingang. Zouden ze hem misschien nog niet binnen hebben? "Lekker puh!," denkt het engeltje. Ik vind het boek echter toch achterin de winkel.

"Fuck dat engeltje!" roept het duiveltje. "Ze zullen je het meisje met het nieuwe boek van Sophie Kinsella noemen." Bam, ik was verkocht.

All you need is love. Of ijs.

Op zaterdagavond keek ik All You Need Is Love met mijn zusje, moeder en oma. Kan het burgerlijker? Vast niet. Maar dat boeit me niet. Burgerlijk wezen is af en toe ook wel lekker. Bovendien heb ik dankzij AYNIL nu een briljant plan voor Valentijnsdag.

Hoe ik op mijn plan kwam? Het begon met Robert die, zoals altijd, nonchalant een gesprekje aanknoopte met een meisje uit het publiek. Het meisje moest de valentijnskaart die ze zojuist geschreven had, voorlezen. Ze bleek hem geschreven te hebben voor een jongen die ze maanden geleden in het vliegtuig terug uit Spanje had ontmoet. Hij had in de rij voor haar gezeten en de hele vlucht lang hadden ze gepraat. Zijn naam wist ze alleen niet, dus spookte hij sinds oktober door haar hoofd als de hottie op stoel 12C.

Natuurlijk is dit zo voorspelbaar als de pest. Iedereen die niet voor het eerst AYNIL kijkt, weet dat de hottie van 12C ieder moment de studio binnen kan wandelen. Dat is net zo zeker als dat iedere ochtend de zon op komt. Het meisje was blijkbaar niet op de hoogte van deze gouden regel. Ze kreeg bijna een hartverzakking toen 12C  ineens voor haar stond.

(Gelukkig bleek het wel de juiste jongen te zijn. Je zal je vergist hebben. Dat het toch 12B bleek te zijn en nu de naar zweet stinkende man die naast de hottie zat voor je staat. Zou toch lullig zijn geweest).

Het commentaar hierop van mijn oma was gelijk: "Zo doe je dat nou, Iels." Tsja, zo klinkt het wel heel simpel. Alleen groeien de vliegtickets naar Spanje jammer genoeg niet op mijn rug. Maar wat in een vliegtuig kan, kan ook in een trein toch? Dus... misschien moet ik dinsdag maar de hele dag in de trein gaan zitten. Bewapend met mijn OV-jaarkaart de liede tegemoet.

Alleen jammer dat ik dinsdag gewoon naar school moet. De treinen waarschijnlijk toch niet rijden. En ik toch niemand in de trein om zijn telefoonnummer zou durven vragen. Ach, weet je wat, laat dat plan ook maar zitten. Ik heb mijn hart toch al verloren aan twee andere mannen: Ben & Jerry.

(Bron afbeelding)

Mijn echte leeftijd

Nee, dit stukje gaat niet over een burgerlijk SBS-programma waarin Sonja Bakker ons wel eens even zal vertellen wat we wel en niet naar binnen mogen proppen. Sowieso is het nemen van een sabbatical het enige goede wat Sonja Bakker in mijn ogen ooit heeft gedaan, maar dit terzijde. Dit stukje gaat over het feit dat ik mezelf af en toe echt bejaard voel.

Als ik na een dansles spierpijn heb op plekken waarvan ik niet eens wist dat er spieren zaten. Als ik voor het slapen gaan een beker melk drink om het maagzuur tegen te gaan. Als ik 's ochtends wakker word met een stijve nek, omdat ik de avond ervoor mijn kussen iets te enthousiast heb opgeklopt. Het zijn van die kleine dingen waardoor je even vergeet dat je eigenlijk jong bent. Of 'kwiek', zoals mijn oma het zou zeggen.

Maar er zijn ook momenten waarop ik me juist een klein kindje voel. Wanneer ik (stiekem) een surprise ei eet. Wanneer ik het cadeaupapier van een pakje af scheur. Wanneer ik nieuwe kleren koop speciaal voor mijn verjaardag (alleen is het me in al die 20 jaren nog nooit gelukt die nieuwe kleren dan ook daadwerkelijk voor mijn verjaardag te bewaren, maar dat is een kleinigheidje).

Maar hoe hoor je je dan eigenlijk te voelen als je 20 bent? Ik heb geen flauw benul. Ik weet dat ik eigenlijk geen surprise eieren meer hoor te kopen. En blijkbaar mag je na een bepaalde leeftijd niet meer naar Happy Feet in de bioscoop. (Dit weet ik doordat er niemand met mij mee wou naar Happy Feet 2. Zielig he?). En ik weet ook wel dat ik nog te jong ben voor cafeïnevrije koffie en praktisch kort haar. Betekent dit dan automatisch dat iemand van 20 alleen nog maar naar 16+ films mag en redbull hoort te drinken? Lijkt me niet.

Maar wat als ik nou eens gewoon deed wat ik zelf wou zonder me druk te maken over wat de rest van de wereld daarvan denkt? Gewoon de hele dag in bed blijven liggen, mezelf volproppen met spekjes of in de plassen stampen when I feel like it. Dat lijkt me nog eens een goed voornemen.

(Bron afbeelding)

Studieontwijkendgedrag

Blegh, ik wil niet leren in de vakantie.
Pech gehad, je moet. Boek open.
Hey, 8 nieuwe tweets.
Schiet op, lees paragraaf 1.
Hmm, mijn nagellak is afgebladderd. Even eraf halen.
Paragraaf eee-heen!
Even een raampje open zetten.
Ook gelijk maar even drinken halen, nu sta ik toch.
Ow nee, koekje vergeten. Even terug naar beneden.
Waar was ik gebleven.
Wat een saaie boek is dit eigenlijk.
Ze gaan nu toch niet alweer uitleggen wat de 4 p's van marketing zijn?!
Hey, 22 nieuwe tweets.
Misschien heb ik ook nog wel mail, even kijken.
Ow, en Facebook niet vergeten natuurlijk. Vind ik leuk... Tralalalaaaa...
Wat was ik eigenlijk aan het doen?
Owja, marketingcommunicatie leren.
Ze gaan nu toch niet alweer uitleggen wat een SWOT is?!
Welke kleur zal ik mijn nagels lakken? Iets vrolijks, want ik wordt depressief van het leren.
Die saaie tentamens ook altijd.
Owja. Tentamens. Leren.
Ze gaan toch niet alweer de groeistrategiën van Ansoff uitleggen?!
Wat is dit, Marketing Voor Dummies?
Wacht, ik moest nog een nieuwe spijkerbroek bestellen. Eerst even doen.
Hey, 15 nieuwe tweets.
Foei Ilse, je bent nu al een uur verder en hebt pas drie bladzijdes gelezen.
Schiet eens op, troela.
Wie zal ik eens sms'en om mee naar de bios te gaan?
Wacht, ik bel wel even. Das gezelliger. Tralalalaaaa....
Hoe laat is het inmiddels?
Ow help, ik heb nog steeds niks gedaan.
Paragraaf 1, Ilse, je kunt het!
Hmmmm, saai.
Eerst maar even een blogje typen.

Eerlijkheid duurt het langst

Vandaag ging ik even wat drinken bij La Place (nadat ik me net voor een vermogen aan huidverzorgingsproducten had laten aansmeren bij Sephora). Even lekker rustig bijkomen met een glas vers sinaasappelsap, dacht ik. (Daarnaast dacht ik: mooi, heb ik gelijk weer wat vitaminen binnen en hoef ik de rest van de week geen fruit meer te eten. Een echte win-win situatie.)

(Bron afbeelding)

Aan het tafeltje naast mij zat een -nogal moe uitziende- moeder met twee kindjes. Een schattig baby'tje in een kinderstoel en een meisje van ongeveer drie huppelde daar omheen. Waar volwassenen mensen in cafés en restaurants altijd stiekem andere mensen observeren en beoordelen, deed het meisje het vrolijk hardop.

"Heb jij geen taart?" vroeg ze met een hoog stemmetje.

"Nee, ik heb geen taart," antwoordde ik, terwijl ik me afvroeg of ik toch niet nog een stuk taart zou gaan halen. Nee, toch maar niet. Of toch wel, hmmm....

"Ben jij alleen?" ging het meisje verder. Maar ik reageerde niet gelijk aangezien ik nog in hevige discussie was met mezelf over het wel of niet nemen van taart. Die taart die de mensen naast mij hadden zag er wel gevaarlijk lekker uit.

"BEN JIJ MAAR ALLEEN?!" schalde het nu kei hard door de hele V&D.

"Eh, ja." Blijkbaar zag ik er zelfs zonder taart al uit als een eenzame Bridget Jones. Ik pakte snel mijn telefoon zodat ik net kon doen alsof ik heel veel vrienden had.

"HÉ, JIJ BENT OOK ALLEEN!" schalde het twee minuten later weer. Het meisje stond nu bij het tafeltje achter mij, waar net een vrouw van ongeveer 65 was gaan zitten. Ik zag een pijnscheut door het gezicht va de vrouw trekken. Zou ze haar man verloren hebben? Of zou ze haar grote liefde zijn misgelopen? Of misschien was het wel pijnlijk omdat haar man nooit mee wou gaan shoppen en ze daar altijd ruzie om hadden? Hoe dan ook, de moeder van het meisje scheen het ook door te hebben. Ze pakte snel het meisje bij haar arm.

"Kom, laat die mevrouw maar even lekker rustig haar taart eten." De mevrouw had voor de chocoladetaart gekozen. Misschien dat die de pijn van de eerlijkheid van het meisje een beetje kon verzachten.