Ik win altijd van mezelf

Oké, even snel dit pakketje versturen bij de Bruna. Ik ga vooral geen boeken kopen.
Ha, dat zullen we nog wel eens zien.
Nee, Ils, je moet sparen. Vooral niet naar die tafels met boeken kijken.
Ha, ik keek lekker toch.
Wat ben ik toch hopeloos.
Waarom mocht ik ook alweer geen boeken kopen? Wil. Ze. Allemaal.
Misschien omdat je nog 50 ongelezen boeken op de plank hebt staan.
Maar ik ga op vakantie, dan lees ik altijd heel veel boeken.
Je gaat maar een week hoor.
Ja maar, ja maar...
Nee.
Ja maar, dit is de nieuwe Rachel Gibson. En deze van Sophie Kinsella heb ik destijds van de bieb gelezen en nu ligt hij hier extra voordelig. Het is een schande als ik mijn Sophie Kinsella en Rachel Gibson collectie niet compleet heb.
Nee. Gewoon nee. Je hebt geen geld, weet je nog?
Ugh. Ik vind mezelf stom.
Stel je niet aan.
Hé, wacht, werd vandaag mijn salaris niet gestort?
OKÉ IK KOOP ZE ALLEBEI. WHOEHOE!

Geef toe, hier kun je toch niet zomaar langslopen?

Ik was weer eens veeleisend

Een paar weken geleden kreeg ik te horen dat het restaurant, waar ik in het weekend werk, is genomineerd voor een prijs. We maken kans op de titel 'Starter van het jaar'. Super leuk. En weet je wat helemaal leuk is? Ik ben ook uitgenodigd voor de prijsuitreiking. Whoehoe! Dat is namelijk het perfecte excuus om 1) mijn o zo geweldige zilveren pumps te dragen en 2) een nieuw jurkje te kopen.

Helemaal enthousiast ging ik op zoek dus naar het perfecte jurkje voor dit business event. (Ik was het drama van twee jaar geleden even vergeten). En natuurlijk had ik in mijn hoofd al helemaal bedacht waar HET jurkje aan moest voldoen:
- Stijlvol, sexy en met kick ass-factor. Voor het geval er nog leuke andere startende ondernemers rondlopen ;)
- Zwart. Zodat hij mooi combineert met bovengenoemde pumps.
- Betaalbaar. Want zoveel betaalt horeca jammer genoeg niet.
- En enigszins warm. Aangezien ik al te vaak bijna ben doodgevroren in een cocktailjurkje.

Je gelooft het nooit

(Bron afbeelding)

Jullie gaan dit vast niet geloven, maar ik heb de afgelopen dagen een nieuw talent bij mezelf ontdekt. Ik stond er zelf ook van te kijken, maar het is echt waar. Ik blijk extreem goed in...


<pauze voor dramtisch effect>


...geld besparen.


<pauze om bij te komen van de schrik>


Gezien mijn reputatie als schoenenverslaafde snap ik dat jullie dit niet gelijk zullen geloven. Daarom zal ik even uitleggen hoe ik zo achter dit talent kwam.

Aasgieren op birkenstocks

De geruchten gingen al een tijdje in de rondte, maar vorige week maandag werden ze officieel bevestigd. Zijzoen, een van de kledingwinkels waar ik vroeger vaak kwam, was failliet. Hiermee is het de zoveelste winkel in Zaltbommel die de deuren moet sluiten.

Ik las op Twitter dat de totale leegverkoop al was begonnen en stuurde dit bericht door naar mijn zussen. Er werden wat huilende smileys over en weer gewhatsappt, maar de volgende dag was zusje D. nog niet terug uit haar werk, of ze vroeg al: "Zeg, Iels, zullen we even bij Zijzoen gaan kijken of er nog iets leuks tussen zit?"

Hoi, ik ben Ilse en ik ben verslaafd aan schoenen

"Had je nou nog niet genoeg schoenen?", hoor de stem van mijn vader vermanend in mijn hoofd, wanneer ik mijn bankpasje uit mijn portemonnee vis en in mijn random reader stop. Ik heb in mijn hoofd echter ook al een tegenargument klaar: "Ik kan mijn geld ook aan drank en drugs uitgeven. Wat heb je liever, pap?"

Parijs update: Het aftellen is weer begonnen

Het lijkt deze week wel of mijn halve Twitter timeline in Parijs zit. Daar word ik stiekem best een beetje jaloers van. Zeker aangezien ik deze week in verband met het organiseren van weer een seminar op de schaal van 0 tot gestrest op uber-gigantisch-verschrikkelijk-gestrest zit. Ik wil ook in Parijs zitten, waar mijn grootste zorg is of een ik een croissantje of een pain au chocolat als ontbijt neem.

Niet dat ik echt jaloers mag zijn. Ik ga namelijk zelf over twee-en-een-halve maand. Jep, ik ga weer naar Parijs. Alweer ja. Daar kan ik ook niks aan doen, de macarons roepen mij.

Ik had zo rijk kunnen zijn...

...als ik onderweg naar school niet zo vaak caramel cappuccino's hoefde te kopen om mijn ochtendhumeur mee weg te spoelen.

...als ik op mijn negende niet een heel jaar mijn zakgeld had opgespaard om er vervolgens een Furby van te kopen. In plaats daarvan had ik beter in aandelen van Apple kunnen investeren. Die zijn tenminste wél nuttig en zeuren ook een stuk minder aan je hoofd ("I'm hungry!").

...als ik geen beautyblogs zou lezen. Voordat ik die ontdekte, had ik namelijk maar drie nagellakjes. Eén rode, één roze en één oranje. Tsja, en nu...

De verkoopmuts

Volgens mij kent iedereen het nummer Music was my first love wel. Wanneer ik dit nummer zou hebben geschreven, had het waarschijnlijk Shopping was my first love geheten. Maar net als dat muziekliefhebbers niet van ieder genre houden, wordt ik ook echt niet blij van alle winkels. En ik wordt al helemaal niet blij van alle verkoopsters.

Je staat in de weg, muts
Laatst liep ik even binnen bij de Steps, een van mijn favoriete kan-ik-eigenlijk-niet-betalen-maar-de-jurkjes-zijn-zo-mooi winkels. Al snel liep ik met arm afgeladen vol met topjes, vestjes en jurkjes richting de paskamer. Maar snel en onopgemerkt ging dat niet, want ik werd gelijk opgehouden door de verkoopmuts (overigens niet te verwarren met haar evil twin sister, de verkoopbitch).

De verkoopmuts wou weten hoeveel kledingstukken ik ging passen. "Ow, je hebt er 7. Nou vooruit. Voor deze ene keer mag het. Eigenlijk mag je er maar 5. Hihi." Pfff.... Moest ik me nou vereerd voelen? Ik vind dit altijd zo'n onzinnige regel. Als ik toch gewoon die hele winkel leeg wil kopen, laat mij dat dan lekker doen.

De goddelijke tas

Beste Kim, Lieke, Sanne, Christina en Elle, jullie kunnen stoppen met zoeken. Ik heb God al gevonden. Zomaar, op klaarlichte dag. Op een doodgewone doordeweekse dinsdag in Milaan. En nee, ik ben niet gek geworden. En nee, ik had ook niet te veel Limoncello's gedronken. Ik zal het even uitleggen.

Het verhaal begint drie weken geleden. Ik was met mijn moeder aan het shoppen in Eindhoven. Ik had nog een cadeaukaart van de Bijenkorf, dus liepen we daar even binnen. Nou ja, laat dat even maar weg. Ik heb daar uren staan kwijlen op de nieuwe collectie tassen van DKNY. Maar het bedrag op de cadeaukaart kwam natuurlijk bij lange na niet in de buurt van het getal op het prijskaartje. Hmpf.