Blauw bloed

Vanmiddag was Manuscripta in Utrecht. Eigenlijk was ik niet van plan om te gaan, maar gelukkig haalden Audrey en Lilian mij over om toch te komen en mee te doen aan de mini schrijfworkshop van Lisette Jonkman. Er was alleen één dingetje: voor de workshop was een huiswerkopdracht (schrijf een anekdote over je kindertijd). Op zich geen probleem, behalve dan dat ik me die opdracht afgelopen nacht pas weer herinnerde, toen ik om half 1 thuis kwam na een avond werken in het restaurant. Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo laat huiswerk heb zitten maken, dus leek het me zonde om het niet op mijn blog te pleuren. (Oké, dat is een bullshitreden. De echte reden is dat Lisette zei dat ze het goed geschreven vindt en ik daar stiekem best een beetje trots op ben.)

-------------------------

‘Hé, niet met pen op je hand tekenen. Dan trekt de inkt in je huid en wordt je bloed blauw.’ Ik hoor mijn moeder het nog zo zeggen. Ik was een jaar of acht en schrok hevig van deze mededeling.

Ik was nog te jong om te beseffen dat het hebben van blauw bloed ook een voordeel kon zijn (Hoi, prins Harry, wil je met me trouwen?).

Had mijn moeder gelijk? Trok inkt echt in je huid en verkleurde dat je bloed? Natuurlijk had mijn moeder gelijk. Moeders hebben altijd gelijk. Snel waste ik de inkt van mijn handen en hoopte dat het nog niet te laat was.

Mijn (idiote/slapen is voor watjes!) week

Soms heb je zo'n week waarin je een meet & greet hebt met super leuke auteurs (Elsbeth Witt en Lisette Jonkman!).

Soms heb je zo'n week waarin je je scriptie mag presenteren en verdedigen.

Soms heb je zo'n week waarin je te horen krijgt dat je geslaagd bent voor je HBO met een 8,4.

Soms heb je zo'n week waarin je je eerste baan aangeboden krijgt (een echte! eentje voor grote mensen!).

Soms heb je zo'n week waarin je allerlei dingen voor een bruiloft moet voorbereiden.

Soms heb je zo'n week waarin je zus trouwt.

Soms... Nee, eigenlijk heb je die weken helemaal niet soms. Zulke weken zijn bijzonder zeldzaam. Eerder once in a lifetime... Maar in mijn geval vonden ze allemaal even in één week plaats. Dit was mijn week.

Gelukkig hebben we de foto's nog

Jongens, jongens, jongens, wat een avond. Ownee - wacht - dat moet met meer dramatisch effect.

WAT. EEN. AVOND.

Zo, dat is beter. Gisterenavond was namelijk niet zomaar een gewone doordeweekse zaterdagavond. Want nadat Schoonbroer T. ongeveer een jaar geleden voor haar op zijn knieën ging, gaan ze binnenkort elkaar dan echt het ja-woord geven. En dat konden wij natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan.

Samen met S. haar beste vriendinnen, S. en D. (lekker handig, al diezelfde voorletters), hebben Zusje D. en ik maanden in het geheim plannetjes gesmeed en gisteren was het zo ver: de vrijgezellenparty! Nu zou ik daar in principe heel veel over kunnen vertellen, maar eerlijk gezegd ben ik een beetje moe en heb ik last van een zeurderig hoofdpijntje (hoe zou dat nou komen?). Anyhow, geen ellenlang verhaal dus. Zijn de foto's ook goed?

Yes, eindelijk heb ik een keer een excuus om een #OOTD op mijn blog te pleuren!
(Stiekem is dit ook gewoon een verkapte plog. Alleen heb ik niet overal foto's van, aangezien ik zo'n type ben, dat niet altijd door heeft dat je beter niet je vinger voor de lens kunt houden.)

Van inspiratieloosheid naar het mooiste liedje

Hé hoi, ja ik leef nog hoor! En ik ben jullie zeker niet vergeten. En ik ben ook mijn goede voornemen om minstens één keer per week te bloggen niet vergeten. Het is alleen... Het is gewoon... Ik weet niet... Ik ben, denk ik, gewoon heel inspiratieloos. Het is niet dat ik niet wil bloggen, ik weet gewoon niet waarover. Dus dan maar even snel een inspiratieloos stukje over inspiratieloosheid.

Ik voel me momenteel gewoon een beetje leeg. Wat best raar is, aangezien ik het moment juist best druk ben. Druk met stage. Druk met werken. Druk met leuke dingen doen. En - als ik heel eerlijk ben - af en toe ook nog steeds druk met een bepaald iemand missen.

Hmm, klink ik nu heel depressief? Dat is ook weer niet mijn bedoeling. Er zijn namelijk ook dingen waar ik blij van wordt, zoals het enorme schap met paaseitjes in de Jumbo de nieuwe cd van Jacqueline Govaert. Serieus, hebben jullie hem al beluisterd? Zo niet: doen! Echt. Ik besef dat ik niet het toonbeeld ben van goede muzieksmaak ben en jullie me daarom niet heel serieus meer zullen nemen, maar echt, heel veel mooier dan dit wordt het niet.

Wat dan het mooiste liedje van het album is, vraag je? Nou, dat is zonder twijfel Simple Life. Luister maar.

Describe to me why you read the books you read

Do they bring you peace?

Ps. Ja, dit stukje is gewoon weer een excuus om jullie mijn muzieksmaak op te leggen.

Ps2. Wat trouwens echt heel heel heel tof is, is dat Zus S. en ik kaartjes hebben voor het concert van Jacqueline in Doornroosje. (En er zijn nog kaartjes, dus jullie kunnen ook komen!)

Arme Barry (en een beetje arme ik)

"Sinds een paar weken heb ik Barry. Hij komt uit Japan en veroverde mijn hart met zijn iPodkabeltje. (Even voor de duidelijkheid: Barry is een auto. (Ja, ik ben zo'n meisje dat haar auto een naam geeft)). En Barry mag dan wel een tweedehandsje zijn, hij is wel mijn Barry en ik ben dol op hem. Alleen is Barry - net als alle de meeste mannen - een beetje onbetrouwbaar."

Vandaag in een nieuwe aflevering van Barry de Suzuki: De Aanrijding.

Afgelopen woensdag reed ik 's ochtends een andere route dan normaal naar kantoor. De auto van een collega moest namelijk naar de garage voor een grote beurt en hij had gevraagd of ik hem daar even wou oppikken onderweg naar kantoor. Prima, geen probleem. Ten minste, dat was het totdat ik bij een rotonde remde voor een fietser. De vrouw in de auto achter mij had dat namelijk niet helemaal door. *KLATS BOEM HO!*

En ze leefde nog lang en gelukkig zonder hem

Is het weer tijd voor een update uit kamp Liefdesverdriet Suckt. Ik geloof het wel hè? Nou heb ik goed nieuws (voor mezelf) en slecht nieuws (voor ehh... ik weet eigenlijk niet voor wie): dit is namelijk (hopelijk) de laatste update van het front Wijn, IJs, Chocola en Adele op repeat.

Gisteravond voelde ik me namelijk ineens.... Ehh....

Wacht, ik kan dit beter omschrijven aan de hand van een filmscène.

Ik neem aan dat jullie allemaal The Holiday wel kennen. (Zo niet: waar is die steen waaronder je leeft? Is het er gezellig zonder tv waar niet iedere week Pretty Woman/Notting Hill/The Holiday op is?). Ik bedoel die scène waarin Kate Winslet eindelijk die klootzak van een Jasper de waarheid vertelt:

"This - This twisted, toxic THING between us, is finally finished! I'm miraculously done being in love with you! Ha! I've got a life to start living. And you're not going to be in it!"

Zo voel ik me dus ook. En dat voelt verdomd goed.

Afstudeerkriebels

Morgen begint mijn afstudeerstage.

Het voelt een beetje alsof morgen de rest van mijn leven begint.

Aan de ene kant heb ik er super veel zin in. Ik mag afstuderen bij een super leuk bedrijf en mijn afstudeeropdracht is heel interessant. Maar aan de andere kant vind ik het ook wel spannend. Wat als het dadelijk allemaal tegenvalt? Of wat als het helemaal niet lukt met mijn afstudeeronderzoek? Ieh!

En wat ik nog het gekste idee vind, is dat ik (als het goed is) over 5 maanden mijn diploma krijg en word geacht volwassen te worden. Met een baan, huis ieniemienie appartement en goudvis. Eigenlijk heb ik daar wel zin in (behalve dan in die goudvis, dat is me te veel werk), maar ik heb niet het gevoel dat ik er al klaar voor ben om volwassen te worden.

Ik wil stiekem nog gewoon de halve dag in mijn bed kunnen liggen, af en toe even een uurtje naar college gaan en mijn bijbaantje in het restaurant houden. Ga dan gewoon nog een master doen, zul je misschien denken. Maar daar heb ik dus ook weer geen zin in. Ja, ik word soms ook moe van mezelf. Help?

(bron afbeelding)

Ik wou alleen maar levens redden

Ik weet niet of jullie het inmiddels al doorhadden, maar ik ben dus best wel een angsthaas. Ladders, grote harige spinnen en in mijn eentje backpacken door een godverlaten land, bij het idee alleen al tril ik harder van angst dan Dr. Bibber himself. Ik ben zo iemand die al hartkloppingen krijgt bij het idee van survivallen in de Ardennen. (Ik heb één keer in een kano gezeten. Dat. Nooit. Meer.)

Hetzelfde geldt voor bloed doneren. Bloed? IEW! Naalden? AAAAAAAAAAAAAAH! Maar toch... toch had ik al jaren het gevoel dat ik dat eigenlijk zou moeten doen. Ik bedoel: ik ben gezond, kan dus prima wat bloed missen en daarmee misschien wel levens redden. Bovendien las ik in een van de Viva-blogs van Lisette dat ze super lekkere anti-flauwval koeken hebben bij Sanquin. Koekjes eten en andere mensen helpen tegelijkertijd, wat wil je nog meer? En toch gaf ik me niet gelijk op als donor. Mijn afkeer voor naalden was toch groter dan mijn liefde voor koekjes (en die is GROOT, dus dan weet je wel hóe verschrikkelijk ik naalden vind).

Ik was weer eens veeleisend

Een paar weken geleden kreeg ik te horen dat het restaurant, waar ik in het weekend werk, is genomineerd voor een prijs. We maken kans op de titel 'Starter van het jaar'. Super leuk. En weet je wat helemaal leuk is? Ik ben ook uitgenodigd voor de prijsuitreiking. Whoehoe! Dat is namelijk het perfecte excuus om 1) mijn o zo geweldige zilveren pumps te dragen en 2) een nieuw jurkje te kopen.

Helemaal enthousiast ging ik op zoek dus naar het perfecte jurkje voor dit business event. (Ik was het drama van twee jaar geleden even vergeten). En natuurlijk had ik in mijn hoofd al helemaal bedacht waar HET jurkje aan moest voldoen:
- Stijlvol, sexy en met kick ass-factor. Voor het geval er nog leuke andere startende ondernemers rondlopen ;)
- Zwart. Zodat hij mooi combineert met bovengenoemde pumps.
- Betaalbaar. Want zoveel betaalt horeca jammer genoeg niet.
- En enigszins warm. Aangezien ik al te vaak bijna ben doodgevroren in een cocktailjurkje.

De laatste loodjes

Het was ongeveer rond 12 augustus dat ik me ineens besefte dat ik nog maar twee weken vakantie had. Ik weet dat ik eigenlijk niet mag klagen, want voor de meeste mensen is dat hun hele zomervakantie. Maar voor de verwende student in mij was het nogal een tegenvaller. Nog maar twee weken... Nog maar 14 nachtjes slapen... Sindsdien heb ik bijna 14 dagen lang iedere dag last gehad van hoofdpijn. Toeval? Lijkt me niet. Zoveel zin heb ik dus om weer terug naar school te gaan.

(Bron afbeelding)

Weten jullie wel wie ik ben?

No worries als het antwoord 'nee' is.

Ik was het zelf eigenlijk ook vergeten, totdat ik vanochtend de krochten van mijn kamer maar weer eens ging opruimen. Naast heel veel oude meuk, zoals mijn agenda uit de brugklas (met plaatjes van 'De Stamgasten', WHAT WAS I THINKING?!), kwam ik ook het volgende tegen:

Help, ik ben een beautymeisje geworden

Het is nu ongeveer twee-en-een-half jaar geleden dat ik achter het bestaan van beautyblogs kwam. Ik was net nieuw op Twitter en zocht leuke mensen om te volgen. Ik kwam ene Miss Lipgloss tegen en zag dat zij wel erg veel volgers had. Ik bedacht dat ze dan vast leuk moest zijn om te volgen. Uit nieuwsgierigheid klikte ik ook eens op het linkje in haar profiel.

Mijn god. Wat ik toen zag. Ik wist echt niet van het bestaan van zulke blogs af. Ik wist niet eens wat het verschil was tussen foundation en concealer. Sterker nog, ik wist überhaupt niet van het bestaan van concealer af. (Als je me niet gelooft: mijn opa heeft zo'n duizend foto's van familiefeestje waar ik stuk voor stuk op sta met een puist midden op mijn neus en wallen tot op mijn knieën).

(Bron afbeelding)

Parijs verveelt nooit. Echt nooit.

Inmiddels zijn we alweer een week terug uit Parijs. Dit reisverslagje volgt dus misschien een beetje laat. Ik had echter nog geen tijd om te bloggen, omdat ik te druk was met:

1) Alle macarons, die ik had meegesleept, op te eten. (Is bijzonder goed gelukt).

2) Alle nieuwe kleren die ik daar heb gekocht in mijn kast proberen te proppen. (Is jammerlijk mislukt).

3) Aan de beademing hangen nadat ik had uitgerekend hoeveel ik eigenlijk had uitgegeven in die paar dagen. (De zuurstoftank staat nog stand-by voor het moment dat mijn creditcardrekening op de deurmat valt).

Waar heeft ze je ballen gelaten?

Het V&D Prijzencircus. Geen enkel weldenkend mens dat daar vrijwillig naar toe gaat. Helaas veranderen alle verstandige mensen spontaan in gestoorde koopjesjagers wanneer er een foldertje op de deurmat valt, waarin staat dat je 3 Sephora make-upjes voor maar €10 kunt scoren. Ook ik.

Afgelopen donderdag ging ik dus na stage snel even langs de V&D. Buiten stonden al een aantal afgepeigerde mannen met ieder gemiddeld vijf tassen tegen een paaltje te hangen. Och gèrm... dacht ik.

Binnen was het natuurlijk een grote chaos. Maar ach, who cares? Verstand op nul en graaien maar! Voor ik het wist stond ik net als alle andere Bossche wijven mijn weg richting de mascara's te beuken. (Ja ja, feministische vriendinnetjes, dat klinkt niet echt aardig, weet ik. Maar geloof me, een paar dagen per jaar (tijdens het Prijzencircus, de Drie Dwaze Dagen en carnaval) spreek je niet van Bossche vrouwen, maar van wijven).

Op een gegeven moment - ergens tussen de oogschaduw en nagellak - stond er ineens een man naast me. Ongeveer 60 jaar oud, 1,70 lang en een windjack zoals je ze alleen bij de ANWB/campingwinkel vindt. (Voor diegenen die Koefnoen kijken: hij had verrekte veel weg van Okko. Voor wie geen flauw idee heeft waar ik het over heb: zie het filmpje onderaan dit stukje.)

De arme man had een boodschappenlijstje bij, vermoedelijk van zijn vrouw. Aangezien we met 6 man op 1 vierkante meter stonden gepropt, kon ik meelezen op zijn briefje.  Er stonden minstens 12 verschillende dingen op. 2 maal mascara zus, 2 maal foundation zo, 1 maal oogschaduw zus, 1 maal oogschaduw net iets anders dan zus, enzovoort... Hij deed verwoede pogingen om de juiste smeerseltjes te vinden. Gelukkig schoot een verkoper hem te hulp. Samen gingen ze op zoek naar de juiste witte oogschaduw. ("Is dit de witste die jullie hebben? Ik moet ECHT de aller witste hebben. Nee, geen gebroken wit.")

Achteraf gezien hadden die mannen buiten het nog niet eens zo slecht getroffen.

Eat, Postorder, Love

Gisteren deed ik een belangrijke ontdekking. (Voordat jullie beginnen te juichen: nee, ik loste niet het wereldvoedselprobleem op vanaf mijn zolderkamertje. Maar mijn ontdekking is minstens zo wereldschokkend). Ik ben er namelijk achter wat ervoor nodig is om gelukkig te zijn.

Een paar jaar geleden probeerde Elizabeth Gilbert ons vrouwen allemaal wijs gemaakt dat je voor geluk moet Eat, Pray en Love-en. Nu heb ik er absoluut geen moeite mee om me vol te proppen met pizza's en pasta's voor een beetje levensgeluk, maar zien jullie mij al bovenop een berg in een ashram in India zitten? Ik dacht het niet.

Gisteren kwam het geluk echter zomaar naar mij toe - in de vorm van een pakketje in de armen van de postbode. Goed, ik had er wat voor moeten doen (laptop opstarten, site van SuperTrash openen, een vreugdedansje doen bij het zien van 50% sale op de schoenen en even iDEALen). In de doos zaten wat een exacte kopie van Barbies schoenen bleken te zijn - alleen dan 39 maten groter.

Bij deze dus mijn conclusie: geluk is voor een meisje toch het gevoel dat je op Barbie lijkt. En aangezien er niet genoeg plastisch chirurgen zijn om mijn lichaam op dat van haar te laten lijken, neem ik genoegen met Barbie-schoenen.

Liefde!

Misbaksel

Kunnen jullie je nog herinneren dat zus S. en ik het o zo makkelijke recept van Rudolph voor slagroomtruffels gingen maken, met als resultaat dat de chocola overal zat, behalve om de truffels? Nou, gisteren hadden zus S. en ik weer zo'n briljant plan: we gingen blondies bakken.

(Even voor alle mannen die niet maandelijks een giga vreetbui en cravings voor chocola hebben: blondies zijn eigenlijk brownies, maar dan met witte chocola. Dubbele goddelijkheid dus. Zeg maar alsof je en Zac Efron en Channing Tatum in één film hebt.)

Come to mama!

Maar goed, om een lang verhaal kort te maken: het is maar goed dat ik donker haar heb, want anders was ik nog te blond om blondies te bakken. We maakten namelijk een ietsie pietsie klein foutje: het bakblik. Of beter gezegd, het gebrek daaraan.

Ik stond vrolijk eieren, meel en suiker te mixen, terwijl S. de chocola stond te smelten. Ik las voor de zekerheid het recept nog even door. Doe bakpapier in een vierkant bakblik van 25 bij 25 cm.
"Ehh, hebben we eigenlijk wel een bakblik?"
"Ah joh, dan gebruiken we toch gewoon een ovenschaal."
"Ow ja. Zou deze schaal 25 bij 25 zijn?"
"Prima joh. Dat komt vast niet zo nauw."

25 minuten later
*piep piep piep piep piep*
"JAAA! Ze zijn klaar. Zouden ze goed gaar zijn?" -prikt met satéprikker in schaal- "Hmm, er blijft wel allemaal beslag aan de prikker zitten. Dan zullen ze nog wel even moeten."
"Maar brownies moeten toch juist lekker plakkerig zijn? Ik denk dat ze wel goed zullen zijn."

Nou, plakkerig waren ze zeker. Hoewel vloeibaar misschien een betere omschrijving is. Onze briljante conclusies van vandaag: 1. mijn ruimtelijk inzicht wat betreft ovenschalen laat ernstig te wensen over, en 2. met een ovenschaal van maar 20 bij 18 kan een extra half uurtje in de oven geen kwaad. Tenzij je van blondies met een rietje houdt natuurlijk.

Dream on...

Parijs update: Shopverbod

Nog maar een klein maandje en dan gaan zusje D. en ik naar Parijs. Ons doel: In drie dagen tijd zo veel mogelijk koffers vullen met nieuwe schoenen, jurkjes en macarons. Dus sinds we twee maanden geleden de tickets en het hotel hebben geboekt, zijn we aan het sparen. Na ja, we doen een poging tot.

Het zit namelijk zo: Zusje D. en ik zijn genetisch belast met shopaholic-DNA. Bij ons zul je niet snel geld in een oude sok vinden. Geld moet rollen (en bovendien hebben we het niet zo op oude sokken). We kunnen er dus niks aan doen dat zodra er salaris/studiefinanciering/kleedgeld gestort wordt, we gelijk de eerste de beste winkel in rennen. Maar nu mag dat dus drie maanden lang niet. Drie hele lange maanden.

Om het enigszins overleefbaar te maken voor onszelf, hebben we een uitzonderingsregel ingesteld op ons shopverbod: het kopen van nagellak is wel toegestaan. Nagellak is tenslotte een eerste levensbehoefte (samen met chocola, ijs en mascara).

De afgelopen twee maanden zijn er echter ongemerkt een paar extra uitzonderingsregeltjes bij gekomen:
- Wanneer je bij de H&M de perfecte little black dress kan scoren voor slechts € 15, is het misdadig om hem te laten hangen.
- Een extra spijkerbroek is altijd handig. Ook wanneer het spijkerbroek nummer 6 is. 
- Het aanschaffen van schoenen is ook toegestaan, we moeten immers ergens op lopen wanneer we op top snelheid door de Parijse winkelstraten gaan.
- Wanneer je een eenmalige korting krijgt van 40% op het hele assortiment van je favoriete winkel, is ALLES geoorloofd.

Wat ik nou eigenlijk wil zeggen, is dat het sparen nog niet zo erg lukt. Dus, pap, alvast sorry voor het feit dat er over een maand iemand van de bank belt dat er wel erg ongewoon hoge bedragen met je creditcard worden uitgegeven.

's Werelds lompste auto

Ken je die situatie dat je jaren om iets hebt zitten te zeuren, maar nu je het eindelijk hebt er eigenlijk enorm spijt van hebt? Ik noem een Furby - jarenlang spaar je al je zakgeld om er vervolgens achter te komen dat dat gezeur om eten ("I'm hungry!") helemaal niet schattig is, maar doodvermoeiend en niet weet hoe snel je de batterijen eruit moet rukken. Ik heb toen echter mijn lesje nog niet geleerd. Ik ervaar dat gevoel nog steeds iedere week, wanneer ik weer eens een verwoede parkeerpoging doe met 's werelds lompste auto.

Even voor diegenen die 's werelds lompste auto nog niet kennen, dat is de verlengde Renault Espace. Met de nadruk op verlengde. Toen mijn vader jaren geleden een nieuwe auto ging uitzoeken, heb ik uren en dagen aan zijn kop gezeurd dat we een Espace moesten. Die had namelijk echte stoelen achterin, in plaats van een achterbank. Voor mensen met maar één broer of zus is dit misschien moeilijk te begrijpen, maar wanneer je twee zussen hebt, is op vakantie gaan met de auto een crime.

"Neeeee, ik heb net al uren in het midden gezeten, nu moet iemand anders."

"Ja, maar jij hebt de korste benen."

"Ja, en ik heb de dikste kont, dus dat past niet."
"Mamaaaaaaaaaaaa, het is niet eerlijk. Whèèèh!"

En dat 1600 km lang.

Je begrijpt onze opluchting toen ons pap de Espace kocht. Hij kocht zelfs de verlengde versie, geschikt voor 7 personen, 1 hond en 25 koffers. Wanneer je op vakantie gaat naar Frankrijk is al die ruimte heerlijk (niet meer dat verschrikkelijke probleem dat je na één week door je boeken heen was, nu paste er gewoon een halve bieb achterin). Zodra je echter zelf je rijbewijs hebt, is al die ruimte ineens een stuk minder praktisch om mee in de binnenstad te parkeren.

Ik heb nu bijna twee jaar rijbewijs en kan inmiddels ook echt achteruit fileparkeren. Ja, echt. Met mijn moeders auto dan. Die is lekker smal en kort - alles wat 's werelds lompste auto niet is. Van het idee alleen al dat ik met dat lompe geval in de stad moet parkeren krijg ik koude rillingen. Laat staan hoe ik me voel wanneer ik in een smal straatje probeer te parkeren in een eigenlijk net iets te klein vak -wat ze allemaal zijn- terwijl er vijf auto's achter mij staan te wachten (en me natuurlijk kei hard uitlachen).

Maar hoe ik er nu bij kom om dit stukje te schrijven? Afgelopen woensdag was een historische dag. I did it. Ik stond zomaar in één keer goed. 's Werelds lompste auto ging onvoorstelbaar soepel achteruit het vak in. En, mocht je me niet geloven, er zijn getuigen van.

Mijn talent bleek overigens van korte duur. De mensen die vanmiddag in de binnenstad van Zaltbommel waren, kunnen dat weer getuigen. Zodra ze zijn uitgelachen.

(Bron afbeelding)

Waarom mijn jaar niet meer stuk kan

- Ik heb in april al de perfecte bikini gevonden. Ik liep er gewoon per ongeluk tegenaan. Voor mij dit jaar dus niet 500 verschillende bikini's passen in afschuwelijk tl-licht waardoor je zo suicidaal wordt dat je minstens 5 bakken Ben&Jerry's nodig hebt om weer vrolijk te worden en je bikini vervolgens weer een maat te klein is. Wat een opluchting.

- Ik heb de perfecte stagebedrijf gevonden. En (ook niet onbelangrijk) zij willen mij ook hebben. Yay!

- Vriendinnetje A. gaat misschien stage lopen bij een geweldige webshop. Ik ben alvast aan het bedenken hoe ik misbruik kan maken van haar personeelskorting. Muwhaahahaa.

- Deze zomer ga ik naar Parijs. Nu ben ik al twee keer naar Parijs geweest, maar toen was ik met mijn ouders. Mijn vader begint standaard na één verdieping van Galeries Lafayette al te zeuren dat hij weg wil. Heel vermoeiend is dat. Dit keer ga ik echter met mijn zusje (a.k.a. mijn mede shopaholic) en drie lege koffers. En we komen pas weer naar huis als die koffers stampesvol zitten met nieuwe schoenen, jurkjes en macarons.

- En bovendien gaan we met de Thalys naar Parijs. Het klinkt vast heel kneuzig en nerderig, maar met de Thalys reizen staat dus echt op mijn wil-ik-ooit-nog-doen lijstje. Whiehoe!

- Ik kreeg een mailtje van een lerares die bij onze eindpresentatie was met de vraag of ze onze cupcakes voor haar verjaardag kan bestellen. Vind ik leuk!

- En mijn vader - die nooooooooit gebak eet - vond mijn cupcakes zo lekker dat hij er TWEE at. Bij deze kunnen we dus wel stellen dat ik kick ass cupcakes bak, toch?

"Uk geef se een tien", aldus mijn vader met zijn mond vol botercrème.

Poedersuikerhel

Poedersuiker in mijn haar. De hele keuken onder de gesmolten chocola. Bakblikken met cupcakes all over the place. Nee, dit is niet hoe ik normaal gesproken een eindpresentatie voor een project van school voorbereid.

Dit blok moesten wij als project voor school een ondernemingsplan schrijven voor onze eigen onderneming. Vriendin (en klasgenootje) A. en ik hoefden daar niet lang over na te denken: wij zouden wel even onze eigen (fictieve) cupcakewinkel gaan openen.

Zeven weken lang hebben we met veel plezier aan het plan gewerkt. Af en toe was het zo leuk dat we onszelf er even aan moesten herinneren dat het allemaal maar fictief was. Tenzij iemand nog ergens € 50.000 in een oude sok heeft liggen en die aan ons wil doneren voor een winkel. Niemand?

Het was echter niet alleen maar rozengeur en sprinkles. Zo is het opstellen van een financiële planning niet echt onze hobby. Ook waren er wel onderlinge frustraties. Zo werd A. af en toe gek van mijn perfectionistische trekjes ("Het is GOED zo, Iels. Laat het los!" "Ja, maar...." "Nee, geen ja maar." "Hmpff."). En ik werd af en toe kriebelig van het feit dat A. consequent eerst een spatie zet voordat ze een komma typt (Zo , dus. Wat best frustrerend is , voor een perfectionist).

Na zeven weken was het ondernemingsplan voor 'Wish upon a Cupcake' klaar en ingeleverd. We hoefden alleen de eindpresentatie nog maar even te rocken. En daar hoorden natuurlijk onze cupcakes bij. Zo kwam het dus dat ik dinsdagochtend enorm stond te stressen in een keuken die bedekt was met een witte waas van poedersuiker en gesmolten chocola.

Ik was al weken lang recepten aan het uitproberen om de perfecte topping te vinden. Ik keek zelfs voor tips naar youtube-filmpjes met titels als 'Koken met Karin' (Karin had zelfs een schort om met daarop de tekst Koken met Karin. Mega hip, NOT!). Maar het enige wat tijdens het bakken nog kon denken was: Hellup! Dadelijk mislukken ze helemaal. En wat als ze de cakejes niet lekker vinden en het belachelijk vinden dat wij hiervoor geld durven te vragen?

Uiteindelijk bleken de cupcakes toch wel goed gelukt (ik wil niet opscheppen over mijn eigen werk natuurlijk, maar zie de foto's. Aren't they pretty? ;-). Als een oud omaatje zo rustig ben ik naar school gereden. Een bumpersticker met 'Pas op! Cupcakes aan boord' had niet misstaan, zo voorzichtig ging ik over drempels.

Triple Chocolate, mjam!

De presentatie hebben we overleefd, ondanks een paar rotvragen van onze begeleider (voor het geval je meeleest: ik wil nooit meer iets horen over de marktgrootte en verkoopprognoses!). De cupcakes overleefden de presentatie niet (maar dan op een positieve manier). Ik kan alleen echt even geen bakblik, spuitzak of poedersuiker meer zien.