Niets mis met een beetje fangirlen

Gisterenavond was het KaraokeBarry - The Justin Timberlake Edition, want na al 6 maanden iedere keer hyper te worden als ik de kaartjes zag liggen, was het gisterenavond dan ein-de-lijk zover: Justin Timberlake in het GelreDome!

Dat betekende dat Zus S., Zusje D. en ik helemaal hyperactief met Barry (de Suzuki) op weg gingen naar Arnhem. En aangezien ik de meest hyperactieve was, mocht ik rijden (huh? wat is dat voor redenatie? zijn jullie levensmoe ofzo?). Zus S. zat afwisselend óf lekker te chillen op de achterbank óf te gillen (REMMEN AAAAAAAH / DÁT WAS DE AFSLAG DOOS / IK WEET NOG WEL EEN GOEDE RIJLERAAR). Zusje D. had shotgun en was, zoals gewoonlijk, vooral druk met lachen om haar eigen grappen.

JT-avond in de KaraokeBarry!

KaraokeBarry

*BOINK BOINK BOINK*
"Zo, die auto heeft flinke speakers."
"Ja, net een disco. Is het in Barry ook weleens een disco?"
"Haha, ja. Nou ja..." Terugdenkend aan mijn behoorlijk uitbundige (én behoorlijk valse) vertolking van Ik Leef Niet Meer Voor Jou eerder die middag: "Misschien eerder een karaokebar."
"Ohja, natuurlijk: KaraokeBARRY!"

Arme Barry (en een beetje arme ik)

"Sinds een paar weken heb ik Barry. Hij komt uit Japan en veroverde mijn hart met zijn iPodkabeltje. (Even voor de duidelijkheid: Barry is een auto. (Ja, ik ben zo'n meisje dat haar auto een naam geeft)). En Barry mag dan wel een tweedehandsje zijn, hij is wel mijn Barry en ik ben dol op hem. Alleen is Barry - net als alle de meeste mannen - een beetje onbetrouwbaar."

Vandaag in een nieuwe aflevering van Barry de Suzuki: De Aanrijding.

Afgelopen woensdag reed ik 's ochtends een andere route dan normaal naar kantoor. De auto van een collega moest namelijk naar de garage voor een grote beurt en hij had gevraagd of ik hem daar even wou oppikken onderweg naar kantoor. Prima, geen probleem. Ten minste, dat was het totdat ik bij een rotonde remde voor een fietser. De vrouw in de auto achter mij had dat namelijk niet helemaal door. *KLATS BOEM HO!*

Barry de Onbetrouwbare

Sinds een paar weken heb ik Barry. Hij komt uit Japan en veroverde mijn hart met zijn iPodkabeltje. (Even voor de duidelijkheid: Barry is een auto. (Ja, ik ben zo'n meisje dat haar auto een naam geeft)). En Barry mag dan wel een tweedehandsje zijn, hij is wel mijn Barry en ik ben dol op hem. Alleen is Barry - net als alle de meeste mannen - een beetje onbetrouwbaar.

Zo vond Barry het leuk om spontaan zijn rechterachterlicht uit te doen, wanneer hij remt. Op zich was dit wel schattig (het was net alsof hij knipoogde naar de auto achter hem), maar echt praktisch was het niet. En daarnaast vond Barry het soms ook leuk om een irritante piep te laten horen, wanneer hij achteruit reed.

(Bron afbeelding)