Bedenk hier zelf maar een goede kop, want ik ben er te moe voor

Soms word ik moe van mezelf. Figuurlijk dan. En eigenlijk ook wel letterlijk. Want als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik vanavond al om half 9 in bed lag. Weliswaar nog niet te slapen, maar te netflixen/snapchatten/oude scharrels stalken opzoeken op facebook. Maar toch: half - freaking - 9. Hoe oud was ik ook alweer, 93? Oh nee, 24.

In plaats van dat ik een paar extra nepwimpers erop plakte, haalde ik mijn make-up eraf. En in plaats van een Hugo (éxtra cava, en rustig aan met de spa rood), maakte ik een cafeïnevrij latte*. Waarom? Ik was gewoon klaar met deze dag. En met mezelf.

Oké, amateur psychologen, kom er maar in! Goh, Ilse, je klinkt lichtelijk gefrustreerd. Waar zou dat vandaan komen?

Het antwoord op die vraag is eigenlijk vrij simpel. Daar heb ik geen Dokter Rossi, lelijke sofa en een rekening van €125 per uur voor nodig. Ik was namelijk eerder vanavond weer eens met mijn neus op het feit gedrukt dat ik niet tevreden kan zijn. In ieder geval nooit voor lang.

Zo was ik echt wel blij toen ik na mijn afstuderen gelijk een baan binnen mijn vakgebied had. Tenminste, voor een paar maanden. Daarna begon het te knagen: kon het niet een beetje uitdagender?

En als we het dan toch over afstuderen hebben. Had die 8,4 voor mijn scriptie niet nog wat hoger gekund? (Nogmaals: ik word ook moe van mezelf).

Of neem vorig jaar, toen ik ein-de-lijk, na jaren dromen en sparen, naar New York ging. Mijn instelling was ik-wil-alles-doen-want-misschien-kom-ik-hier-wel-nooit-meer. Maar drie maal raden wie vervolgens na thuiskomst geen rust had, voordat ze weer een ticket terug had geboekt...

Nee, tevreden zijn is niet echt mijn sterkste punt. Net als hardlopen. Maar toen ik daar een tijd geleden mee begon, was mijn doel ook echt niet om een marathon te gaan lopen. 5 kilometer leek me al godsgruwelijk ver. Nee, mijn doel was om als ik 's avonds uit mijn werk kwam - en ik daar zin in had - ik gewoon even lekker een rondje kon lopen om mijn hoofd leeg te maken. En dan zonder eerst te hoeven wachten totdat het donker was, zodat niemand me zou herkennen. (Noem me een aansteller, maar zelfs een zwart-wit instagram filter kan nog weinig redden aan dat ontplofte tomatenhoofd van mij).

Inmiddels ben ik op dat punt. Dat ik direct uit mijn werk mijn hardloopschoenen aantrek en 30 minuten ga lopen. Aan één stuk. Dus zónder bij iedere lantaarnpaal te hoeven stoppen om te bedenken dat ik mezelf echt eens moet laten testen op astma, want er moest een verklaring zijn voor dat buitensporige gehijg**.

Je zou denken dat ik tevreden zou zijn, nu ik mijn doel heb behaald. En dat was ik ook wel even... Totdat ik een stuk las over gemiddelde kilometertijden. Kortom, vanavond voelde me gewoon weer een enorme hardlooploser, met mijn sukkelpace van 6:28.

Dus voordat ik de slingers heb opgehangen om het behalen van mijn doel te vieren, heb ik alweer een nieuw doel: 5 kilometer binnen een halfuur. Oftewel een pace van iets minder dan 6:00. Ik word al moe als ik eraan denk...

*Oké, dat is gelogen. Maar het contrast is goed. #teamcafeïnevrijekoffieisgeenkoffie

**Die verklaring bleek er trouwens te zijn. Iets met jarenlang vanaf de bank iedereen, die aan hardlopen deed, voor gek verklaren. Met in mijn linkerhand een glas cola en op rechts een zak doritos.

Stom! #5

Maar weer eens een lijstje met stomme dingen. Omdat klagen nou eenmaal mijn grote hobby is (naast slapen en chocolade eten dan).

Dat ik nu pas de boeken van The Hunger Games lees en niet jaren geleden al.  -  Dat er zo veel meer leuke boeken zijn dan ik tijd heb om te lezen.  -  Vrouwen die te veel Thierry Mugler Alien dragen.  -  Niet nog een nieuw seizoen van The Newsroom (I want need more!)  -  Een jaar later nog steeds twijfelen over een beslissing die je destijds hebt gemaakt.  -  Dat na drie wijntjes alles een goed idee lijkt.  -  Kerststress.

(bron)

Blessureleedvermaak

'Weet jij toevallig ook iets van hardloopblessures?'

'Nee, maar ik weet wel hoe je ze kunt voorkomen.'

'Hoe dan?'

'Gewoon NIET hardlopen.'

'Oh...'

Hardloopblessures. Ik word er momenteel nogal moe van. Figuurlijk dan. Niet letterlijk, aangezien ik wekenlang niet meer heb gerend wegens mank been*. Maar zoals ieder nadeel, heb ook deze zijn voordeel. Het blijkt namelijk uitstekend materiaal voor anderen om grappen over te maken - al dan niet ten koste van mij.

*Eerst pijnlijke knieën, nu een mank been, what's next... afstervende tenen?

(Bron afbeelding)

Laat mij maar even

Soms heb ik een dag geen zin om gezellig en sociaal te doen.
Soms kan zelfs een brownie mij niet opvrolijken.

Soms wil ik alleen maar in joggingbroek op de bank heel seizoen van New Girl achter elkaar kijken.
Soms denk ik na over dingen, die ik eigenlijk liever wil vergeten.
Soms haat ik het dat ik derde werd voor dat ene appartement, dat ik echt heel graag wou hebben.

Soms eet ik een halve zak dropfruitduo's als avondeten.
Soms baal ik ervan dat de ene na de andere vriendin gaat emigreren.

Soms heb ik geen zin om vrolijke blogstukjes te typen.

En dat is prima.

Morgen weer een dag.

(bron afbeelding)

Stom! #4

-  Dat het leven niet altijd regenbogen, glitters en eenhoorns is.  -  Moeten wachten op het telefoontje met de mededeling of ik wel of niet mijn scriptie mag komen verdedigen.  -  *Ding dong* "Wegens herstel-werkzaamheden rijden er momenteel geen treinen tussen Utrecht en Den Bosch.  -  Dat ik tegenwoordig ook sushi lust. #daargaatmijngeld  -  Mensen die zeggen: "Je hoeft toch geen föhn mee op vakantie te nemen? Het is daar zo warm, dan droogt je haar vanzelf." Ja, maar, nee. GEWOON NEE.  -

(Bron afbeelding)

Barry de Onbetrouwbare

Sinds een paar weken heb ik Barry. Hij komt uit Japan en veroverde mijn hart met zijn iPodkabeltje. (Even voor de duidelijkheid: Barry is een auto. (Ja, ik ben zo'n meisje dat haar auto een naam geeft)). En Barry mag dan wel een tweedehandsje zijn, hij is wel mijn Barry en ik ben dol op hem. Alleen is Barry - net als alle de meeste mannen - een beetje onbetrouwbaar.

Zo vond Barry het leuk om spontaan zijn rechterachterlicht uit te doen, wanneer hij remt. Op zich was dit wel schattig (het was net alsof hij knipoogde naar de auto achter hem), maar echt praktisch was het niet. En daarnaast vond Barry het soms ook leuk om een irritante piep te laten horen, wanneer hij achteruit reed.

(Bron afbeelding)

Ik kocht een nieuwe tandenborstel

Ik heb een nieuwe tandenborstel en hij is belachelijk irritant. Kunnen tandenborstels irritant zijn?, vraag je je af. Ja dus. Zo irritant dat ik er een heel stukje aan weid? Jawohl!

Ik zal even bij het begin beginnen. Ik ging namelijk laatst naar de Jumbo voor mijn maandelijkse wekelijkse  dagelijkse dosis chocola. Maar omdat ik niet bekend wil komen te staan als "dat gekke chocolade vrouwtje", durfde ik niet met een mandje met daarin alleen twee twaalf repen Tony's bij de kassa aan te komen. Ik liep dus nog een beetje door de Jumbo te dralen.

Zal ik iets van fruit meenemen? Mwah, te gezond.
Of een pak melk? Ownee, die hebben we nog. 
Wijn dan? Tsja, dadelijk denken ze dat ik naast aan chocola ook nog aan alcohol verslaafd ben.
Maar ineens wist ik het: Ik heb een nieuwe tandenborstel nodig!

Nog meer dankbaarheid

Vorige week vulde ik - net als zo'n beetje iedere andere zichzelf respecterende blogger - die ene dankbaarheidstag in. Dat was al bijna meer dankbaarheid dan mijn verdorven ziel kan verdragen. Vandaag besefte ik me echter dat ik voor nog veel meer dankbaar ben, namelijk voor:

(Bron afbeelding)

- De leraar die een super interessant gastcollege organiseerde. Om 8.45 uur 's ochtends. Op een vrijdag. (Dat het super interessant was, is een aanname. Fysiek was ik wel aanwezig, maar mentaal lag ik nog in coma.)

- Voor mijn schattige bloemetjesparaplu, die mij jarenlang trouw gediend heeft. Ik moest dan ook een klein traantje wegpinken toen hij het vandaag midden in een enorme hoosbui begaf. RIP bloemetjesparaplu en mijn make-up, kapsel en humeur.

- Dat ik vanaf 1 juni 2014 geen recht meer heb op stufi, wat betekent dat ik dus vanaf dan geen geld meer heb om mijn verslaving aan Tony's Chocolony (MET NOGA!!!!!1!) in stand te houden. O, wat zal ik super slank worden...

- Dat Barry Atsma niet net die dag te gast was bij De Wereld Draait Door, toen ik in het publiek zat. Dat had mijn arme hart namelijk nooit aangekund. Het was zo maar beter dus.

[/sarcasme uit]

Stom! #3

-  Mensen die doodlijn zeggen, in plaats van deadline.  -  Diepvriespizza's met plastic kaas.  -  Een week lang moeten wachten op een nieuwe aflevering van Grey's Anatomy.  -  Nog veel langer moeten wachten op een nieuw seizoen van The Newsroom.  -  Dat ze bij "mijn" Wereldwinkel maar één van de drie LE smaken Tony's hebben  - "Nee, we bellen je echt vandaag nog terug..."  -  Dat zus S. en ik geen minion wonnen op de kermis.  -

De 5-jarige in mij doet vreugdedansjes

Vroeger... (Ja, ik weet dat ik nu belachelijk oud klink. Maar sinds gisteren ben ik ook belachelijk oud. Mèèèh.... Hé, zie ik daar een rimpel?!).

Goed, vroeger dus. Als iemand naar mijn leeftijd vroeg, was ik altijd bijna iets. Bijna 12. Bijna 16. Bijna 18. Ook al was ik net gisteren 14 geworden, dan was ik vandaag bijna 15. Ik kon nooit wachten om jarig te zijn. Ik wou taart, cadeautjes en - het belangrijkste - net zo oud worden als mijn klasgenootjes. Doordat ik eind september jarig ben, was ik altijd één van de jongsten uit de klas. En dat is niet leuk, want ik wou ook een alcoholbandje.

Maar sinds vorig jaar ben ik er eigenlijk wel klaar mee, met dat hele ouder worden. Zodra je 21 bent, ben je officieel volwassen en wacht er niets anders dan aftakeling. Tenminste, zo voelt het. Ik weet ook wel dat ik me heel erg aanstel, maar dit is mijn blog, dus dan mag het.

En dan vinden ze het gek dat ik een ochtendhumeur heb

02:00 uur
Zzzzzzzzzz.....
Een mug? Dat meen je niet. Flikker op, kleine bloedzuiger, ik wil slapen.
Zzzzzzzzzz.....
GA WEG! Mij wil je niet prikken. Echt niet. Neem mijn zusje maar, die ligt twee deuren verderop.
Zzzzzzzzzz.....
*Licht aan* Waar zit je dan, klein kreng, ik zal je krijgen!

02:15 uur
Ja nu durf je niet meer hè? Watje.
*Licht uit*

04:00 uur
Zzzzzzzz.....
Nee, niet wéér! Ik. Wil. Slapen.
Zzzzzzzz.....
*Licht aan* Nu zal ik je krijgen, jij verrot onderkruipsel van de natuur, fout van de evolutie!

De laatste loodjes

Het was ongeveer rond 12 augustus dat ik me ineens besefte dat ik nog maar twee weken vakantie had. Ik weet dat ik eigenlijk niet mag klagen, want voor de meeste mensen is dat hun hele zomervakantie. Maar voor de verwende student in mij was het nogal een tegenvaller. Nog maar twee weken... Nog maar 14 nachtjes slapen... Sindsdien heb ik bijna 14 dagen lang iedere dag last gehad van hoofdpijn. Toeval? Lijkt me niet. Zoveel zin heb ik dus om weer terug naar school te gaan.

(Bron afbeelding)

De grote boze stad

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen: dit stukje gaat over het feit dat ik het niet zo op Amsterdam heb. Sorry als ik iemand hiermee op zijn tenen trap, maar ik kan er niets aan doen: ik vind Amsterdam gewoon stom (voor zover je je op je 21ste nog als kleuter kunt gedragen en dingen stom mag vinden).

Zo, dat lucht op. Want ik geloof dat je dat helemaal niet mag zeggen. Het lijkt haast wel een soort ongeschreven regel dat als fatsoenlijke Nederlander je grootste wens eens huis/appartement/kamer/bezemkast binnen de ring hoort te zijn. Maar mijn wens is dat dus niet.

(Bron afbeelding)

Stom! #2

-  Dat wanneer het me eindelijk een keer is gelukt om een winged eyeliner te maken, mijn vader vraagt wat dat gekke streepje naast mijn oog doet.  -  Tegelijkertijd buikpijn en zin in chocola hebben.  -  Pleinen met kinderkopjes in combinatie met hoge hakken.  -  Pepsi.  -  De apostrof in Jokertje's Jawoord en Barbie's Bruiloft.  -  Netjes op tijd in het restaurant aankomen en vervolgens nog een half uur heel vriendloos op de rest moeten wachten.  -  Graspollen. Hatsssjie!  -  De vraag: 'Hoezo ben jij nog single? Je bent toch een leuke meid?'  -

(Bron afbeelding)

O, de ironie

- Dat je voor het eerst in je leven netjes legaal betaalt voor de muziek die je downloadt, maar je iPod vervolgens weigert om nog contact te maken met iTunes en te synchroniseren.

- Dat je uit eten bent in je favoriete restaurant, die met de goddelijke toetjes, maar tegen de tijd dat je bij het dessert aangekomen bent, verrekt van de buikpijn.

Bron afbeelding

Gekkenwerk

Och, jongens (en meisjes) (en gekke Henkies), ik was zo lekker bezig met mijn voornemen om minstens één keer per week te bloggen. Vorige week plaatste ik zelfs drie blogjes en was daarom nog helemaal trots op mezelf. Ik besef me dat dat een beetje sneu klinkt, maar ik was echt on fire. Maar dat was vorige week donderdag...

Inmiddels zijn we anderhalve week verder en is het weer eens akelig stil hier op mijn blog. Hoe doen andere bloggers dat toch? Ik heb echt zo'n respect voor iedereen die de tijd en inspiratie weet te vinden om iedere dag te bloggen. Bij mij ontbreekt het momenteel aan dat alles.

De reden daarvan is mijn opleiding. Mijn kijk-ons-eens-leuk-creatief-wezen opleiding die bedacht dat het wel leuk zou zijn om ons in drie weken een compleet seminar te laten organiseren. Ik herhaal: EEN COMPLEET SEMINAR IN DRIE WEKEN. In drie weken moesten we een locatie, sprekers en deelnemers uit de lucht zien te toveren. Echt... ik heb er maar één woord voor: GEKKENWERK.

De verkoopmuts

Volgens mij kent iedereen het nummer Music was my first love wel. Wanneer ik dit nummer zou hebben geschreven, had het waarschijnlijk Shopping was my first love geheten. Maar net als dat muziekliefhebbers niet van ieder genre houden, wordt ik ook echt niet blij van alle winkels. En ik wordt al helemaal niet blij van alle verkoopsters.

Je staat in de weg, muts
Laatst liep ik even binnen bij de Steps, een van mijn favoriete kan-ik-eigenlijk-niet-betalen-maar-de-jurkjes-zijn-zo-mooi winkels. Al snel liep ik met arm afgeladen vol met topjes, vestjes en jurkjes richting de paskamer. Maar snel en onopgemerkt ging dat niet, want ik werd gelijk opgehouden door de verkoopmuts (overigens niet te verwarren met haar evil twin sister, de verkoopbitch).

De verkoopmuts wou weten hoeveel kledingstukken ik ging passen. "Ow, je hebt er 7. Nou vooruit. Voor deze ene keer mag het. Eigenlijk mag je er maar 5. Hihi." Pfff.... Moest ik me nou vereerd voelen? Ik vind dit altijd zo'n onzinnige regel. Als ik toch gewoon die hele winkel leeg wil kopen, laat mij dat dan lekker doen.

Stom!

(Onder het motto: Beter goed gejat van LINDA. dan slecht bedacht door Ilse. 

Het was of dit, of vertellen wat ik deze week allemaal gegeten heb.)

                                        --------------------

Cappuccino's met poedermelk

Een fles water in je kerstpakket krijgen

Boeken en films met een open einde

Kriebelpanty's

Over je eigen benen struikelen in een drukke winkelstraat

's Werelds lompste auto

Ken je die situatie dat je jaren om iets hebt zitten te zeuren, maar nu je het eindelijk hebt er eigenlijk enorm spijt van hebt? Ik noem een Furby - jarenlang spaar je al je zakgeld om er vervolgens achter te komen dat dat gezeur om eten ("I'm hungry!") helemaal niet schattig is, maar doodvermoeiend en niet weet hoe snel je de batterijen eruit moet rukken. Ik heb toen echter mijn lesje nog niet geleerd. Ik ervaar dat gevoel nog steeds iedere week, wanneer ik weer eens een verwoede parkeerpoging doe met 's werelds lompste auto.

Even voor diegenen die 's werelds lompste auto nog niet kennen, dat is de verlengde Renault Espace. Met de nadruk op verlengde. Toen mijn vader jaren geleden een nieuwe auto ging uitzoeken, heb ik uren en dagen aan zijn kop gezeurd dat we een Espace moesten. Die had namelijk echte stoelen achterin, in plaats van een achterbank. Voor mensen met maar één broer of zus is dit misschien moeilijk te begrijpen, maar wanneer je twee zussen hebt, is op vakantie gaan met de auto een crime.

"Neeeee, ik heb net al uren in het midden gezeten, nu moet iemand anders."

"Ja, maar jij hebt de korste benen."

"Ja, en ik heb de dikste kont, dus dat past niet."
"Mamaaaaaaaaaaaa, het is niet eerlijk. Whèèèh!"

En dat 1600 km lang.

Je begrijpt onze opluchting toen ons pap de Espace kocht. Hij kocht zelfs de verlengde versie, geschikt voor 7 personen, 1 hond en 25 koffers. Wanneer je op vakantie gaat naar Frankrijk is al die ruimte heerlijk (niet meer dat verschrikkelijke probleem dat je na één week door je boeken heen was, nu paste er gewoon een halve bieb achterin). Zodra je echter zelf je rijbewijs hebt, is al die ruimte ineens een stuk minder praktisch om mee in de binnenstad te parkeren.

Ik heb nu bijna twee jaar rijbewijs en kan inmiddels ook echt achteruit fileparkeren. Ja, echt. Met mijn moeders auto dan. Die is lekker smal en kort - alles wat 's werelds lompste auto niet is. Van het idee alleen al dat ik met dat lompe geval in de stad moet parkeren krijg ik koude rillingen. Laat staan hoe ik me voel wanneer ik in een smal straatje probeer te parkeren in een eigenlijk net iets te klein vak -wat ze allemaal zijn- terwijl er vijf auto's achter mij staan te wachten (en me natuurlijk kei hard uitlachen).

Maar hoe ik er nu bij kom om dit stukje te schrijven? Afgelopen woensdag was een historische dag. I did it. Ik stond zomaar in één keer goed. 's Werelds lompste auto ging onvoorstelbaar soepel achteruit het vak in. En, mocht je me niet geloven, er zijn getuigen van.

Mijn talent bleek overigens van korte duur. De mensen die vanmiddag in de binnenstad van Zaltbommel waren, kunnen dat weer getuigen. Zodra ze zijn uitgelachen.

(Bron afbeelding)

De leukste afwijzing ooit

Volgens mij vertel ik niets nieuws wanneer ik zeg dat afgewezen worden ronduit kut is. Dat was al zo in groep 3, wanneer je jouw beste vriendinnetje eropuit stuurde om via zijn beste vriendje 'fekeering' te vragen en het antwoord dan nee bleek te zijn. Auw.

Of toen je voor de tiende keer een kaartje kreeg van Willem Wever met de mededeling dat jouw vraag alweer niet was uitgekozen om beantwoord te worden in de uitzendig (waardoor ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet weet hoe ze Lange Jan maken). Ik baalde daar iedere keer weer van.

Of die ene keer dat ik bij mijn favoriete kledingwinkel had gesolliciteerd voor een baantje op zaterdag. Ik werd door de manager gebeld met de mededeling dat de functie al vergeven was. Ze beloofde echter dat ze mijn gegevens zou bewaren en dat wanneer ze weer iemand nodig had, ze mij gelijk zou bellen. Drie maanden later stond ik er in de winkel iets te passen toen mijn oog viel op een A4'tje: ze zochten weer iemand. En hadden ze mij nog gebeld? Nope. Deed dat een beetje pijn? Oui.

(Ik zou nu graag heel stoer willen zeggen dat ik er iets van heb gezegd in de winkel en er uit wraak nu nooit meer iets koop, maar het is de enige winkel in de buurt waar ze mijn favoriete merk spijkerbroeken hebben. Dus dat deed ik niet. Sneu hè?)

Ik begrijp best dat je mensen af en toe moet afwijzen. Ik doe het zelf ook. Bij het bedrijf waar ik nu op zaterdag werk typ ik regelmatig onpersoonlijke mails met slecht nieuws naar mensen die hebben gesolliciteerd met de mededeling dat ze "het neit errug vinden om in de avondt te werken". (En nee, deze spelfouten verzin ik niet).

Het kan echter ook anders. Gisteren kreeg ik een whatsapp berichtje van een vriendin die druk bezig is met het zoeken van een stage. "Wow, ik ben zojuist afgewezen voor een stage en het deed gewoon GEEN pijn. Die man schrijft dat hij mij helemaal bij het bedrijf vind passen en mijn CV super leuk en origineel vindt. Ze zoeken alleen iemand voor een meewerkstage in plaats van een onderzoekstage. Dit is echt de leukste afwijzing ooit!"

(Bron afbeelding)