Iets met een puppy en pumps

Over het algemeen ben ik met huisdieren net zo goed als met baby's ('Ieh, het beweegt/maakt geluid. Kan ik hem weer teruggeven?'), maar de pup van mijn opa en oma vind ik stiekem wel leuk. Niet omdat het een puppy is (koetsjie koetsjie-schattigheid doet mij niets), maar omdat hij een bijzonder goede smaak in schoenen bleek te hebben. Kom maar bij mama en haar favoriete zwarte pumps!

Hoofd recht, kin op & ogen open

Je kunt, denk ik, veel van mij zeggen, maar niet dat ik bepaald fotogeniek ben. Ik weet ook niet waarom, maar zodra er een camera in de buurt is, verander ik spontaan in een overmatig knipperende zoutzak. Met als gevolg dat ik op 99 van 100 foto's met mijn ogen dicht en met opgetrokken schouders sta.

Om die reden was de foto hier rechtsboven al bijna twee jaar oud. In de tussentijd was er gewoon geen andere fatsoenlijke foto van mij gemaakt. (Nee, nou niet beginnen over een slecht zelfbeeld en gebrek aan zelfvertrouwen. Het is gewoon de waarheid. Ik heb geen Doutzen-genen). En dat terwijl ik ook al bijna twee jaar een ander kapsel heb. Ongeveer twee weken na het maken van deze foto, liet ik mijn haar namelijk in een schuine bob knippen. Lekker handig, maar niet heus.

Maar toen was daar ineens Aline, die aankondigde het land in te gaan om te gaan fotograferen. Of er misschien iemand bij haar op de foto wou. En laat ik nou al een tijdje haar blog volgen en denken: wauw, zij maakt echt toffe foto's. Misschien dat het haar zelfs lukt om mij mooi (lees: zonder zes onderkinnen) op de foto te krijgen...

Vorige week maandag haalde ik daarom Aline op van het station om foto's te gaan maken. En het was niet alleen heel leuk om haar te ontmoeten, maar ook super tof om een keer op de foto gezet te worden door een echte fotograaf. Ze gaf mij allerlei handige aanwijzingen ('Ehh.. je knippert telkens precies als ik een foto maak. Kun je even proberen om je ogen open te houden?') en maakte een stuk of 1000 foto's.

Ik hoopte dat er toch wel één goede tussen zou zitten. Maar toen ik gisterenavond de foto's van Aline opgestuurd kreeg, kreeg ik spontaan last van keuzestress. Ze heeft echt zulke gave foto's gemaakt! Ik heb als een ware Narcissus op mijn beeldscherm zitten kwijlen. En ik kan het dan ook niet laten om er hier een aantal te plaatsen.

Meer foto's na de klik!

Mijn (idiote/slapen is voor watjes!) week

Soms heb je zo'n week waarin je een meet & greet hebt met super leuke auteurs (Elsbeth Witt en Lisette Jonkman!).

Soms heb je zo'n week waarin je je scriptie mag presenteren en verdedigen.

Soms heb je zo'n week waarin je te horen krijgt dat je geslaagd bent voor je HBO met een 8,4.

Soms heb je zo'n week waarin je je eerste baan aangeboden krijgt (een echte! eentje voor grote mensen!).

Soms heb je zo'n week waarin je allerlei dingen voor een bruiloft moet voorbereiden.

Soms heb je zo'n week waarin je zus trouwt.

Soms... Nee, eigenlijk heb je die weken helemaal niet soms. Zulke weken zijn bijzonder zeldzaam. Eerder once in a lifetime... Maar in mijn geval vonden ze allemaal even in één week plaats. Dit was mijn week.

Gelukkig hebben we de foto's nog

Jongens, jongens, jongens, wat een avond. Ownee - wacht - dat moet met meer dramatisch effect.

WAT. EEN. AVOND.

Zo, dat is beter. Gisterenavond was namelijk niet zomaar een gewone doordeweekse zaterdagavond. Want nadat Schoonbroer T. ongeveer een jaar geleden voor haar op zijn knieën ging, gaan ze binnenkort elkaar dan echt het ja-woord geven. En dat konden wij natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan.

Samen met S. haar beste vriendinnen, S. en D. (lekker handig, al diezelfde voorletters), hebben Zusje D. en ik maanden in het geheim plannetjes gesmeed en gisteren was het zo ver: de vrijgezellenparty! Nu zou ik daar in principe heel veel over kunnen vertellen, maar eerlijk gezegd ben ik een beetje moe en heb ik last van een zeurderig hoofdpijntje (hoe zou dat nou komen?). Anyhow, geen ellenlang verhaal dus. Zijn de foto's ook goed?

Yes, eindelijk heb ik een keer een excuus om een #OOTD op mijn blog te pleuren!
(Stiekem is dit ook gewoon een verkapte plog. Alleen heb ik niet overal foto's van, aangezien ik zo'n type ben, dat niet altijd door heeft dat je beter niet je vinger voor de lens kunt houden.)

HOE DOEN MODELLEN DAT?!

Je denkt: kom we gaan even snel een foto maken van ons drieën (=mijn zussen en ik). Dan kunnen we daar met hema.nl een leuk fotocadeau van maken voor opa en oma. Kom even snel... Hoe moeilijk kan het nou zijn om alle drie tegelijkertijd leuk te kijken op een foto?

Zeg Iels, sta eens stil. En doe je ogen open.

Weten jullie wel wie ik ben?

No worries als het antwoord 'nee' is.

Ik was het zelf eigenlijk ook vergeten, totdat ik vanochtend de krochten van mijn kamer maar weer eens ging opruimen. Naast heel veel oude meuk, zoals mijn agenda uit de brugklas (met plaatjes van 'De Stamgasten', WHAT WAS I THINKING?!), kwam ik ook het volgende tegen:

Fijne Koninginnedag allemaal! Groetjes, Joske

Parijs verveelt nooit. Echt nooit.

Inmiddels zijn we alweer een week terug uit Parijs. Dit reisverslagje volgt dus misschien een beetje laat. Ik had echter nog geen tijd om te bloggen, omdat ik te druk was met:

1) Alle macarons, die ik had meegesleept, op te eten. (Is bijzonder goed gelukt).

2) Alle nieuwe kleren die ik daar heb gekocht in mijn kast proberen te proppen. (Is jammerlijk mislukt).

3) Aan de beademing hangen nadat ik had uitgerekend hoeveel ik eigenlijk had uitgegeven in die paar dagen. (De zuurstoftank staat nog stand-by voor het moment dat mijn creditcardrekening op de deurmat valt).

Hiep hoi honderd!

TADAAAAAAAA! Geloof het of niet, maar dit is zowaar de 100ste post op mijn blog.

Ren als een dolle naar de bakker voor taart, hang slingers op, ontkurk een fles Jip&Janneke bubbeltjeswijn: het is feest!

Zelfs Josje feest mee...

(Who needs Photoshop when you have Paint? Whoop whoop!)

Parijs update: Inspiratie

As we speak zit ik in Parijs. Na ja, wanneer jullie dit lezen dan. Op het moment dat ik dit typ zit ik eigenlijk gewoon op mijn dikke reet met mijn laptop op de bank een zak Nibbits leeg te eten.

Oke, vergeet dat maar weer. Terug naar het romantische beeld van Parijs. Letterlijk. Ik heb namelijk even wat mooie plaatjes bij elkaar gezocht.

(Bron afbeelding)

(Bron foto)

(Bron foto)

(Bron foto)

(Bron foto)

(Bron foto)

(Bron afbeelding)

(Bron foto)

Ilse's Bakery

Het is geen geheim dat ik niet bepaald een keukenprinses ben. Een biefstukje tover ik binnen een paar minuten vakkundig om in een schoenzool en aardappels koken is voor mij echt hogere wiskunde. En aangezien iedereen graag nog wat langer wil leven, laten ze mij thuis bijna nooit koken.

Die enkele keer dat iedereen laat thuis is en ze geen andere keus hebben dan mij te laten koken, bak ik uit veiligheidsoverwegingen altijd maar pannenkoeken. Bakken kan ik namelijk wel. En in tegenstelling tot koken vind ik bakken wel leuk. Heerlijk met mijn Blond-keukenschortje om cupcakes decoreren. Love it!

Meestal twitter ik gelijk een foto van "mijn creaties", maar het leek me leuk om ze eens een keer allemaal bij elkaar te zetten. Tadaaaa!

Deze waren met aardbeienvulling (gewoon uit een flesje van Dr. Oetker). 

Super lekker!

Chocolade cupcakes met stukjes kersen. Dat smaakt ook niet verkeerd ;)

Deze vielen jammer genoeg erg tegen. De topping was een beetje zuur en leek eigenlijk meer op een danoontje. Geen aanrader dus.

Op een grote paddenstoel, rood met witte stippen...

Met een topping van roomkaas, boter, poedersuiker en vanille.

Delicious!

Joske, say cheese!

Zo af en toe zet ik wel eens een foto van ons gekke hondje Joske op Twitter. Als reactie hierop zei iemand laatst tegen mij dat ik er een blog over moest beginnen. Nu doet Joske een hoop schattige dingen, maar een hele blog over hem lijkt me iets te veel van het goede. Eenmalig een stukje met een paar schattige foto's kan natuurlijk echter geen kwaad.

Toen Joske nog een klein Josje was en in een schoenendoos paste. Later werd het zijn grote hobby om schoenendozen kapot te scheuren. Dat was een mooi excuus voor mij om net even dat extra paar schoenen te kopen. Ik deed het voor Josje immers.

Joske doet zijn bijnaam 'Gekke Henkie' eer aan.

Joske en zijn grote liefde Varkje. Ooit maakte Varkje ook knorgeluiden, maar zoals je ziet is zijn keel een beetje bruut kapot geknauwd.

Joske denkt dat hij een koetje is. Of hij is gewoon heel sociaal.

Volgens mij heeft Joske last van een zwaar hoofd. Hij legt namelijk altijd en overal zijn hoofd neer (op tafel, op de bank, op je benen en op je schoot...). 

Tot slot is Joske ook dol op modderige sloten. Wij iets minder. Die lucht!

Oranje boven!

Ieder jaar met Koninginnedag zit ik weer met hetzelfde probleem: ik heb geen oranje in mijn kast hangen. Oranje is nou eenmaal niet echt mijn kleur, dus sla ik die kledingrekken altijd angstvallig over. De dag voor Koninginnedag besef ik me dan pas dat ik niets heb om aan te trekken. Maar ja, dan is het natuurlijk al te laat. Dan zijn alle fatsoenlijke oranje shirtjes in mijn maat al lang en breed uitverkocht.

Dit jaar had ik dat probleem gelukkig niet. Een paar weken geleden heb ik alvast een oranje cowboyhoed (mét glittertjes ;) gescoord bij de Hema. En het leuke van zo'n hoed is dat hij ook geschikt blijkt voor hondjes, kijk maar:

Fotomodel Joske 

(Hij luistert overigens ook naar de naam "Gekke Henkie" ;)