Spread the Oreo love!

Mijn plan voor vanochtend was om te gaan hardlopen. In plaats daarvan zit ik in mijn hardloopkleren baked deep fried oreo's te eten als lunch. Oeps.

Dit is dus de schuld van uitgeverij Blossom Books. Die stuurden mij namelijk een super leuk pakketje, met daarin "onze nieuwste book baby Simon vs. de verwachtingen van de rest van de wereld, een klein cadeautje en een Oreo-recept". De hoofdpersonen in het boek zijn namelijk compleet verslaafd aan oreo's. Mijn recept? Baked "Deep Fried" Oreo's!

Sinds ik dit pakketje ontving, droom ik dus iedere nacht van die oreo's. Hoe goddelijk klinken die?! Dus ook al heb ik nog geen tijd gehad om het boek te lezen (de recensie houden jullie dus nog even tegoed!), ik kon het niet laten om alvast te gaan bakken. En aangezien jullie dit ook willen eten (echt, geloof me), bij deze het recept.

O zo lekkere blondies (het recept!)

Gisteren had ik weer eens zin om iets te bakken. Nou heb ik daar eigenlijk altijd zin in, maar 1) je wordt er zo dik van, 2) het kost toch altijd drie keer zo veel tijd als het recept aangeeft en 3) ik haat afwassen. Mijn cravings naar blondies waren gisteren echter ineens zo groot, dat ik al die bezwaren spontaan overboord gooide. Op zoek naar een recept!

Het perfecte recept kon ik alleen niet vinden. ('Voeg nu de kokos toe.' Iew bah nee, geen kokos. Dat verpest echt alles.) Dus besloot ik zelf creatief te doen en de verschillende recepten te combineren tot het perfecte recept (Oeh frambozen, dat is een goed idee!).

Het resultaat loog er niet om. En dat is een understatement. Serieus, dit is zo zo zooooo lekker. In de hoop dat jullie nou iedere week blondies voor mij gaan bakken, bij deze het recept.

Cheescake brownie heaven

Afgelopen dinsdag had ik beter niet op de blog van Brouwertje kunnen kijken. Dan had ik tenminste
1) niet haar betoog voor deze goddelijke brownies gelezen,
2) de link naar het recept niet gezien,
3) vanmiddag nuttige dingen kunnen doen, in plaats van de keukenramen zemen (na een klein incidentje met een mixer, cheesecakebeslag en onoplettendheid),
4) en was ik nu niet misselijk, omdat ik me niet kon inhouden om nog een tweede derde stukje te nemen.

Er lagen nog maar een paar frambozen in de koelkast, dus vulde ik aan met aardbeien. Ook er-rug lekker!

Recept: Very jummie vanillecupcakes

Ik heb maar drie woorden voor deze cupcakes: Jam, jam, jam! En het mooie is: je hoeft geen keukengenie te zijn om ze te maken en echt iedereen vindt ze lekker. Zelfs mijn vader ("Nee, ik hou niet van vanille."), staat de kom uit te likken wanneer ik aan het bakken ben. Wanneer mensen ze proeven, volgt 9 van de 10 keer de vraag of ze het recept mogen hebben. Dus, bij deze...

Macaron liefde: Recept voor vanillevulling

Laatst zat ik hier al virtueel te kwijlen over hoe lekker de macarons die ik zelf bak wel niet zijn. Een tijdje geleden bakte ik ze weer, dit keer met muisjes aangezien mijn super schattige (ah koetschi koetschi) achterneefje Cas net was geboren. Voor de liefhebbers bij deze het recept voor de vanillevulling.

Macaron liefde

Macarons. Ik heb er maar één woord voor: Liefde! Over een paar dagen kunnen zus S. en ik ons helemaal vol proppen met "de echte" bij Ladurée in Parijs.

(Voor het gemak gaan we er maar even van uit dat de sneeuw, de NS en Thalys een beetje mee willen werken. Voor de zekerheid doe ik de hele week al anti sein- en wisselstoringsdansjes.)

Maar zelf bakken is ook erg lekker en leuk (al heb je er wel een beetje geduld voor nodig). Voor mijn verjaardag kreeg ik het super leuke boek Macarons, Cupcakes, Cakepops van Mia Öhrn. Na een kleine zoektocht naar amandelmeel (tip: de Marokkaanse winkel), kon het bakken beginnen.

Et voila, zelf gebakken macarons:

Brownies taste better than skinny feels

Gisteren keek ik eens naar buiten en realiseerde me dat de kans dat ik deze zomer nog in bikini zou moeten verschijnen ongeveer 0,01% is. Geen enkele reden dus om niet dat ene geweldige recept voor brownies uit te proberen dat ik een tijdje geleden vond op het grote magische interwebs.

Het recept van deze goddelijkheid vind je dus hier. Alleen één tip: denk vooral niet na over het feit dat je met de calorieën van een zo'n brownie een heel Afrikaans dorp een jaar in leven kunt houden.

Misbaksel

Kunnen jullie je nog herinneren dat zus S. en ik het o zo makkelijke recept van Rudolph voor slagroomtruffels gingen maken, met als resultaat dat de chocola overal zat, behalve om de truffels? Nou, gisteren hadden zus S. en ik weer zo'n briljant plan: we gingen blondies bakken.

(Even voor alle mannen die niet maandelijks een giga vreetbui en cravings voor chocola hebben: blondies zijn eigenlijk brownies, maar dan met witte chocola. Dubbele goddelijkheid dus. Zeg maar alsof je en Zac Efron en Channing Tatum in één film hebt.)

Come to mama!

Maar goed, om een lang verhaal kort te maken: het is maar goed dat ik donker haar heb, want anders was ik nog te blond om blondies te bakken. We maakten namelijk een ietsie pietsie klein foutje: het bakblik. Of beter gezegd, het gebrek daaraan.

Ik stond vrolijk eieren, meel en suiker te mixen, terwijl S. de chocola stond te smelten. Ik las voor de zekerheid het recept nog even door. Doe bakpapier in een vierkant bakblik van 25 bij 25 cm.
"Ehh, hebben we eigenlijk wel een bakblik?"
"Ah joh, dan gebruiken we toch gewoon een ovenschaal."
"Ow ja. Zou deze schaal 25 bij 25 zijn?"
"Prima joh. Dat komt vast niet zo nauw."

25 minuten later
*piep piep piep piep piep*
"JAAA! Ze zijn klaar. Zouden ze goed gaar zijn?" -prikt met satéprikker in schaal- "Hmm, er blijft wel allemaal beslag aan de prikker zitten. Dan zullen ze nog wel even moeten."
"Maar brownies moeten toch juist lekker plakkerig zijn? Ik denk dat ze wel goed zullen zijn."

Nou, plakkerig waren ze zeker. Hoewel vloeibaar misschien een betere omschrijving is. Onze briljante conclusies van vandaag: 1. mijn ruimtelijk inzicht wat betreft ovenschalen laat ernstig te wensen over, en 2. met een ovenschaal van maar 20 bij 18 kan een extra half uurtje in de oven geen kwaad. Tenzij je van blondies met een rietje houdt natuurlijk.

Dream on...

Poedersuikerhel

Poedersuiker in mijn haar. De hele keuken onder de gesmolten chocola. Bakblikken met cupcakes all over the place. Nee, dit is niet hoe ik normaal gesproken een eindpresentatie voor een project van school voorbereid.

Dit blok moesten wij als project voor school een ondernemingsplan schrijven voor onze eigen onderneming. Vriendin (en klasgenootje) A. en ik hoefden daar niet lang over na te denken: wij zouden wel even onze eigen (fictieve) cupcakewinkel gaan openen.

Zeven weken lang hebben we met veel plezier aan het plan gewerkt. Af en toe was het zo leuk dat we onszelf er even aan moesten herinneren dat het allemaal maar fictief was. Tenzij iemand nog ergens € 50.000 in een oude sok heeft liggen en die aan ons wil doneren voor een winkel. Niemand?

Het was echter niet alleen maar rozengeur en sprinkles. Zo is het opstellen van een financiële planning niet echt onze hobby. Ook waren er wel onderlinge frustraties. Zo werd A. af en toe gek van mijn perfectionistische trekjes ("Het is GOED zo, Iels. Laat het los!" "Ja, maar...." "Nee, geen ja maar." "Hmpff."). En ik werd af en toe kriebelig van het feit dat A. consequent eerst een spatie zet voordat ze een komma typt (Zo , dus. Wat best frustrerend is , voor een perfectionist).

Na zeven weken was het ondernemingsplan voor 'Wish upon a Cupcake' klaar en ingeleverd. We hoefden alleen de eindpresentatie nog maar even te rocken. En daar hoorden natuurlijk onze cupcakes bij. Zo kwam het dus dat ik dinsdagochtend enorm stond te stressen in een keuken die bedekt was met een witte waas van poedersuiker en gesmolten chocola.

Ik was al weken lang recepten aan het uitproberen om de perfecte topping te vinden. Ik keek zelfs voor tips naar youtube-filmpjes met titels als 'Koken met Karin' (Karin had zelfs een schort om met daarop de tekst Koken met Karin. Mega hip, NOT!). Maar het enige wat tijdens het bakken nog kon denken was: Hellup! Dadelijk mislukken ze helemaal. En wat als ze de cakejes niet lekker vinden en het belachelijk vinden dat wij hiervoor geld durven te vragen?

Uiteindelijk bleken de cupcakes toch wel goed gelukt (ik wil niet opscheppen over mijn eigen werk natuurlijk, maar zie de foto's. Aren't they pretty? ;-). Als een oud omaatje zo rustig ben ik naar school gereden. Een bumpersticker met 'Pas op! Cupcakes aan boord' had niet misstaan, zo voorzichtig ging ik over drempels.

Triple Chocolate, mjam!

De presentatie hebben we overleefd, ondanks een paar rotvragen van onze begeleider (voor het geval je meeleest: ik wil nooit meer iets horen over de marktgrootte en verkoopprognoses!). De cupcakes overleefden de presentatie niet (maar dan op een positieve manier). Ik kan alleen echt even geen bakblik, spuitzak of poedersuiker meer zien.

Ilse's Bakery

Het is geen geheim dat ik niet bepaald een keukenprinses ben. Een biefstukje tover ik binnen een paar minuten vakkundig om in een schoenzool en aardappels koken is voor mij echt hogere wiskunde. En aangezien iedereen graag nog wat langer wil leven, laten ze mij thuis bijna nooit koken.

Die enkele keer dat iedereen laat thuis is en ze geen andere keus hebben dan mij te laten koken, bak ik uit veiligheidsoverwegingen altijd maar pannenkoeken. Bakken kan ik namelijk wel. En in tegenstelling tot koken vind ik bakken wel leuk. Heerlijk met mijn Blond-keukenschortje om cupcakes decoreren. Love it!

Meestal twitter ik gelijk een foto van "mijn creaties", maar het leek me leuk om ze eens een keer allemaal bij elkaar te zetten. Tadaaaa!

Deze waren met aardbeienvulling (gewoon uit een flesje van Dr. Oetker). 

Super lekker!

Chocolade cupcakes met stukjes kersen. Dat smaakt ook niet verkeerd ;)

Deze vielen jammer genoeg erg tegen. De topping was een beetje zuur en leek eigenlijk meer op een danoontje. Geen aanrader dus.

Op een grote paddenstoel, rood met witte stippen...

Met een topping van roomkaas, boter, poedersuiker en vanille.

Delicious!

Don't try this at home

Zondagavond op WhatsApp:
Zus S: "Heb je wat te doen morgenavond?"
Ik: "Nope. Na ja, ik moet natuurlijk kijken wie er nu weer zwanger is en wie het loodje legt bij Private Practice."
Zus S: "Mooi, want Rudolph heeft me net geleerd hoe je zelf slagroomtruffels moet maken. Super Easy! Ga ze morgenavond maken. Help je mee?"
Ik: "Lekkah! I -hartje- Rudolf."

Rudolph? Who the *PIEP* is Rudolph?, zul je misschien denken. Nou, sinds een tijdje hebben wij digitale televisie. Mijn vader denkt dat we dat voor al die extra sportzenders hebben, maar eigenlijk hebben we dat voor de briljante zender 24Kitchen. Niet dat ik van koken houd, maar ik kijk er wel graag naar. Ik kan uren naar Rudolph van Veen kijken. Het ene moment staat hij te koken in LA, het andere moment maakt hij weer een makkelijke maaltijd. Maar het briljantste is toch wel Rudolph's Bakery. De lekkerste taarten en cakejes vliegen je figuurlijk om de oren. En slagroomtruffels dus.

Die laatste zouden ons ook om de oren gaan vliegen, maar dan letterlijk. Voor we begonnen bekeken we het filmpje nog even op internet. Rudolph had het hier duidelijk over "een lekker makkelijk en snel receptje". Eén ding is ons inmiddels wel duidelijk: Rudolph heeft een andere definitie van lekker makkelijk dan wij. Ook vergat Rudolph erbij te vermelden dat er het gevaar bestaat dat je hele -maar dan ook echt HELE- keuken achteraf onder cacao zit. Kleinigheidje.

Maar goed, we begonnen vol goede moed. Al snel kwamen we erachter dat we geen spuitzak hadden. Ach, kleinigheidje, wij konden wel zonder. Vervolgens verprutste ik de chocola tijdens het smelten, waardoor S to the rescue moest komen met een pak melk. We vergaten even dat de chocola niet meer hard zou worden door de melk. Kleinigheidje. Het dippen van de truffels doet Rudolph uiterst handig met een satéprikkertje. Wij deden dat uiterst kneuzig, waardoor we eindigde met een bak chocola vol met boter-slagroom-suikerklonten. Nog zo'n kleinigheidje.

Na een nacht in de koelkast hadden onze baksels niet die lekkere krak die Rudolph ons beloofde. En dat is nog subtiel uitgedrukt (eigenlijk waren ze gewoon niet te vreten). Voortaan laten we het bak- en kookgedeelte wel weer gewoon aan Rudolph over. Wij zijn toch veel beter in het eetgedeelte.

Chef Cacoa en Chef Gesmolten Chocola enigszins oververhit (en overbelicht ;-)