Brief voor de toekomst

Aan het einde van het eerste jaar van mijn opleiding moesten wij bij onze studieloopbaanbegeleider een brief inleveren. Een brief voor de toekomst, in een gesloten envelop en die begon met 'Vandaag heb ik mijn ABC diploma ontvangen'.

Jarenlang heb ik nooit meer aan die brief gedacht. Maar drie maal raden wat er afgelopen donderdag tijdens de diploma-uitreiking ineens weer opdook. Juist. En vervolgens mocht ik hem ook nog eens voor de hele zaal voorlezen. Maar aangezien ik daardoor toch al alle schaamte voorbij ben, dacht ik: dan kan ik hem ook wel op mijn blog pleuren. Inclusief commentaar van nu, want de toekomst voorspellen blijkt niet bepaald mijn sterkste punt.

Alternatief voorwoord

Geachte lezer,

Graag wil ik beginnen met het grootste cliché der voorwoorden: bedankt voor uw interesse in mijn scriptie. Jarenlang heb ik een hekel gehad aan clichés en heel hard geprobeerd om er zelf vooral geen te zijn. Het afgelopen jaar ben ik er echter achter gekomen dat clichés niet voor niets clichés zijn. Ze bestaan. En eigenlijk ben ik zelf gewoon één groot wandelend cliché. Daarom kan ik het ook niet laten om dit voorwoord vol met clichés te proppen.

Alles wat ze zeggen over afstuderen klopt. Ja, soms wou ik mijn scriptie het liefst uit het raam gooien. Ja, van afstuderen ga je spontaan meer drinken (zowel koffie als wijn). Ja, scriptie ontwijkend gedrag is echt een ding en ik ben er bijzonder goed in. Ja, door afstuderen krijg je spontaan de bibbers, omdat je je ineens beseft dat straks de rest van je leven begint. Maar ook ja, als hij dan eindelijk af is, kun je stiekem best een beetje trots zijn op je scriptie.

ABC: Het einde is nabij

Oké, oké, die titel klinkt misschien wel heel dramatisch, maar zo voelt het stiekem wel een beetje. Ik ben nu namelijk al over de helft van mijn afstudeertraject en...

- In het kader van houdoe en bedankt olé olé krijg ik al mailtjes van aankomende ABC-studenten die mijn plek als blogger hier* wel willen overnemen.

- Ik kreeg afgelopen week mijn op-één-na-laatste stufi. Bij de gedachte dat ik volgende maand echt de allerlaatste krijg, moet ik nu al een traantje wegpinken. Waar moet ik dan mijn koffie/broodjes carpaccio/chocolade verslaving van bekostigen? #helpditkind

- Het is dat het document van mijn scriptie digitaal is en niet het gewicht van een baksteen heeft, maar anders zou ik het maar al te graag een keertje door het raam smijten. Vooral op die momenten dat iedereen twee weken meivakantie heeft, maar jij gewoon iedere dag naar stage moet mag...

(Bron afbeelding)

ABC: Wat wil je nou?

Waarom zijn dingen altijd leuker als ze onbereikbaar zijn? Ik weet niet of iedereen hier last van heeft, maar volgens mij ben ik niet de enige. Het werkt zo met mannen (Jij wil geen relatie? Nou, dan word ik juist hopeloos verliefd op jou.) en ik merk het nu ook met mijn afstudeerstage.

In het derde jaar van ABC liep ik stage bij een heel tof reclamebureau. Toen ik na vijf maanden weer terug naar school moest, had ik er alles veel voor over om gewoon bij mijn stagebedrijf te blijven werken. Ik wou veel liever daar 40 uur per week op kantoor werken aan toffe campagnes, dan weer terug naar school. Het vooruitzicht op diplomaloosheid en duizenden euro's studieschuld, omdat mijn basisbeurs niet omgezet zou worden in een gift, weerhield mij hier echter van.

ABC: Congratulations, you use your brain equally

Als je gaat studeren, word je doodgegooid met testjes. Beroepskeuzetesten, persoonlijkheidstesten en weet-ik-wat-allemaal-nog-meer-voor-testen. Het begint al op de middelbare school. Toen kwam er bij mij uit de test dat ik óf kunstgeschiedenis moest gaan studeren, óf secretaresse moest worden. Ha ha. Niets tegen kunsthistorici en secretaresses, maar ik? Ik zou nog geen Rembrandt herkennen als ik er met mijn neus bovenop stond en ik sloop printers al door er alleen maar naar te kijken.

Uiteindelijk ging ik International Business studeren, maar toen ik daar na een paar maanden alweer mee stopte, kwamen alle testen weer om de hoek kijken. Onder andere de JTI. Eigenlijk hoort uit deze test te komen welke van de vier types jij bent. Eén van de vier dus. Bij mij kwam eruit dat ik een beetje van drie was. Het commentaar van de decaan: "Hmm, vreemd. Meestal weten mensen op jouw leeftijd wel watvoor type ze zijn, maar jij bent echt een geval apart." Toen dacht ik: "Húúúh... wat moet het ooit worden met mij?" Inmiddels denk ik: "Ha ha, je moet mij ook niet in een hokje willen proppen."

ABC: Minoren en verhuisberichten

Als ik mijn Facebook open, zie ik momenteel een grote parade van verhuisberichten:

"Klasgenoot A heeft zijn woonplaats bijgewerkt naar Karlstad."
"Klasgenoot B heeft zijn woonplaats bijgewerkt naar Glasgow."
"Klasgenoot C heeft zijn woonplaats bijgewerkt naar Helsinki."
"Klasgenoot D heeft zijn woonplaats bijgewerkt naar Tokio."

(Bron afbeelding)

ABC: Sollicitatie ontwijkend gedrag

"Was jij nou al klaar met school dit jaar?", vraagt mij vader inmiddels voor ongeveer de tiende keer.
"Ja, pap, ik heb al vakantie." Wat dacht je anders dat ik al anderhalve week thuis deed? Nou is het natuurlijk ook wel een beetje verwarrend, aangezien mijn zusje, die aan Fontys studeert, vandaag nog een tentamen moest maken.* Maar ik ben dus al anderhalve week vrij. Anderhalve week vol boeken lezen in de tuin, ijsjes eten en een reisje naar Parijs. Nee, ik heb ABC nog geen seconde gemist.

Maar toch moest ik er vandaag even aan denken. En nou wil ik niet als een stoffige muts klinken, maar jeetje, wat is dit jaar snel gegaan. Een jaar geleden keek ik nog enorm uit naar mijn stage, die in september zou beginnen. Nu, een jaar later, zie ik juist enorm op tegen het uit het slop trekken van mijn online portfolio en het oppoetsen van mijn CV om te gaan solliciteren voor een afstudeerstage. Want ja, het is echt zover: vanaf januari 2014 ga ik afstuderen.

ABC: Toppie joppie

Daar zit ik dan. Ik was eigenlijk niet zenuwachtig, maar nu ik al een kwartier naar de deur van de collegezaal zit te staren, begin ik toch aardig nerveus te worden. Ik zit recht tegenover de deur op één van de stoelen die tussen de prullenbakken en de muur zijn gepropt. Deze provisorisch gecreëerde wachtruimte heeft iets weg van een wachtkamer bij de dokter. Binnen krijg je de uitslag: of het stelt allemaal niets door, of je hebt een serieus probleem. Een meisje dat langsloopt, lacht bemoedigend naar me. Zou ze weten wat hierbinnen gebeurd?

Ja lachen jullie maar
Ik hoor de assessoren binnen lachen. Ze zijn in ieder geval in een goed humeur. Of nee, wacht, misschien lachen ze wel om de waardeloosheid van mijn reflectieverslag en mijn TOP - Talent Ontwikkelings Plan. Dat kan natuurlijk ook. Ze vinden mijn ambities vast om te gieren, zo belachelijk. Hellup!

Oké, Ilse, rustig blijven. Bijna iedereen die zijn assessment gisteren al heeft gehad, heeft het gewoon gehaald. Het komt dus gewoon goed voor... BIJNA iedereen. Dat is dus NIET IEDEREEN. AAAAH!

ABC: Stressmodus aan en gaan!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik na mijn stage niet bepaald zin had om weer terug te gaan naar school. Natuurlijk vond ik het leuk om iedereen weer te zien, maar ik had het bij mijn stagebedrijf zo naar mijn zin dat ik echt niet stond te springen om weer aan projecten te werken en colleges te volgen. Maar ja, je wilt natuurlijk uiteindelijk toch wel dat diploma (en - ook niet geheel onbelangrijk - niet al je studiefinanciering terug hoeven te betalen). Dus ik begon in februari met de E-fase.

De term E-fase staat voor 'eindfase', aangezien dit het laatste half jaar is dat ik echt les heb bij ABC. Het vierde jaar bestaat namelijk uit een half jaar minor en een half jaar afstuderen. Na een paar maanden E-fase heeft de term echter een heel andere betekenis gekregen voor mij. Voor mijn gevoel is het meer de Echt-dit-is-geen-doen-ik-heb-het-veel-te-druk-mag-ik-alsjeblieft-een-adempauze-Fase.

ABC: Hoe overleef ik mijn stage?

Sinds kort blog ik ook op de site van Avans over mijn opleiding, Advanced Business Creation. 

Dit is de eerste post die daar eerder deze week verschenen is.

--------------------------------------------------------

Als er iets voor stress kan zorgen is het wel een stage. Het begint al een jaar voor het daadwerkelijke stagelopen met het invullen van een JTI-test, om er achter te komen welk profiel je hebt, zodat je daar een passende stage bij kan zoeken. Het was voor mij de tweede keer dat ik deze test invulde, en beide keren kwam er totaal iets verschillends uit. Handig joh, zo’n test.

Bovendien kwam er ook beide keren uit dat ik eigenlijk geen duidelijk profiel heb. De verklaring hiervoor? Iets met te weinig levenservaring en niet weten wat je wilt. Ha! Als er iemand is die weet wat ze wil, ben ik het wel. Een gele Mini Cooper met zwart dak, een appartement in New York aan 5th Avenue en wereldwijde bestseller auteur worden - om zo maar even wat dingen van mijn wishlist te noemen.

Ik zal ze missen

Mijn laatste week op stage is aangebroken. Nog maar drie dagen bij het leukste reclamebureau van Den Bosch. (En nee, dat zeg ik niet om te slijmen, want ik heb de beoordeling door het bedrijf al binnen ;)

Waar sommige klasgenoten niet kunnen wachten tot stage voorbij is ("Yay, weer lekker relaxed terug naar school. Weg bij dat #$@!%&$! bedrijf!"), heb ik juist echt geen zin om terug naar school te gaan. Mijn stage is veels te leuk. Maar ja, zo'n papiertje waar met grote letters het woord 'diploma' op staat, is op zich ook wel handig.

Vanaf volgende week maandag dus weer braaf naar college. Het enige voordeel: ik kan weer vaker uitslapen. Niet meer iedere ochtend vroeg opstaan om de bus van 8 uur te halen en 's avonds pas om half 6 weer met de bus terug. Maar ook dat had eigenlijk wel iets, iedere dag met dezelfde bus. Je gaat namelijk de mensen in de bus herkennen.

(Bron afbeelding)

Avans ABC & Christian Inski - Fashion Statement

Als je mij volgt op Twitter of een vriendje bent op Facebook, ben je afgelopen week waarschijnlijk al doodmoe geworden van alle foto's en berichtjes over ons mode-projectje voor school. (Sorry, ik was nou eenmaal nogal enthousiast/blij/irritant). Maar nu is er ook een filmpje van en daar ben ik zo blij mee, dat ik hem ook even hier wou delen.

Note 1: Als je 500 flyers hebt geprint, is het ook handig om een snijmachine te hebben (en niet slechts een knutselschaartje, zoals ik).

Note 2: Een filmpje monteren met het Songfestival aan op de achtergrond is niet echt aan te raden. Het valse gegil kan enigszins afleidend werken.

Note 3: Voor de oplettende lezer: ja inderdaad, ik spendeerde mijn zaterdagavond aan het monteren van een filmpje. Wat is het studentenleven toch spannend.

Note 4: Maar jongens, wat was het leuk! Ik kan echt iedereen aanraden om een last minute, no budget mode dingetje te organiseren. Het kan je een slapeloze nacht kosten (wat als de modellen de jurken nou niet passen?), maar je krijgt er zo veel voor terug (een brede lach die dagenlang op je gezicht geplakt blijft).

Note 5: Heb je nog geen genoeg gehad? (Vast wel, maar ik ga nog even vrolijk door met mijn gespam). Hier kun je het artikel van Punt nog nalezen.

Poedersuikerhel

Poedersuiker in mijn haar. De hele keuken onder de gesmolten chocola. Bakblikken met cupcakes all over the place. Nee, dit is niet hoe ik normaal gesproken een eindpresentatie voor een project van school voorbereid.

Dit blok moesten wij als project voor school een ondernemingsplan schrijven voor onze eigen onderneming. Vriendin (en klasgenootje) A. en ik hoefden daar niet lang over na te denken: wij zouden wel even onze eigen (fictieve) cupcakewinkel gaan openen.

Zeven weken lang hebben we met veel plezier aan het plan gewerkt. Af en toe was het zo leuk dat we onszelf er even aan moesten herinneren dat het allemaal maar fictief was. Tenzij iemand nog ergens € 50.000 in een oude sok heeft liggen en die aan ons wil doneren voor een winkel. Niemand?

Het was echter niet alleen maar rozengeur en sprinkles. Zo is het opstellen van een financiële planning niet echt onze hobby. Ook waren er wel onderlinge frustraties. Zo werd A. af en toe gek van mijn perfectionistische trekjes ("Het is GOED zo, Iels. Laat het los!" "Ja, maar...." "Nee, geen ja maar." "Hmpff."). En ik werd af en toe kriebelig van het feit dat A. consequent eerst een spatie zet voordat ze een komma typt (Zo , dus. Wat best frustrerend is , voor een perfectionist).

Na zeven weken was het ondernemingsplan voor 'Wish upon a Cupcake' klaar en ingeleverd. We hoefden alleen de eindpresentatie nog maar even te rocken. En daar hoorden natuurlijk onze cupcakes bij. Zo kwam het dus dat ik dinsdagochtend enorm stond te stressen in een keuken die bedekt was met een witte waas van poedersuiker en gesmolten chocola.

Ik was al weken lang recepten aan het uitproberen om de perfecte topping te vinden. Ik keek zelfs voor tips naar youtube-filmpjes met titels als 'Koken met Karin' (Karin had zelfs een schort om met daarop de tekst Koken met Karin. Mega hip, NOT!). Maar het enige wat tijdens het bakken nog kon denken was: Hellup! Dadelijk mislukken ze helemaal. En wat als ze de cakejes niet lekker vinden en het belachelijk vinden dat wij hiervoor geld durven te vragen?

Uiteindelijk bleken de cupcakes toch wel goed gelukt (ik wil niet opscheppen over mijn eigen werk natuurlijk, maar zie de foto's. Aren't they pretty? ;-). Als een oud omaatje zo rustig ben ik naar school gereden. Een bumpersticker met 'Pas op! Cupcakes aan boord' had niet misstaan, zo voorzichtig ging ik over drempels.

Triple Chocolate, mjam!

De presentatie hebben we overleefd, ondanks een paar rotvragen van onze begeleider (voor het geval je meeleest: ik wil nooit meer iets horen over de marktgrootte en verkoopprognoses!). De cupcakes overleefden de presentatie niet (maar dan op een positieve manier). Ik kan alleen echt even geen bakblik, spuitzak of poedersuiker meer zien.

ABC: het eerste jaar

Ongeveer negen maanden geleden ben ik begonnen met bloggen. Niet omdat ik graag wou bloggen, maar omdat het moest voor school. Ik was toen net begonnen met Advanced Business Creation (ABC). Mijn allereerste blog (die ik verplicht moest schrijven) was ABC: de eerste drie weken. Het heeft even geduurd voordat het kwartje viel, maar inmiddels vind ik het bloggen echt heel leuk. En gelukkig zijn er ook nog mensen die het leuk vinden om mijn blog te lezen (bedankt daarvoor!). Maar goed, aangezien ik vandaag mijn laatste schooldag had, vond ik tijd voor een stukje over mijn eerste jaar als ABC’er.

Toen ik naar het HBO ging vroegen veel mensen zich af of dat wel een slimme keuze was. “Waarom ga je in hemelsnaam naar het HBO, als je ook naar de universiteit kan?” Als ik voor iedere keer dat mij die vraag is gesteld een euro kreeg, zou ik zo rijk zijn dat ik überhaupt niet naar school hoefde. Maar, lieve mensen, er is gewoon geen studie zoals ABC te vinden op de universiteit. Op de universiteit combineren ze geen creativiteit met innovatie en ondernemen. Op de universiteit denken ze niet zo graag out-of-the-box (tenminste, dat zijn mijn ervaringen).

Ik ben dus blij dat ik dat uiteindelijk voor ABC gekozen heb. Die keuze was best moeilijk, want inderdaad: waarom ga je naar het HBO als je naar de universiteit kan? Soms moet je gewoon je hart volgen, hoe zweverig dat ook klinkt.

Toch heb ik een beetje een raar jaar gehad. Raar in de zin van dat het jaar een heel laag dieptepunt heeft gekend, maar aan de andere kant ook een hoop hoogtepunten. Over die dieptepunten wil ik het nu niet meer hebben, die zijn gelukkig voorbij. Bovendien zijn de hoogtepunten veel leuker om aan terug te denken.

Als ik nu terug denk aan het eerste blok moet ik eigenlijk wel lachen om mezelf. Jongens, wat was ik zenuwachtig en gestrest. Ik was er compleet van overtuigd dat ik nooit genoeg tijd zou hebben om én kenniskring en project met een voldoende af te sluiten én alle stof voor de tentamens te leren. Vervolgens heb ik zo hard geleerd dat mijn laagste punt voor de tentamens een 8,7 was. Klein inschattingsfoutje in de planning dus.

Een van de hoogtepunten was toen ons werk werd uitgekozen om ingestuurd te worden  voor een Europese wedstrijd. De hoofdprijs was een week naar Cannes. Die hebben we jammer genoeg niet gewonnen, maar met de 25^e plek waren we wel de beste van ABC. Best iets om trots op te zijn voor een stel eerstejaars, toch?

En er waren natuurlijk mijn gezellige klasgenootjes, die altijd in zijn voor spontane borreltjes na school. In blok 3 ben ik ook met mijn groepje een dag naar Maastricht ben geweest onder het motto van ‘teambuilding’. We hebben de hele dag in een scheur gelegen, gewoon omdat het zo verschrikkelijk slecht was (tip: biedt bij Vakantieveilingen.nl niet te veel voor kegelen, boogschieten en steengrillen, het stelt niet zoveel voor).

Nu heb ik dus net mijn laatste schooldag voor dit jaar gehad en heb ik mijn propedeuse binnen, zonder herkansingen. Dat leek aan het begin van het jaar echt onmogelijk. Ook zag ik er in september nog een verschrikkelijk tegen op dat ik nog vier jaar naar school zou moeten. Maar eigenlijk is het jaar voorbij gevlogen en ik heb zin in de komende drie jaar. Zo, nu ga ik snel stoppen met schrijven, voordat ik echt sentimenteel begin te worden. Tijd voor vakantie!

Lelijke shirts, bezorgde ouders en gratis pennen. Oftewel: een open dag.

Vroeger had ik het nooit zo op open dagen van hogescholen en universiteiten. Eerst was je al een uur kwijt met uitleggen aan je baas waarom je nu al weer op zaterdag vrij moest hebben. (Waarom zijn open dagen van universiteiten toch altijd precies op die dag dat alle scholieren moeten werken?). Vervolgens liep je de hele dag als een kip zonder kop van de ene doodsaaie voorlichtingsronde naar de andere. Aan het eind van de dag had je dan een lelijk stoffen tasje verzameld vol met folders die je bij thuiskomst gelijk weer in de papiercontainer gooide. Je snapt dat ik enorm blij was toen ik eindelijk wist wat ik wou studeren en niet meer naar open dagen hoefde.

En toch ben ik afgelopen woensdag weer - vrijwillig - naar een open dag geweest. Maar dit keer als student om mijn studie (Advanced Business Creation) te promoten. Dan is een open dag in een keer een stuk leuker. Het was alleen niet zo druk, dus dat ga mij de kans om de boel eens even goed te observeren. En ik ben natuurlijk niet te beroerd om dat met jullie te delen ;).

Het beruchte shirt.

Als eerste verwonderde ik mij over de shirtjes. Je weet wel, van die shirtjes met het logo van de school die alle studenten aan hebben zodat ze herkenbaar zijn. Is er een wet van het Ministerie van Onderwijs die verbied dat deze shirtjes enigszins flatteus mogen zitten? Toen ik mijn shirtje ging ophalen werd ik al door iemand anders in een rood Avans-shirt gewaarschuwd: “Er zijn shirts in de maten M, L en XL, maar ze vallen erg klein.” Maat M viel dus sowieso al af. Ik haalde een L uit de verpakking, maar ook die zag er wel erg klein uit. Een XL dus, maar die bleek dan juist weer enorm groot te vallen (waarschijnlijk om te compenseren wat maar M en L te kort kwamen). Uitstraling in maat XL: Tokkie. Toch maar een L aan dus. Uitstraling: Te heet gewassen (het shirt dan hè, niet ik).

Wat ik ook erg opvallend vond, is dat je de helft van de tijd meer de ouders aan het voorlichten bent, dan de toekomstige studenten. Dan staat zoonlief allang verveeld de andere kant op te kijken, terwijl paps en mams de bezorgde-ouders-vragen op je af vuren: “Hoeveel contacturen heb je per week bij deze studie?” en “Welke beroepen kan je later met deze opleiding gaan beoefenen?” of “Wat zijn de kansen op een baan na het afstuderen?” Dit zijn erg fijne vragen om te beantwoorden wanneer jouw studie pas drie jaar bestaat en er dus nog niemand afgestudeerd is. Hoewel zoonlief wel gelijk weer een stuk geïnteresseerder lijkt op het moment dat je vertelt dat je vaak een dag per week vrij hebt.

En tot slot waren er natuurlijk gratis pennen. De open avond begon om 18.00 uur. Op dat moment lagen er overal pennen met het logo van Avans, blikjes met pepermuntjes en flesjes water. Om 18.05 waren deze allemaal verdwenen. Niet dat ik dit gedrag wil veroordelen. Ik vrees dat ik mij hier zelf ook jaren lang schuldig aan heb gemaakt. Ik schrijf de kladversie van deze blog immers met een pen van Universiteit Tilburg op een kladblok van de HAN terwijl ik post-its van Maastricht University plak.

Een kleine greep uit mijn collectie.

Ervaringsdeskundige

Precies één jaar geleden heb ik de proefstudeerdag van Advanced Business Creation bezocht. Dat was gelukkig de laatste van vele voorlichtingsactiviteiten. Ik was toen al op minstens 6 open dagen, 3 proefstudeerdagen en zelfs de “Nijmeegse Tweedaagse” (nee, niet de vierdaagse) geweest. Bovendien had ik al een verkeerd gekozen studie achter de rug. Je begrijpt dat ik opgelucht was toen ik er tijdens de proefstudeerdag van ABC achterkwam dat ik eindelijk de juiste studie had gevonden.

Afgelopen woensdag ben ik weer naar een proefstudeerdag geweest. Gelukkig niet voor mezelf, maar dit keer als student om mee te helpen. Ik herkende meteen de onwennige blikken van de Mogelijke Nieuwe Eerstejaars (MNE’s) bij binnenkomst. Ik heb daar immers ook zo vaak gestaan, in een grote hal vol met mensen waarvan je er niet één kent, niet wetend waar je heen moet, niet wetend wat er komen gaat. Gelukkig was ik dit keer degene met het naamkaartje (ILSE VAN DEN BIGHELAAR, STUDENT).

Natuurlijk lagen de post-its al klaar voor de MNE’s (Mogelijke Nieuwe Eerstejaars typen duurt me te lang). Want wat is nou een brainstormsessie bij ABC zonder post-its? (Zal ik eens een geheimpje verklappen? Die post-its zijn speciaal om nieuwe studenten binnen te halen. Als je er eenmaal studeert zijn post-its te duur en zul je het met gewoon ouderwets pen en papier moeten doen.) Ik werd spontaan gebombardeerd tot brainstormleider, wat inhield dat ik ongeveer honderd keer heb gezegd dat alles kon, niets te gek was en dat ze vooral alles moesten opschrijven. Toch zag ik ze denken: “Mooi niet. Ik ga mezelf hier niet gelijk al belachelijk maken.”

Vervolgens kregen de MNE’s nog een lesje co-creatie, waarbij in dertig minuten tijd alle mogelijk begrippen passeerden (denk aan productlevenscyclus, crowdfunding, co-design, crowdsourcing, open innovatie, e-participation en crowdsharing). Dat was eigenlijk nog best leerzaam, want stiekem was ik dit zelf allemaal al weer vergeten. Vervolgens mochten de MNE’s nog even lekker gaan brainstormen en tekenen.

Tot slot was er nog de lunch (en een gratis lunch is natuurlijk nooit weg als je student bent ;-). De MNE’s kregen nog te horen hoe ze zich konden inschrijven en dat ze dan een intake moesten doen (“HELP!”, kon je ze horen denken). Vervolgens mochten ze nog vragen stellen, dus toen heb ik twee angstig kijkende meisjes er maar even van proberen te overtuigen dat de intake lang niet zo eng is als het lijkt. Maar stiekem was ik toch blij dat ik dit niet allemaal nog een keer over hoef te doen. Meehelpen met de proefstudeerdag is een stuk leuker dan zelf proefstuderen. Daar kunnen geen gratis pen, kladblok of post-its tegen op.

ABC: de eerste drie weken

Zojuist thuis gekomen van school. Week 3 is voorbij. Pfiew, het waren best heftige weken tot nu toe. Ik snap dat dit heel dramatisch over komt, maar zo voelt het eigenlijk ook. Het is heel raar om weer naar school te gaan en huiswerk te moeten maken na 9 maanden “vrij”.

Ik ging namelijk eigenlijk vorig jaar al studeren; International Business aan de Universiteit van Maastricht. Deze studie bleek echter niet bij mij te passen en ik vond de colleges dodelijk saai. Om een lang verhaal kort te maken: Ik ben er na drie maanden mee gestopt. Sinds december ben ik dus niet meer naar school geweest.

Maandag 6 september was het dan zover. Na een weekje introductie kregen we de eerste colleges. Wat een hoop informatie in een keer! En gelijk die week nog twee startdocumenten inleveren, dat was een heftig vooruitzicht.

Gelukkig bleek het allemaal mee te vallen. Het maken van de startdocumenten ging best snel, doordat we er met vijf man tegelijk aan bezig waren.  Ook de colleges vallen alles mee. In het begin lijkt het zo veel, omdat het allemaal nieuw is. Gelukkig vind ik de vakken leuk en interessant, dat is heel wat anders vergeleken met vorig jaar.

De manier van onderwijs is ook zo anders. Bij IB werd gelijk ieder beetje creativiteit uit je gestampt, terwijl ze hier met zijn allen creativiteit staan toe te juichen. Dat voelt een stuk beter. Bij IB had ik met 500 man tegelijk college van een docent waarvan je de naam niet eens wist, terwijl je bij ABC de leraren bij hun voornaam mag noemen. Echt een wereld van verschil.


Kortom, ik heb het tot nu toe naar mijn zin en hoop natuurlijk dat dat zo blijft ;)