Brief voor de toekomst

Aan het einde van het eerste jaar van mijn opleiding moesten wij bij onze studieloopbaanbegeleider een brief inleveren. Een brief voor de toekomst, in een gesloten envelop en die begon met 'Vandaag heb ik mijn ABC diploma ontvangen'.

Jarenlang heb ik nooit meer aan die brief gedacht. Maar drie maal raden wat er afgelopen donderdag tijdens de diploma-uitreiking ineens weer opdook. Juist. En vervolgens mocht ik hem ook nog eens voor de hele zaal voorlezen. Maar aangezien ik daardoor toch al alle schaamte voorbij ben, dacht ik: dan kan ik hem ook wel op mijn blog pleuren. Inclusief commentaar van nu, want de toekomst voorspellen blijkt niet bepaald mijn sterkste punt.

Alternatief voorwoord

Geachte lezer,

Graag wil ik beginnen met het grootste cliché der voorwoorden: bedankt voor uw interesse in mijn scriptie. Jarenlang heb ik een hekel gehad aan clichés en heel hard geprobeerd om er zelf vooral geen te zijn. Het afgelopen jaar ben ik er echter achter gekomen dat clichés niet voor niets clichés zijn. Ze bestaan. En eigenlijk ben ik zelf gewoon één groot wandelend cliché. Daarom kan ik het ook niet laten om dit voorwoord vol met clichés te proppen.

Alles wat ze zeggen over afstuderen klopt. Ja, soms wou ik mijn scriptie het liefst uit het raam gooien. Ja, van afstuderen ga je spontaan meer drinken (zowel koffie als wijn). Ja, scriptie ontwijkend gedrag is echt een ding en ik ben er bijzonder goed in. Ja, door afstuderen krijg je spontaan de bibbers, omdat je je ineens beseft dat straks de rest van je leven begint. Maar ook ja, als hij dan eindelijk af is, kun je stiekem best een beetje trots zijn op je scriptie.

ABC: Het einde is nabij

Oké, oké, die titel klinkt misschien wel heel dramatisch, maar zo voelt het stiekem wel een beetje. Ik ben nu namelijk al over de helft van mijn afstudeertraject en...

- In het kader van houdoe en bedankt olé olé krijg ik al mailtjes van aankomende ABC-studenten die mijn plek als blogger hier* wel willen overnemen.

- Ik kreeg afgelopen week mijn op-één-na-laatste stufi. Bij de gedachte dat ik volgende maand echt de allerlaatste krijg, moet ik nu al een traantje wegpinken. Waar moet ik dan mijn koffie/broodjes carpaccio/chocolade verslaving van bekostigen? #helpditkind

- Het is dat het document van mijn scriptie digitaal is en niet het gewicht van een baksteen heeft, maar anders zou ik het maar al te graag een keertje door het raam smijten. Vooral op die momenten dat iedereen twee weken meivakantie heeft, maar jij gewoon iedere dag naar stage moet mag...

(Bron afbeelding)

ABC: Wat wil je nou?

Waarom zijn dingen altijd leuker als ze onbereikbaar zijn? Ik weet niet of iedereen hier last van heeft, maar volgens mij ben ik niet de enige. Het werkt zo met mannen (Jij wil geen relatie? Nou, dan word ik juist hopeloos verliefd op jou.) en ik merk het nu ook met mijn afstudeerstage.

In het derde jaar van ABC liep ik stage bij een heel tof reclamebureau. Toen ik na vijf maanden weer terug naar school moest, had ik er alles veel voor over om gewoon bij mijn stagebedrijf te blijven werken. Ik wou veel liever daar 40 uur per week op kantoor werken aan toffe campagnes, dan weer terug naar school. Het vooruitzicht op diplomaloosheid en duizenden euro's studieschuld, omdat mijn basisbeurs niet omgezet zou worden in een gift, weerhield mij hier echter van.

ABC: Congratulations, you use your brain equally

Als je gaat studeren, word je doodgegooid met testjes. Beroepskeuzetesten, persoonlijkheidstesten en weet-ik-wat-allemaal-nog-meer-voor-testen. Het begint al op de middelbare school. Toen kwam er bij mij uit de test dat ik óf kunstgeschiedenis moest gaan studeren, óf secretaresse moest worden. Ha ha. Niets tegen kunsthistorici en secretaresses, maar ik? Ik zou nog geen Rembrandt herkennen als ik er met mijn neus bovenop stond en ik sloop printers al door er alleen maar naar te kijken.

Uiteindelijk ging ik International Business studeren, maar toen ik daar na een paar maanden alweer mee stopte, kwamen alle testen weer om de hoek kijken. Onder andere de JTI. Eigenlijk hoort uit deze test te komen welke van de vier types jij bent. Eén van de vier dus. Bij mij kwam eruit dat ik een beetje van drie was. Het commentaar van de decaan: "Hmm, vreemd. Meestal weten mensen op jouw leeftijd wel watvoor type ze zijn, maar jij bent echt een geval apart." Toen dacht ik: "Húúúh... wat moet het ooit worden met mij?" Inmiddels denk ik: "Ha ha, je moet mij ook niet in een hokje willen proppen."

ABC: Minoren en verhuisberichten

Als ik mijn Facebook open, zie ik momenteel een grote parade van verhuisberichten:

"Klasgenoot A heeft zijn woonplaats bijgewerkt naar Karlstad."
"Klasgenoot B heeft zijn woonplaats bijgewerkt naar Glasgow."
"Klasgenoot C heeft zijn woonplaats bijgewerkt naar Helsinki."
"Klasgenoot D heeft zijn woonplaats bijgewerkt naar Tokio."

(Bron afbeelding)

ABC: Sollicitatie ontwijkend gedrag

"Was jij nou al klaar met school dit jaar?", vraagt mij vader inmiddels voor ongeveer de tiende keer.
"Ja, pap, ik heb al vakantie." Wat dacht je anders dat ik al anderhalve week thuis deed? Nou is het natuurlijk ook wel een beetje verwarrend, aangezien mijn zusje, die aan Fontys studeert, vandaag nog een tentamen moest maken.* Maar ik ben dus al anderhalve week vrij. Anderhalve week vol boeken lezen in de tuin, ijsjes eten en een reisje naar Parijs. Nee, ik heb ABC nog geen seconde gemist.

Maar toch moest ik er vandaag even aan denken. En nou wil ik niet als een stoffige muts klinken, maar jeetje, wat is dit jaar snel gegaan. Een jaar geleden keek ik nog enorm uit naar mijn stage, die in september zou beginnen. Nu, een jaar later, zie ik juist enorm op tegen het uit het slop trekken van mijn online portfolio en het oppoetsen van mijn CV om te gaan solliciteren voor een afstudeerstage. Want ja, het is echt zover: vanaf januari 2014 ga ik afstuderen.

ABC: Toppie joppie

Daar zit ik dan. Ik was eigenlijk niet zenuwachtig, maar nu ik al een kwartier naar de deur van de collegezaal zit te staren, begin ik toch aardig nerveus te worden. Ik zit recht tegenover de deur op één van de stoelen die tussen de prullenbakken en de muur zijn gepropt. Deze provisorisch gecreëerde wachtruimte heeft iets weg van een wachtkamer bij de dokter. Binnen krijg je de uitslag: of het stelt allemaal niets door, of je hebt een serieus probleem. Een meisje dat langsloopt, lacht bemoedigend naar me. Zou ze weten wat hierbinnen gebeurd?

Ja lachen jullie maar
Ik hoor de assessoren binnen lachen. Ze zijn in ieder geval in een goed humeur. Of nee, wacht, misschien lachen ze wel om de waardeloosheid van mijn reflectieverslag en mijn TOP - Talent Ontwikkelings Plan. Dat kan natuurlijk ook. Ze vinden mijn ambities vast om te gieren, zo belachelijk. Hellup!

Oké, Ilse, rustig blijven. Bijna iedereen die zijn assessment gisteren al heeft gehad, heeft het gewoon gehaald. Het komt dus gewoon goed voor... BIJNA iedereen. Dat is dus NIET IEDEREEN. AAAAH!

ABC: Stressmodus aan en gaan!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik na mijn stage niet bepaald zin had om weer terug te gaan naar school. Natuurlijk vond ik het leuk om iedereen weer te zien, maar ik had het bij mijn stagebedrijf zo naar mijn zin dat ik echt niet stond te springen om weer aan projecten te werken en colleges te volgen. Maar ja, je wilt natuurlijk uiteindelijk toch wel dat diploma (en - ook niet geheel onbelangrijk - niet al je studiefinanciering terug hoeven te betalen). Dus ik begon in februari met de E-fase.

De term E-fase staat voor 'eindfase', aangezien dit het laatste half jaar is dat ik echt les heb bij ABC. Het vierde jaar bestaat namelijk uit een half jaar minor en een half jaar afstuderen. Na een paar maanden E-fase heeft de term echter een heel andere betekenis gekregen voor mij. Voor mijn gevoel is het meer de Echt-dit-is-geen-doen-ik-heb-het-veel-te-druk-mag-ik-alsjeblieft-een-adempauze-Fase.

ABC: Hoe overleef ik mijn stage?

Sinds kort blog ik ook op de site van Avans over mijn opleiding, Advanced Business Creation. 

Dit is de eerste post die daar eerder deze week verschenen is.

--------------------------------------------------------

Als er iets voor stress kan zorgen is het wel een stage. Het begint al een jaar voor het daadwerkelijke stagelopen met het invullen van een JTI-test, om er achter te komen welk profiel je hebt, zodat je daar een passende stage bij kan zoeken. Het was voor mij de tweede keer dat ik deze test invulde, en beide keren kwam er totaal iets verschillends uit. Handig joh, zo’n test.

Bovendien kwam er ook beide keren uit dat ik eigenlijk geen duidelijk profiel heb. De verklaring hiervoor? Iets met te weinig levenservaring en niet weten wat je wilt. Ha! Als er iemand is die weet wat ze wil, ben ik het wel. Een gele Mini Cooper met zwart dak, een appartement in New York aan 5th Avenue en wereldwijde bestseller auteur worden - om zo maar even wat dingen van mijn wishlist te noemen.