Iets met een ezel, een steen en een droom

Ken je die ene droom? Die droom waarin je heel veel haast hebt, omdat je snel ergens belangrijks naartoe moet, bijvoorbeeld naar het ziekenhuis, omdat je zus ligt te bevallen. Maar precies nu - op DIT moment - wil je auto niet starten, omdat de accu leeg is. En die accu is natuurlijk niet zomaar uit zichzelf leeg gelopen. Nee, dat komt doordat jij niet snugger genoeg was om je licht uit te doen. Kortom: paniek, haast, drama, help, WAAROM NU?!

Herken je deze droom?

Nee, ik ook niet. Ik heb dit scenario nog nooit gedroomd. In plaats daarvan heb ik het gewoon in echt meegemaakt.

Ik neem jullie even mee terug naar afgelopen maandagavond. Ik was net thuis uit mijn werk en had een pizza in mijn oven gepleurd. Ja, niet echt een verantwoorde 'Kijk tante Ilse het goede voorbeeld geven' keuze, maar hallo, ik had net mijn nieuwe oven binnen en naast testen of hij een beetje goddelijke brownies kan bakken (GOEDGEKEURD!), moest ik natuurlijk ook andere dingen uit de 'schijf van vijf ovenbaksels'* uitproberen. Dus geen commenteer op mijn pizza ja. (Ps. Wie komt er helpen deze taart te bakken?)

Maar goed, maandagavond en de plastic-nep-kaas op mijn pizza was amper gesmolten, of ik kreeg een appje van Schoonbroer T. De bevalling is begonnen!

Dus ik als een gek naar mijn auto, die een straat verderop geparkeerd stond. Overigens wel nádat ik mijn pizza snel ophad, want hé: prioriteiten. Ik stap in, sleutel in het slot, wil de auto starten en hoor alleen maar prrrrrrrrst... 

Nu zou ik graag willen dat ik kon zeggen dat ik vervolgens zo'n hulpeloos vrouwtje was, dat geen flauw idee had wat er aan de hand was. Maar de waarheid wil dat dit niet de eerste keer was dat ik dit geluid hoorde. Het was nogal een déjà vu. Het kon maar één ding twee dingen betekenen: 1) Ik had mijn licht weer eens aan laten staan, en 2) Ik ben 's werelds grootste sukkel.

Uiteindelijk kwam ik pas na een eeuwigheid wachten op de wegenwacht aan bij het ziekenhuis. Waar overigens wel een droom van een nichtje op me lag te wachten. Maar mocht je je aan het eind van dit jaar afvragen waarom de contributie voor de ANWB voor 2016 toch zoveel is gestegen: Sorry, mijn schuld!

*Voor wie nog niet bekend is met de 'schijf van vijf ovenbaksels' (en dat is waarschijnlijk iedereen, aangezien ik hem zojuist heb bedacht), hij bestaat uit:

- Iets met een beetje bloem, maar niet te veel, want het moet niet te gezond worden (denk brownies)

- Iets met belachelijk veel chocola (denk brownies)

- Iets met lomp veel suiker (denk brownies)

- Iets met heerlijk veel boter (denk brownies)

- Iets met belachelijk veel kaas (denk bro... pizza!)

23 is het nieuwe 30

Soms heb ik heimwee naar de tijd toen je nog via Hyves dansende bananen naar je bff (ntb!) kon sturen. De tijd dat je nog 'stuur dit door naar minstens 99 mensen, anders ontploft de aarde-mails' ontving via Hotmail. En de tijd dat je nog gewoon via MSN verkering kon vragen aan iemand. (En het drie weken later ook gewoon weer via MSN uitmaakte.)

--> I.L.S.E. (*) Goodbye my lover (U) Goodbye my friend (*) <--- has just signed in.

Destijds fietste je uit school snel naar huis, zodat je de rest van de middag kon vermaken met het telkens online komen, zodat _~*een bepaald iemand*~_ zou zien dat je online was en je misschien wel zou aanspreken. Niet dat hij dat ooit deed, maar whatevah, dat is nu niet het punt.

Wat ik wel wil zeggen, is dat als ik nu door mijn Facebook timeline scroll, ik me heel anders voel. In plaats van hip, hot & happening ("Moet jij nog inbellen? Wij hebben thuis al lang ADSL hoorrr."), heb ik tegenwoordig last van een naar onderbuikgevoel dat ik achterloop. Er gaat namelijk amper een week voorbij of er komen foto's voorbij van een oud klasgenootje dat gaat samenwonen/trouwen/baby's baren.

Huh? Dat waren toch dingen die je pas deed als je volwassen was? Sinds wanneer is 23 het nieuwe 30?

Ik weet het niet hoor, maar ik wil nog minstens 7 jaar om uit te vogelen wat ik wil. Nog minstens 7 jaar door mijn zusje getagd worden in minion plaatjes, in plaats van in trouwaktes. Nog minstens 7 jaar mijn eigen hoofd als profielfoto, in plaats van die van een baby die net zijn eerste fruithapje uitkotst. Is dat ook oké?

*Ilssseeee* (F) i WaNNa bE f0revER y0uNg (#)(L)(A) has just signed off.

Brief voor de toekomst

Aan het einde van het eerste jaar van mijn opleiding moesten wij bij onze studieloopbaanbegeleider een brief inleveren. Een brief voor de toekomst, in een gesloten envelop en die begon met 'Vandaag heb ik mijn ABC diploma ontvangen'.

Jarenlang heb ik nooit meer aan die brief gedacht. Maar drie maal raden wat er afgelopen donderdag tijdens de diploma-uitreiking ineens weer opdook. Juist. En vervolgens mocht ik hem ook nog eens voor de hele zaal voorlezen. Maar aangezien ik daardoor toch al alle schaamte voorbij ben, dacht ik: dan kan ik hem ook wel op mijn blog pleuren. Inclusief commentaar van nu, want de toekomst voorspellen blijkt niet bepaald mijn sterkste punt.

Ik wil alleen maar alles en ik wil het nu

Jongens, ik heb weer eens een probleem. Ik begin namelijk een patroon in mijn leven te ontdekken. Nou zitten er natuurlijk wel meer patronen in mijn leven - iets met gelukkig worden van chocola en spontaan ieder voorgenomen koopverbod overboord gooien zodra de uitverkoop begint - maar tot nu toe leden daar alleen mijn weegschaal en bankrekening onder. Nu begin ik echter in te zien dat ik ook lijd onder mezelf.

Jeez, Iels, dat klinkt wel heel dramatisch. Oké, oké, misschien dat ik het iets overdrijf, maar het is wel een serieus iets. Het punt is namelijk dat... dat... (oh, god, ik ga nu zo oppervlakkig klinken) dat ik nooit tevreden ben. Ik kan nog zoveel hebben, en toch wil ik altijd meer. Ik wil nou eenmaal alles. En ik wil het nu.

Alternatief voorwoord

Geachte lezer,

Graag wil ik beginnen met het grootste cliché der voorwoorden: bedankt voor uw interesse in mijn scriptie. Jarenlang heb ik een hekel gehad aan clichés en heel hard geprobeerd om er zelf vooral geen te zijn. Het afgelopen jaar ben ik er echter achter gekomen dat clichés niet voor niets clichés zijn. Ze bestaan. En eigenlijk ben ik zelf gewoon één groot wandelend cliché. Daarom kan ik het ook niet laten om dit voorwoord vol met clichés te proppen.

Alles wat ze zeggen over afstuderen klopt. Ja, soms wou ik mijn scriptie het liefst uit het raam gooien. Ja, van afstuderen ga je spontaan meer drinken (zowel koffie als wijn). Ja, scriptie ontwijkend gedrag is echt een ding en ik ben er bijzonder goed in. Ja, door afstuderen krijg je spontaan de bibbers, omdat je je ineens beseft dat straks de rest van je leven begint. Maar ook ja, als hij dan eindelijk af is, kun je stiekem best een beetje trots zijn op je scriptie.

Snotventje

*Ding dong* Argh, ik ben net boven, kan ik weer naar beneden. Sjok sjok, de trap af. Terwijl ik naar de deur loop, zie ik al dat het verspilde moeite is. Iemand in een glimmend wit windjack. Twee opties: of het is die bemoeial van een buurvrouw met een of ander onzinverhaal, of het is een student op zoek naar donateurs voor een fantastisch goed doel waar hij zelf waarschijnlijk nog nooit een euro aan heeft gegeven. Ik doe de deur open. Het blijkt de laatste. Een gastje met formulieren in zijn hand en op zijn jas het logo van Cordaid Memisa.

"Goedenavond, bent u de hoofdbewoner van dit huis?" begint hij. Ik denk aan mijn moeder, die gewoon op de bank zit, maar 9 van de 10 keer de bel niet hoort. Ik zal haar de moeite besparen, want ik weet hoe zij over dit soort donateurwervers denkt. Precies hetzelfde als ik namelijk. Overigens ben ik echt niet anti goede doelen. Ik ben juist al jaren donateur van het KWF. Maar daar heb ik destijds goed over nagedacht. Ik zit er niet op te wachten om overbluft te worden door iemand die net de cursus Nietsvermoedende-mensen-geld-aftroggelen heeft gehad.

"Ik vroeg of u de hoofdbewoner bent." Ik schrik op uit mijn gedachten.

"Ja," flap ik eruit, "dat ben ik." Het ventje knippert met zijn ogen. Ik zie dat dit niet bepaald het antwoord was waar hij op gerekend had. No way dat dit huis van jou is, gaat er waarschijnlijk door zijn hoofd. Op zich een logische gedachte, aangezien het huis net even iets te groot om van je stufi te kunnen bekostigen, maar toch irriteert het me. Wie denkt dat snotventje wel niet dat hij is? Waarom zou het niet gewoon mijn huis kunnen zijn? Girlpower, #YesAllWomen en nog meer feministische shit! Ik kan er toch niets aan doen dat hij amper uit de luiers is. Ouder dan 22 is hij echt niet. Tsss.... 

O, wacht. Ik ben zelf ook 22. Laat maar.

Even mijn moeder vragen of ik mijn zakgeld deze maand misschien iets eerder mag, want ik heb al mijn geld weer eens uitgeven aan Pokémonkaarten.

ABC: Het einde is nabij

Oké, oké, die titel klinkt misschien wel heel dramatisch, maar zo voelt het stiekem wel een beetje. Ik ben nu namelijk al over de helft van mijn afstudeertraject en...

- In het kader van houdoe en bedankt olé olé krijg ik al mailtjes van aankomende ABC-studenten die mijn plek als blogger hier* wel willen overnemen.

- Ik kreeg afgelopen week mijn op-één-na-laatste stufi. Bij de gedachte dat ik volgende maand echt de allerlaatste krijg, moet ik nu al een traantje wegpinken. Waar moet ik dan mijn koffie/broodjes carpaccio/chocolade verslaving van bekostigen? #helpditkind

- Het is dat het document van mijn scriptie digitaal is en niet het gewicht van een baksteen heeft, maar anders zou ik het maar al te graag een keertje door het raam smijten. Vooral op die momenten dat iedereen twee weken meivakantie heeft, maar jij gewoon iedere dag naar stage moet mag...

(Bron afbeelding)

ABC: Wat wil je nou?

Waarom zijn dingen altijd leuker als ze onbereikbaar zijn? Ik weet niet of iedereen hier last van heeft, maar volgens mij ben ik niet de enige. Het werkt zo met mannen (Jij wil geen relatie? Nou, dan word ik juist hopeloos verliefd op jou.) en ik merk het nu ook met mijn afstudeerstage.

In het derde jaar van ABC liep ik stage bij een heel tof reclamebureau. Toen ik na vijf maanden weer terug naar school moest, had ik er alles veel voor over om gewoon bij mijn stagebedrijf te blijven werken. Ik wou veel liever daar 40 uur per week op kantoor werken aan toffe campagnes, dan weer terug naar school. Het vooruitzicht op diplomaloosheid en duizenden euro's studieschuld, omdat mijn basisbeurs niet omgezet zou worden in een gift, weerhield mij hier echter van.

Afstudeerkriebels

Morgen begint mijn afstudeerstage.

Het voelt een beetje alsof morgen de rest van mijn leven begint.

Aan de ene kant heb ik er super veel zin in. Ik mag afstuderen bij een super leuk bedrijf en mijn afstudeeropdracht is heel interessant. Maar aan de andere kant vind ik het ook wel spannend. Wat als het dadelijk allemaal tegenvalt? Of wat als het helemaal niet lukt met mijn afstudeeronderzoek? Ieh!

En wat ik nog het gekste idee vind, is dat ik (als het goed is) over 5 maanden mijn diploma krijg en word geacht volwassen te worden. Met een baan, huis ieniemienie appartement en goudvis. Eigenlijk heb ik daar wel zin in (behalve dan in die goudvis, dat is me te veel werk), maar ik heb niet het gevoel dat ik er al klaar voor ben om volwassen te worden.

Ik wil stiekem nog gewoon de halve dag in mijn bed kunnen liggen, af en toe even een uurtje naar college gaan en mijn bijbaantje in het restaurant houden. Ga dan gewoon nog een master doen, zul je misschien denken. Maar daar heb ik dus ook weer geen zin in. Ja, ik word soms ook moe van mezelf. Help?

(bron afbeelding)