Oh ja, ik had ook nog een blog

Oepsie! Waar ik beloofde dat ik binnen anderhalve week terug zou zijn met AMEEEEEZING verhalen over New York, is het onderhand anderhalve maand verder en ehh...  Ach, what the hell, alsof iemand mij gemist heeft. Maar voor het geval dat, dit is het slappe excuus is voor mijn afwezigheid.

Komt 'ie: Ik was nogal druk. Ik had namelijk mijn koffer uit New York nog niet uitgepakt, of ik kreeg al de sleutels van mijn (o zo perfecte!) appartement in mijn handen gedrukt. Maar dat appartement was natuurlijk niet gelijk perfect. Nee, ik had mijn jet lag nog niet uitgeslapen, of ik stond alweer te poetsen en muren te sauzen. Om vervolgens al mijn spullen over te slepen. Met de nadruk op 'al', want JEZUS ik wist dat ik veel kleren, schoenen en boeken had, maar na vijf keer met een volle auto heen en weer rijden, begon ik toch te geloven dat ik misschien iets minder moet shoppen.

(Oké, nee, dat geloof ik niet echt. Maar ik weet wel dat ik de volgende keer dat ik ga verhuizen en 8-koppige verhuisploeg inhuur. Voor alleen al mijn boekencollectie.)

En ik was nog niet terug van de Ikea, of ik moest alweer gewoon werken. Ik geloof dat ik even had onderschat hoeveel tijd verhuizen kost. Nu ben ik zelfs nog steeds niet klaar (maar hé, hoe noodzakelijk is het nou om een keukentafel te hebben?). En dan heb je nog alle lieve mensen die gelijk langs wouden komen om te kijken. Wat natuurlijk super leuk is, maar niet praktisch. Want als je thuis nog geen waterkoker hebt, eindig je zomaar de hele middag op het terras en heb je 's avonds nog steeds niet dat verdomde Ikea kastje in elkaar gezet. #movinggirlsproblems

En tot slot - in het kader van 'alles komt altijd tegelijkertijd' - waren er ook nog verdrietige familieomstandigheden. Kortom, mijn hoofd was even ergens anders.

Maar nu is mijn hoofd weer terug (oké, dat klinkt heel dubieus) en ik beloof dat ik binnenkort echt even al die conceptstukjes over New York ga afmaken. Voor nu moeten jullie het echter doen met een paar sneak peeks van mijn appartementje.

(Eigenlijk was dit hele stukje één groot excuus om mijn flamingo kussen te showen,

want serieus, HOE AMEEEEZING IS DIE?!)

Soms zit het mee...

...en soms zit het tegen. Zo reed ik afgelopen vrijdag per ongeluk met mijn auto door rood. Precies bij dat ene stoplicht waar een digitale flitspaal staat. AUW. Dat krijg je ervan als je op vrijdag de 13e 's avonds op een compleet lege weg rijdt en met je gedachten ergens anders zit. Dat wordt iets veel minder shoppen in New York.

Maar waar ik dan met mijn hoofd zat? Nou, ehh... ik geloof dat ik in gedachten bezig was met het samenstellen van een Ikea boodschappenlijstje. Twee Billy boekenkasten, een nieuw bed inclusief dekbed en beddengoed, een pannenset en een stuk of 85 dingen, die ik waarschijnlijk nooit ga gebruiken maar niet kan laten liggen omdat ze zo lekker goedkoop zijn.

Ohja, en een tuinset.

Wat ik in hemelsnaam met al die spullen moet? Nou... IK GA VERHUIZEN. IK HEB EIN-DE-LIJK EEN APPARTEMENT GEVONDEN. EN HET IS SUPER MOOI EN BETAALBAAR EN MIDDEN IN DE STAD EN HET HEEFT EEN TUIN EN EN EN AAAAAH... WIE GAAR ER MEE NAAR IKEA!!!!!1!!

Overigens wist ik vrijdagavond nog niet dat ik het daadwerkelijk mocht gaan huren. 's Middags had ik de bezichtiging gehad en sindsdien was ik verkocht. Ik moest en zou hier wonen. Er waren echter nog twee anderen in de race. Maar gelukkig kwam vanochtend (na vier nachten niet slapen en vier dagen panisch naar mijn telefoon staren) eindelijk het verlossende telefoontje. Zoals ik al zei: soms zit het mee. Oh yeah!

P.s. Ben jij: a) Goed in het sjouwen met lomp zware dozen, koelkasten en bankstellen, b) Super handig met verfrollers en stoot je nooit per ongeluk blikken verf om, c) Expert in het in elkaar zetten van Ikea bouwpakketten (ZONDER schroefjes over te houden), d) Al het voorgaande, E. Geen van allen, maar wel verdomd goed in het bakken van appeltaarten, waardoor iedere plek gelijk als thuis voelt? Mooi. Als je 1 april nog niets te doen hebt, heb ik nog wel een leuk klusje voor je.

KLABAMMM!

Hoorden jullie dat? Die harde klap?

Dat was mijn droom die zojuist in duigen viel.

Ja oké, ik overdrijf misschien een beetje. Mijn gevoel voor drama ben ik in ieder geval nog niet kwijt. Een illusie ben ik wel armer.

Vanochtend mocht ik namelijk een appartement van de woningstichting gaan bezichtigen. Eindelijk! Ik was zowaar eerste geworden voor een appartement dat echt top leek. Vlakbij de binnenstad, 56 vierkante meter, een extra slaapkamer die ik kon omtoveren tot inloopkast, een klein balkon. En ja, het is in een oud gebouw. En ja, het staat op de lijst om over anderhalf jaar gesloopt te worden, maar daardoor is de huur ook extra laag (lees: ik kon er wonen én vrolijk doorgaan met shoppen/broodjes carpaccio eten/wijntjes drinken in de stad).

Vanaf het moment dat ik op de site zag dat ik eerste was geworden, heb ik dan ook de woningstichting lopen stalken voor de uitnodiging voor de bezichtiging. Dat liet namelijk allemaal wat op zich wachten (hiep hoi bureaucratie). Al gaf mij dat wel mooi tijd om alvast naar de Ikea te gaan. En de Trendhopper. En de Pronto. En de rest van de meubelboulevard. Jep, Miss Ongeduld hier weet al precies welke meubels ze wil en haar Ikea-verlanglijstje is bijna even lang als hun catalogus dik is. Ik kon mezelf er wel nog net van weerhouden om alvast te beginnen met dozen inpakken. Dat zou ik dit weekend doen, als alles rond was.

Vanmorgen mocht ik dan eindelijk gaan bezichtigen. Vol goede moed deed ik de voordeur open. Ik was erop voorbereid dat het oud zou zijn. Ik hoopte alleen dat het wel een beetje schoon zou zijn en dat er misschien nog een vloer in zou liggen, zodat ik die niet voor slechts anderhalf jaar zou hoeven aanschaffen. En als de muren er een beetje fatsoenlijk uitzagen, zou dat ook fijn zijn.

Anyhow, ik deed de deur open. Het eerste wat ik zag waren de muren. Die vielen namelijk nogal op, omdat ze in plaats van wit een mengelmoes van oranje, afgebladderd behang en waterschade waren. De vloer viel vooral op door zijn afwezigheid. De keuken rook je vooral (ligt er hier ergens een lijk te rotten ofzo?!). En de badkamer, tsja die bleek enkel te bestaan uit een douche. MIDDEN IN DE KEUKEN. Ik weet dat ik een luxeprinses kan zijn, maar is een badkamer mét deur en zonder rottingsgeur dan echt zo veel gevraagd? 

Goed, jullie begrijpen dat ik voorlopig nog even thuis woon. En die Ikea-verlanglijst gebruik ik wel als zakdoek.

(bron)

Ik wil alleen maar alles en ik wil het nu

Jongens, ik heb weer eens een probleem. Ik begin namelijk een patroon in mijn leven te ontdekken. Nou zitten er natuurlijk wel meer patronen in mijn leven - iets met gelukkig worden van chocola en spontaan ieder voorgenomen koopverbod overboord gooien zodra de uitverkoop begint - maar tot nu toe leden daar alleen mijn weegschaal en bankrekening onder. Nu begin ik echter in te zien dat ik ook lijd onder mezelf.

Jeez, Iels, dat klinkt wel heel dramatisch. Oké, oké, misschien dat ik het iets overdrijf, maar het is wel een serieus iets. Het punt is namelijk dat... dat... (oh, god, ik ga nu zo oppervlakkig klinken) dat ik nooit tevreden ben. Ik kan nog zoveel hebben, en toch wil ik altijd meer. Ik wil nou eenmaal alles. En ik wil het nu.