Wat ik al niet over heb voor een roze koek

Kunnen jullie je nog herinneren dat ik een paar maanden geleden eindelijk de moed had verzameld om bloed te gaan doneren? - Naalden zijn niet eng, naalden zijn niet eng, naalden zijn niet eng. - En dat het toen niet lukte, omdat er te weinig bloed uit mijn ader kwam? Ik was daar toen best teleurgesteld over, want zoals ik schreef: ik wou alleen maar levens redden (en mezelf volproppen met de gratis roze koeken, die ze uitdelen om te voorkomen dat iedereen bij bosjes flauwvalt).

Mijn familie vond het, geloof ik, echter stiekem wel grappig, aangezien ze nu eindelijk bewijs hadden voor het feit dat ik dan toch echt niet menselijk was. Maar vanavond kreeg ik mijn herkansing bij Sanquin. Ze prikten dit keer in mijn andere arm en ik heb slecht nieuws voor Zusje D. en haar slechte grappen: ik blijk toch geen robot. (Tenminste, in ieder geval mijn rechterhelft is menselijk).

Ik wou alleen maar levens redden

Ik weet niet of jullie het inmiddels al doorhadden, maar ik ben dus best wel een angsthaas. Ladders, grote harige spinnen en in mijn eentje backpacken door een godverlaten land, bij het idee alleen al tril ik harder van angst dan Dr. Bibber himself. Ik ben zo iemand die al hartkloppingen krijgt bij het idee van survivallen in de Ardennen. (Ik heb één keer in een kano gezeten. Dat. Nooit. Meer.)

Hetzelfde geldt voor bloed doneren. Bloed? IEW! Naalden? AAAAAAAAAAAAAAH! Maar toch... toch had ik al jaren het gevoel dat ik dat eigenlijk zou moeten doen. Ik bedoel: ik ben gezond, kan dus prima wat bloed missen en daarmee misschien wel levens redden. Bovendien las ik in een van de Viva-blogs van Lisette dat ze super lekkere anti-flauwval koeken hebben bij Sanquin. Koekjes eten en andere mensen helpen tegelijkertijd, wat wil je nog meer? En toch gaf ik me niet gelijk op als donor. Mijn afkeer voor naalden was toch groter dan mijn liefde voor koekjes (en die is GROOT, dus dan weet je wel hóe verschrikkelijk ik naalden vind).