Het leven is geen Hollywoodproductie

Vroeger las ik altijd de Gossip Girl-boeken. Al heb ik ze trouwens niet allemaal gelezen. Ik heb het ongeveer tot en met deel 11 of 12 volgehouden, voordat ik afhaakte (toen kon het me echt niet meer boeien wie het nou met wie deed). Maar goed, ik begin hierover omdat Blair, een van de hoofdpersonen, zich in die boeken altijd voorstelt dat het leven een film is. Dan mijmert ze over 'de film van haar leven', waarin alles groots en meeslepend en perfect is.

Ik heb dat dus ook, dat ik me soms voorstel dat het leven een film is. Dan stel ik me allerlei scenario's voor. Allemaal met een hoog Hollywoodgehalte natuurlijk, inclusief bijpassende achtergrondmuziek, dramatische effecten en happy ends.

Zo heb ik er geen moeite mee om me voor te stellen dat ik à la The Prince & Me verliefd word op een jongen die vervolgens erfgenaam van een of ander tof koninkrijk blijkt te zijn. Zeker nu prins Harry weer vrijgezel is... Volgens mij zou ik best een goede prinses zijn, denken jullie niet?