Iets positiefs over de NS

Het onmogelijke is gebeurd. Niemand had het ooit nog verwacht, maar ik heb gewoon iets positiefs aan de NS ontdekt. Ja, je leest het goed: er is iets wat de Nationale Spoorlosers niet verprutsen. En dat iets is de Spoordeelwinkel.

Nu heb ik de Spoordeelwinkel niet zelf ondekt. Ik had het hele gebeuren na het zien van de reclames al lang afgeschreven. Het klonk in mijn oren niet bepaald -ehhhhh, hoe zeg ik dit diplomatiek- alsof ik tot de doelgroep behoor. Ik kreeg eerder visioenen van 65+ vrouwen die met het jaarlijkse uitje van de leesclub met de trein naar de Keukenhof gaan. Of naar Nick en Simon.

Maar gelukkig is mijn moeder nog een van die zeldzame personen die de nieuwsbrieven in haar inbox nog allemaal eerst opent, voordat ze ze weg flikkert. En op een dag zat daar ook een mailtje van de Spoordeelwinkel tussen. Toen bleek dat je met korting naar musicals kan. En laten korting en musicals nou net twee van onze favoriete dingen zijn.

Zo kwam het dus dat we zondagavond naar Miss Saigon zijn geweest en binnenkort ook nog naar Wicked gaan, zonder dat we dat we drie maanden lang alleen nog maar boterhammen met pindakaas van de Aldi kunnen eten.

(Normaal gesproken kost het namelijk 75 euro. VIJF-EN-ZEVETIG euro voor een musicalkaartje. Heeft die Joop van den Ende inmiddels nog niet genoeg geld om in te zwemmen?!)

Enfin. Laten we hopen dat de Spoordeelwinkel geen last krijgt van bevroren wissels op de website. Je kunt namelijk ook best wel super goedkoop naar Antwerpen (inclusief hotelletje). Dus mocht ik na Parijs nog geld over hebben om te shoppen*...


*Nee, zelf geloof ik daar ook niet in. Maar hopen mag.

Beauty & Brains

Een paar weken geleden ben ik bij Legally Blonde de musical geweest. Ik denk dat iedereen het verhaal wel kent, maar voor die genen die deze film gemist hebben in hun culturele opvoeding een kleine samenvatting: Elle Woods, student Modemanagement, is straalverliefd op haar vriendje Warner. Warner is een omhooggevallen pretty boy die zichzelf te goed vindt voor Elle wanneer hij rechten gaat studeren op Harvard. Elle is nu vastbesloten om te bewijzen dat een beauty ook brains kan hebben. Eind van het verhaal: Elle blijkt een topadvocate zijn (in roze mantelpakje met matching pumps) en is natuurlijk veel beter dan Warner.

Het was een super vrolijke musical met fantastische outfits (denk aan All Stars met roze glitters en roze mantelpakjes). Maar het heeft mij ook aan het denken gezet. Waarom worden echte meisje-meisjes altijd afgeschilderd als dom? Waarom wordt je als meisje-meisje niet meer serieus genomen als je toegeeft dat je Sex and The City je favoriete serie is en dat je Notting Hill al meer dan vijf keer hebt gezien?

Ik herken het wel. Mensen (in het bijzonder mannen) nemen je niet echt serieus meer wanneer je de Glamour leest. Ze kijken je raar aan wanneer je verteld dat je jaren lang klassiek ballet hebt gedaan. En wanneer je toegeeft dat je liever een chicklit van Sophie Kinsella leest dan -ik noem maar wat- De Ontdekking van de Hemel, kan je IQ nooit hoger zijn dan 90. Zelfs onze postbode kijkt veroordelend wanneer hij weer eens een pakketje van Esprit, H&M, Steps of Wehkamp komt bezorgen.

Het is gewoon niet eerlijk. Ik veroordeel toch ook niet gelijk mannen die nog steeds met Lego spelen (oké, dat doe ik wel, maar Lego staat in geen vergelijking met roze mantelpakjes). Wij vrouwen zullen dus het tegendeel moeten gaan bewijzen. Roze staat niet gelijk aan dom.

Tot over 15 jaar, wanneer ik de award voor zakenvrouw van het jaar in ontvangst neem, in roze mantelpakje met matchende pumps én roze aktetas!