Niemand weet

"Jezus, ga je nog een keer doorrijden of wat?" Loes vloekte hardop naar de auto voor haar, een kleine Fiat die slechts 110 ging op de linkerbaan. Ze stelde zich voor dat Chris zich hier ook aan geërgerd zou hebben. Hij zou waarschijnlijk nog veel harder hebben zitten tieren. Hij was het ongeduldige type. Dat was een van de weinige dingen die ze over hem te weten was gekomen.

Eigenlijk wist Loes bijna niets van Chris. Ze wist niet wat zijn favoriete film was. Wat zijn lievelingseten was. Of het beste concert waar hij ooit bij was geweest. Laat staan dat ze wist waarom hij was verdwenen.

Loes had wel geprobeerd om dingen over hem te weten te komen. Ze had Chris bestookt met vragen, variërend van simpel tot complex. Waar ben je geboren? Wat is je ultieme vakantie? Waarom is het uitgegaan met je ex? Hij had echter, zodra het een beetje persoonlijk werd, alle vragen vakkundig weten te ontwijken. Dan leidde hij haar af met met zijn charmante lach en heerlijke kussen, net zolang totdat ze vergat dat ze eigenlijk nog op een antwoord wachtte.

Dit had Loes de afgelopen dagen aan iedereen duidelijk te maken, maar het feit dat ze Chris amper gekend had, stond men niet in de weg om haar te bestoken met vragen. Waar is hij gebleven? Wat is er met hem gebeurd? Keer op keer had ze geantwoord dat ze geen flauw idee had. Het enige wat ze had, was de pech om als laatste met hem gezien te zijn.

Uitgelezen: Niet te filmen

Hal-le-lu-ja, mijn leesflow is terug! (Leesflow? Zei ik dat echt? Schijnbaar...) De afgelopen maanden las ik namelijk bar weinig. En dat lag niet aan de hoeveelheid leuke boeken die op mij ligt te wachten (Hallo, plus-minus 50 ongelezen boeken in mijn kast, ooit ga ik jullie allemaal de liefde geven, die jullie verdienen. Echt waar. Ooit.) Zo lag ook Niet te filmen! van Sophie Kinsella al even op mij te wachten. Dit keer echter geen chicklit van de koningin van dit genre, maar haar eerste Young Adult. En die bleek mij eraan te kunnen helpen herinneren hoe fijn lezen ook alweer is.

Stormloop

Vandaag was ze gaan lopen. Rennen. Harder en verder dan ooit tevoren. Ze ging wel vaker hardlopen, maar dan gewoon omdat ze er zin in had. Vandaag had ze het echter nodig gehad. Ze had het nodig gehad om zichzelf helemaal kapot te laten gaan en zo haar gedachten naar de achtergrond te verdringen. Overleven was dan het enige wat nog telde.

Ze rende een andere route dan ze vroeger zou hebben gekozen. Een route zonder de geur van lavendel, die haar onbewust altijd aan hem deed denken. Een route waar ze nooit met hem samen had gelopen en lachend 'Wie het eerste thuis is!' had geroepen. Een route zonder herinneringen aan wat had kunnen zijn.

Waar de storm in haar hoofd enigszins begon af te zwakken na een paar kilometer, begon het noodweer in de verte juist snel op te trekken. Hevige donderwolken pakten zich samen en lieten ter waarschuwing alvast ongegeneerd liters regen naar beneden storten.

Binnen enkele seconden was ze compleet doorweekt. De muziek, die via haar telefoon naar haar oren werd gestuurd, begon te haperen en viel na enkele stuiptrekkingen zelfs helemaal weg. Het enige geluid was nu nog afkomstig van de kletterende regen en de inslaande bliksem.

Het noodweer was als de stier en zij rode lap. Hoe stug ze ook doorliep, de donder en de bliksem achtervolgden haar. Er was geen ontkomen aan. Haar eerste reflex was geweest om te proberen het voor te blijven, maar nu besefte ze dat je sommige dingen niet kon ontlopen. Dus besloot ze voor deze ene keer om stil te gaan staan en het allemaal maar gewoon over zich heen te laten komen.

Hoe ver kun je gaan

Doorgaan. Wat er ook gebeurt, je moet altijd doorgaan. De eeuwige woorden van haar moeder weerklonken door Anna's hoofd. En zij had die woorden weer ingeprent gekregen van háár moeder. Altijd en eeuwig doorgaan.

Dus dat had Anna gedaan. Ze wist niet beter. Toen haar vader haar op negenjarige leeftijd in de steek had gelaten, was ze doorgegaan. Toen op haar eerste liefde ervandoor ging met haar beste vriendin, was ze doorgegaan. En zelfs toen haar oma, door wie ze praktisch was opgevoed, omdat haar moeder zo vaak nachtdienst had, overleed, was Anna doorgegaan. Ze had zichzelf destijds één huildag in bed gegund, maar voordat het etmaal voorbij was, had ze de stem van haar moeder alweer in haar achterhoofd gehoord. Doorgaan... Dus had ze zichzelf uit bed gesleept en was ze verder gegaan alsof er niets was gebeurd.

Terugdenken kwam niet in haar woordenboek voor. Het verleden was het verleden en daar veranderde je toch niets meer aan. Mijmeren over wat had kunnen zijn, was zonde van haar tijd. Alleen de toekomst telde. Vooruit. Ze moest altijd vooruit.

Maar nu kon ze niet meer. Ze was stilgevallen. Letterlijk. Hoe hard ze ook probeerde, haar benen kwamen niet meer in beweging. Zelfs met een teen wiebelen of haar hand uitstrekken naar haar telefoon was te veel. Het enige wat ze nog kon, was met haar ogen knippen. En terwijl ze haar oogleden sloot, probeerde Anna zich voor de geest te halen hoe ze hier was beland.

Ik strompel voort

Jongens, help mij even herinneren: Wanneer heb ik ook alweer voor het laatst over hardlopen geschreven? Dat is best lang geleden toch? Ik gok dat het toen over mijn blessurebingo ging. Want ja, dat blijkt een begrip. Bij mij wel, in ieder geval.

Toen ik ruim een jaar geleden begon met hardlopen, was mijn doel om in New York een stuk door Central Park te kunnen lopen. Gewoon een simpel stukje door het park, zonder gelijk rood aan te lopen en na vijf meter alweer om te moeten draaien. Echt, ik had echt niet de illusie van een marathon. Of zelfs maar de illusie van from Couch to 5K. Nee, ik wou alleen maar van 'rondje door het slapende dorp' naar 'rondje door the city that never sleeps'.

De blessurebingo begon echter al binnen drie weken met last van mijn knieën. Nadat die pijn was weggeëbd, begonnen vervolgens mijn schenen te zeuren. Met als gevolg dat ik telkens wekenlang niet kon lopen. En als ik dan eindelijk pijnvrij was en weer kon beginnen, was het keer op keer binnen twee weken weer raak. Dat alles tot groot verdriet van mijn bankrekening, maar tot groot geluk van die van mijn fysio.

Dat was 2014. Dit jaar begon ik weer met goede moed (én wat extra fysiotherapiebehandelingen in mijn pakket). Ik had nog twee-en-een-halve maand om te trainen voor New York. Dat moest goed komen...

Hoofd in de wolken

Het was al even geleden dat het donker zijn intrede had gedaan. Het enige licht was afkomstig van de regelmatig knipperende lampen op het uiteinde van de vleugels, waarop hij vanuit stoel 28F uitzicht had. In eerste instantie had hij de flitsen nog hoopvol aangezien voor onweer. De meeste mensen - inclusief de piloot, wiens taak het was om men veilig van de ene naar de andere wereldstad te brengen - zouden hem daarom voor gek verklaren. Hij kon er echter niets aan doen. Hij hield nou eenmaal van onweer. En vuurwerk. En al het andere waarmee je de hemel in vuur en vlam kon zetten.

Terwijl ze door de nacht reisden, raakte de arm van zijn anonieme, slapende buurvrouw per ongeluk de zijne. De plotselinge aanraking deed hem schrikken, maar daar had zij duidelijk geen last van. Haar zachte, regelmatige ademhaling vervolgde gewoon haar eigen ritme. Ook haar arm bleef daar, zacht tegen hem aan liggen. Het was alsof ze hem eraan wou herinneren dat hij maar twee keuzes had: Of de aanraking accepteren en haar dichterbij laten komen, of - zoals hij gewoonlijk deed - op veilig spelen en eraan proberen te ontkomen.

Nee, het ging inmiddels niet meer om de anonieme Mevrouw 28E, maar om iemand anders die afgelopen week nogal onstuimig zijn wereld was binnen gedonderd. Het was nieuw en spannend geweest, maar tegelijkertijd ook doodeng. Zij had hem laten lachen en genieten, maar tegelijkertijd ook slapeloze nachten bezorgd. Zij liet hem inzien hoe fijn samenzijn is, maar herinnerde hem tegelijkertijd aan de eenzaamheid van wanneer het weer voorbij zou zijn. Want - zo had het verleden hem geleerd - het ging altijd weer voorbij.

Zij had hem doen denken aan iemand uit zijn verleden. Iemand die voorbij was gegaan. Haar woorden, haar lach, haar lijf. In alles leken ze op elkaar, maar deze nieuwe zij was beter. Bij haar had hij nog niet de tijd gehad om de gebreken te ontdekken. De gebreken die in het begin klein en onbenullig leken, maar na verloop van tijd onoverkoombaar zouden blijken. En misschien nog wel het belangrijkste: zij had ook nog geen tijd gehad om zijn gebreken te ontdekken.

Hij staarde naar de knipperende lichten op de vleugel. Inmiddels was hij duizenden kilometers bij haar vandaan, maar ze was in gedachten nog steeds bij hem. Misschien moest hij dit keer de aanraking niet uit de weg gaan en haar dichterbij laten komen. Met zijn hoofd in de wolken besefte hij dat het dit keer misschien geen ramp, maar juist een privilege zou zijn om elkaars gebreken te mogen ontdekken.