De waarheid

'Mis je hem nog wel eens?'

De blauwe ogen van mijn beste vriendin staren me vragend aan van boven een kop dampende thee. De geur van verse munt en honing heeft haar kleine appartement gevuld. Klein, maar perfect. In de keuken is haar vriend net begonnen aan het avondeten en op tafel staat het cadeautje dat ik heb meegebracht om hun eerste eigen plekje te vieren. Eigen, maar ook samen.

Haar vraag is simpel, maar toch overvalt hij me. Niet omdat ik moet nadenken over het antwoord, maar juist omdat ik niet moet nadenken over dit antwoord. En dat na al die tijd. 'Ja.' Het is de waarheid. De pijnlijke waarheid.

'Wat mis je het meest?'

Over die vraag moet ik wel nadenken. Wat mis ik niet? Ik mis alles. Zijn lach. Hoe hij mij aan het lachen maakte. Zijn kussen. Zijn omhelzingen. In slaap vallen in zijn armen. Lome zondagen in bed. Ontbijt op bed. Samen door de stad slenteren. Samen wijn drinken. Passages uit favoriete boeken aan elkaar voorlezen. Wakker worden met een lach in plaats van een ochtendhumeur. Gelukkig zijn. Voor het eerst verliefd zijn.

'Ik denk het gevoel dat hij me gaf,' concludeer ik. 'Dat heerlijke verliefde gevoel, waardoor je het idee hebt dat de wereld van jullie is. Dat alles je gestolen kan worden, zolang je maar samen bent.' Mijn woorden zijn nog zoeter dan de thee, maar wel waar. Ik zie de blik van mijn beste vriendin afdwalen richting de keuken. Daar staat haar grote liefde en ze weet precies waar ik het over heb. En ze weet dat hij het weet. Liefde kan ook mooi zijn.

'Maar tegelijkertijd mis ik het ook niet,' ga ik verder. 'Het gevoel van onzekerheid. Dat ik wist dat het nooit echt iets kon worden. De jaloezie. De ijdele hoop. Het nachtenlang wakker liggen.' Ik neem een slok van mijn thee en zucht. 'Ik ben beter af zonder hem.'

Ook dat is de waarheid. De pijnlijke waarheid.


2014.

Mentale voorbereiding op Oud & Nieuw

Oud & Nieuw heeft altijd de potentie om een van de betere feestjes van het jaar te worden. Potentie, ja. Want om de een of andere reden weten mensen na drie oliebollen en vijf glazen wannabe champagne van de Lidl altijd de stomste dingen uit te kramen. Dus daarom dit jaar onderstaande voorbereiding. Dan houden we het voor iedereen gezellig.

Dingen die ik dit jaar met Oud & Nieuw NIET wil horen:

"Weet je nog? Vorig jaar. Toen we ons om 5 uur 's nachts buitensloten en J. met gevaar voor eigen leven op het dak ging klimmen om via het dakraam weer binnen te komen."

"En dat we toen om 7 uur 's ochtends met ons brakke hoofd de eerste trein terug namen en die stampvol bleek te zijn en dat meisje begon te kosten."

"Wat zijn jouw goede voornemens? Wacht. Laat me raden! Afvallen? Ja, ik zie het aan je. Those hips don't lie. HA HA HA."

"Ga anders een keer op maandagavond mee naar mijn achterstevoren-ondersteboven-yoga-hoelahoep-paaldans clubje."

"Is het eigenlijk nog iets geworden met die ene jongen? Echt niet? Wat jammer. Want hij was wel echt leuk, hè?"

"En die andere jongen? Heb je daar ook nooit meer iets van gehoord?"

"Vroeger was alles ook gewoon echt veel beter. Toen hadden ze tenminste nog geen telefoon waarmee ze je niet níet konden bellen."

"Zal ik je anders aanmelden op een aantal datingsites? Het nichtje van de achterbuurman van de tante van mijn collega haar zus heeft op die manier toch zo'n leuke man leren kennen!"

"Het komt vanzelf goed met jou. 2016 wordt jouw jaar. Ik voel het gewoon. Of anders 2017. Of 18."

Dingen die ik dit jaar met Oud & Nieuw WEL wil horen:

"Meer champagne?"

(bron gifje 1, 2 en 3)

Het beste van mij

"Ik heb jouw blog ingesteld bij 'mijn favorieten', en ik kijk heel vaak, maar je schrijft nooit meer wat." De ogen van mijn oma kijken me haast verwijtend aan vanaf de andere kant van de uitbundig gedekte tafel - met kaarsen, glitters en kransen gemaakt van iets wat waarschijnlijk ooit een blije dennenboom in het bos was.

Shit. Ik had mijn oma teleurgesteld. En dat nog wel tijdens het kerstdiner. Way to go, Ilse! Je zit weer lekker in je rol van 's werelds slechtste kleindochter! Wanneer is eigenlijk de laatste keer dat je bij je opa en oma langs bent geweest...

Oké, misschien dat ik het wat overdrijf, maar het was niet de eerste keer deze week dat een dergelijke opmerking kreeg. Een paar dagen geleden tweette mijn opa (ja echt, mijn grootouders zijn zo hip!) ook al dat "het wel weer eens tijd werd [dat ik een stukje op mijn blog schreef]". Auch.

Dus vandaar dat ik nu - op tweede katerdag kerstdag - achter mijn laptop zit en er met pijn een moeite een blogpost uit probeer te persen. (Oké, dat klinkt heel vies. Zo bedoel ik het niet.) Maar wat schrijf je als je geen inspiratie hebt? Als je hersenen al maanden niet meer willen produceren dan slechts een paar losse zinnen en flarden, maar niets een concreet verhaal wil worden?

Juist, dan doe je wat alle inspiratieloze artiesten doen: je maakt een 'Greatest Hits'. (Of 'Greatest Hit' in het geval van James Blunt).

Dus dan volgt nu hieronder een compilatie van mijn best geschreven stukjes van de afgelopen jaren:

...

< tsjirp tsjirp >

...

Oké, bij nader inzien is dit misschien niet zo'n goed idee. Waarschijnlijk omdat je eerst iets bereikt moet hebben, voordat je het kunt gaan uitmelken... Maar over melk gesproken: ik moet echt nodig een enorme latte (ideaal kater kerstontbijt).

Weet je wat, oma? Kom binnenkort anders gewoon een keertje bij mij op de koffie. Ik ben in het echt toch veel leuker dan op het internet.*

*Behalve dan op Snapchat. Op Snapchat zijn Zusje D. en ik (👻ilsebighelaar) op ons leukst. 

Uitgelezen: Winter in New York

Jongens, wat zijn er veel fijne nieuwe boeken uit! Eerst al een nieuwe Sophie Kinsella, en nu een nieuwe van de Nederlandse koningin van de chicklit: Chantal van Gastel. Nou ben ik stiekem al fan van Chantal sinds haar eerste boek. En nadat ik haar ooit ontmoet heb, wil ik haar worden als ik later groot ben. Ik dacht dus dat mijn liefde voor haar boeken niet nóg groter kon worden, maar toen besloot ze haar nieuwe verhalenbundel naar mijn andere grote liefde te vernoemen: Winter in New York.

Niemand weet

"Jezus, ga je nog een keer doorrijden of wat?" Loes vloekte hardop naar de auto voor haar, een kleine Fiat die slechts 110 ging op de linkerbaan. Ze stelde zich voor dat Chris zich hier ook aan geërgerd zou hebben. Hij zou waarschijnlijk nog veel harder hebben zitten tieren. Hij was het ongeduldige type. Dat was een van de weinige dingen die ze over hem te weten was gekomen.

Eigenlijk wist Loes bijna niets van Chris. Ze wist niet wat zijn favoriete film was. Wat zijn lievelingseten was. Of het beste concert waar hij ooit bij was geweest. Laat staan dat ze wist waarom hij was verdwenen.

Loes had wel geprobeerd om dingen over hem te weten te komen. Ze had Chris bestookt met vragen, variërend van simpel tot complex. Waar ben je geboren? Wat is je ultieme vakantie? Waarom is het uitgegaan met je ex? Hij had echter, zodra het een beetje persoonlijk werd, alle vragen vakkundig weten te ontwijken. Dan leidde hij haar af met met zijn charmante lach en heerlijke kussen, net zolang totdat ze vergat dat ze eigenlijk nog op een antwoord wachtte.

Dit had Loes de afgelopen dagen aan iedereen duidelijk te maken, maar het feit dat ze Chris amper gekend had, stond men niet in de weg om haar te bestoken met vragen. Waar is hij gebleven? Wat is er met hem gebeurd? Keer op keer had ze geantwoord dat ze geen flauw idee had. Het enige wat ze had, was de pech om als laatste met hem gezien te zijn.

Uitgelezen: Niet te filmen

Hal-le-lu-ja, mijn leesflow is terug! (Leesflow? Zei ik dat echt? Schijnbaar...) De afgelopen maanden las ik namelijk bar weinig. En dat lag niet aan de hoeveelheid leuke boeken die op mij ligt te wachten (Hallo, plus-minus 50 ongelezen boeken in mijn kast, ooit ga ik jullie allemaal de liefde geven, die jullie verdienen. Echt waar. Ooit.) Zo lag ook Niet te filmen! van Sophie Kinsella al even op mij te wachten. Dit keer echter geen chicklit van de koningin van dit genre, maar haar eerste Young Adult. En die bleek mij eraan te kunnen helpen herinneren hoe fijn lezen ook alweer is.