Bekentenis: ik ben een enorme sucker voor quotes. Hoe cheesy ze soms ook zijn, ik kan er niets aan doen. Ik kan me dan ook uren vermaken op Pinterest (al helpt het natuurlijk mee dat de quotes daar afgewisseld worden met foto's van schoenen). Soms heb ik zo'n inspirerende uitspraak ook gewoon nodig. Dan zie ik zo'n plaatje voorbij komen en word ik soort van gedwongen om even bewust na te denken. Even te relativeren. Want 1) meestal ga ik gewoon maar door en door en door op de automatische piloot, en 2) relativeren is niet altijd mijn sterkste punt. Yay!, voor quotes dus.
Voor mijn mede quote-lovers bij deze een paar mijn favoriete quotes. Sommigen zijn heel bekend (én cheesy), maar anderen ook niet (voor mij dan, misschien vind jij ze wel verschrikkelijk, en dat mag ook (voor deze ene keer zal ik niet proberen om je van mening te doen veranderen ;) ).
The city that never sleeps en het meisje dat altijd zin heeft om te slapen... Als je het zo bekijkt, lijkt het niet zo'n goede combinatie. Ik droom (ha ha, wat een woordgrap) echter al jaren over een trip naar New York.
Op het moment dat dit stukje online komt, zitten zus S. en ik in de Thalys onderweg naar Parijs. Jep, ik ga alweer. Voor de tweede keer dit jaar. Voor de vierde keer in mijn leven. Parijs verveelt nooit!
Twee jaar geleden studeerde ik nog International Business aan de universiteit van Maastricht. Ik zeg studeren, maar eigenlijk zat ik maar een beetje mijn tijd uit te zitten tijdens de colleges. Ik vond het verschrikkelijk. Zo ook op mijn 18e verjaardag. Ik zat enorm te balen in de collegezaal omdat ik mijn bed was uitgekomen voor een dodelijk saai gastcollege over Jazz Maastricht. Jazz is leuk, maar het aanhoren van twee uur lang monotoon gezwever over de organisatie van een festival is niet bepaald hoe je een achttiende verjaardag wil vieren.
Achteraf gezien wil ik de spreker bedanken. Niet voor het saaie college, maar voor het moment dat hij de volgende woorden sprak: "Do what you love and love what you do". Dat was het moment dat ik besefte dat ik daar heel snel weg moest.
Hoe ik hier nu bij kom? Afgelopen week, precies twee jaar later, kreeg ik les in Personal Branding. En wat was daar de boodschap? Juist: Do what you love and love what you do.
Ik heb altijd al iets met reclames gehad. Vroeger wilde ik actrice worden, zodat ik in reclames kon spelen (Cora van Mora was mijn grote voorbeeld). Van dit idee ben ik inmiddels maar afgestapt, nadat tijdens de musical in groep 8 pijnlijk duidelijk werd dat ik het niet moet hebben van mijn acteerkwaliteiten (ook niet van mijn zangkwaliteiten trouwens). Dus ik heb mijn ambitie maar iets verlegd.
Stiekem wil ik later heel graag voor een groot, gerenommeerd reclamebureau werken. Waarom stiekem? Nou, mensen reageren nou niet bepaald enthousiast wanneer ik dat zeg. Ze denken gelijk aan de tenenkrommende wasmiddelenreclames die eeuwig lijken te duren. Maar er zijn ook zo veel mooie reclames, zoals parfumreclames. Denk aan Nicole Kidman die dankzij Chanel N°5 de liefde van haar leven in een taxi vindt. Of Keira Knightly die met Coco Mademoiselle stijlvol op een motor door de straten van Parijs rijdt.
Zwijmel, zwijmel, zwijmel.
Nou ik vind ik echt niet alle reclames geweldig. Er zijn meer tenenkrommende reclames dan goede. Neem nou de reclame voor Naturella, een nieuw merk maandverband. In deze commercial doen ze net alsof Naturella de oplossing op al je problemen is. Welke vrouw voelt zich nou niet geweldig met een hele geurende bloementuin in haar onderbroek? Wel ja joh, waarom niet gelijk de hele maand door maandverband gebruiken voor dat fantastische frisse gevoel? Deze reclame moet wel door een man bedacht zijn, dat kan niet anders.
Nog zoiets ongeloofwaardigs vind ik de reclames voor haarverf die je gewoon bij de plaatselijke drogist kan kopen. In deze spotjes zijn altijd topmodellen met de meest prachtige kapsels te zien. Denken de makers nou echt dat wij geloven dat Doutzen Kroes iedere maand zelf haar haren blondeert met een doe-het-zelf pakje van de Kruidvat? Tikkeltje onrealistisch, vind je niet?
Reclames kunnen echter ook zo leuk zijn. Wie heeft er nou niet in een scheur gelegen om het Mummiepak van Bol.com? En je moet toegeven dat de Walk-In-Fridge van Heineken gewoonweg briljant is. Dus beloof me één ding: zap niet altijd gelijk weg tijdens de commercialbreak. Wie weet zit er over tien/twintig/dertig jaar een spotje van mij tussen.
