Omgekeerde heimwee

Gisteren heb ik eindelijk mijn koffer uitgepakt. Huh, maar je was toch al een week thuis? Ehh, ja. Dat klopt. Ik ben er dan ook niet echt trots op. Normaal gesproken ben ik het type dat op de dag van thuiskomst gelijk alles opruimt en loop ik me juist te ergeren aan Zusje 'ahh-joh-die-koffer-ligt-er-morgen-ook-nog-wel' D. Dit keer was het echter anders.

Natuurlijk had ik vorige week wel even mijn was uit mijn koffer gevist ('Kijk eens, mam, cadeautje!'), maar voor de rest lag alles nog lekker in mijn koffer op de grond te dweilen. Nu kan ik honderduizend excuses verzinnen (ik had het te druk... ik probeerde te testen hoe lang het zou duren voordat ik mijn benen erover brak... ik wou kijken of hij uiteindelijk op magische wijze zou verdwijnen...), maar de werkelijke reden is dat ik stiekem gewoon nog terug wou.

Iedere ochtend afgelopen week als de wekker om 7.00 uur ging, dacht ik terug aan hoe we daar pas een keer rond een uurtje of 10 gingen ontbijten. Of gewoon het ontbijt oversloegen en met ons brakke hoofd een keer rond lunchtijd in de eetzaal arriveerden.

Zodra ik de gordijnen open deed en zag dat het weer een verrot koude en grauwe rotdag zou worden, dacht ik terug aan alle dagen 30 graden en een stralend blauwe lucht.

En toen het Nationale Stel Ilse Teleur-week bleek te zijn (Ownee, je krijgt dit appartement wat we je hebben beloofd toch niet... Hé, deze torenhoge rekening had je niet verwacht, maar krijg je lekker toch...), dacht ik terug aan de dagen aan het zwembad, waar een wolkje voor de zon de grootst mogelijke tegenvaller was.

Ik heb mijn koffer dan nu misschien wel eindelijk opgeruimd, maar dat betekent niet dat ik niet nog steeds terug wil. Weet iemand wat het kost om al je spullen in een container naar Turkije te laten verschepen?

Teşekkürler Türkiye

I'm back, bitchez!  (En Lara ook, hoewel ik haar ook had kunnen ruilen voor 12 kamelen, maar die pasten helaas niet meer in mijn koffer.)

Ik heb overigens wel een hoop slecht nieuws:

• Ondanks onze enorme inzet (Opsporing Verzocht en alles) hebben we Tarkan helaas niet gevonden. Huilie huilie. Gelukkig waren er wel genoeg andere Turkse mannen, die bereid waren om ons te troosten, if you know what I mean ;)
• Ik ga toch maar geen uitgebreide dagelijkse diaries plaatsen, aangezien ik bang ben dat ik dan per dag alleen al 1000 woorden ga jubelen over hoe fantastisch het was. Want, geloof me, het was echt fantastisch. Echt.
• Verder valt die enorme lading met boekrecensies ook behoorlijk tegen, aangezien ik amper boeken heb gelezen. Al onze tijd ging op aan chillen op het strand, cocktails drinken, lachen met leuke mensen, fabulous wezen op een boot en het afwimpelen van alle hosselaars op de boulevard.
• En die shoplog gaat het ook niet helemaal worden, aangezien ik slecht één armbandje en een sleutelhanger heb gekocht. Maar als jullie het heel lief vragen, wil ik daar best nog wel een keer een foto van plaatsen.

Het is hier fantastisch

Tot over anderhalve week! Ik beloof dat ik dan terug ben met lekker veel stukjes, waaronder:

• Een verslag van onze zoektocht naar Tarkan.
• Uitgebreide dagelijkse diaries (Dag 1: Aan het strand gelegen, ijsjes gegeten en cocktails gedronken. Dag 2: Aan het strand gelegen, ijsjes gegeten en cocktails gedronken. Dag 3: Aan het strand gelegen, ijsjes gegeten en cocktails gedronken. Dag 4: ...)
• Heel veel recensies, aangezien mijn koffer tot aan de nok toe vol zit met boeken.
• En natuurlijk ook eetdagboeken (Dag 1: Friet en ijsjes. Dag 2: Friet en ijsjes. Dag 3: Friet en ijsjes. Dag 4: ...)
• Een shoplog van alle meuk die ik eigenlijk niet wou hebben, maar niet kon laten liggen omdat het daar zo lekker goedkoop is.

Ps. Hoi inbrekers! Slecht nieuws voor jullie: er wonen nog meer mensen in mijn huis en die mochten lekker niet mee op vakantie. Bovendien heb ik mijn laptop bij Joske in de mand gelegd en die bewaakt hem met zijn leven.

Pps. Who needs Photoshop als je ook gewoon good old Paint hebt?