Ontmoet & Groet

Kennen jullie Chantal van Gastel al? Zo niet, ren dan gelijk even naar de boekwinkel (of surf even naar bol.com). 

Oké, zijn jullie er weer? Chantal is schrijfster van chicklits (voor de mannen: dat zijn geen doktersromannetjes). Een paar jaar geleden heb ik haar debuut Zwaar verliefd! gelezen en sindsdien ben ik fan.

En dan is er Chicklit.nl, een leuke site met recensies, artikelen en winacties, allemaal over chicklits en chickflicks (dat is de dvd-versie van een chicklit). Ieder jaar houdt Chicklit.nl de “Boek van het jaar-verkiezing”, waarbij standaard Sophie Kinsella (koningin der chicklits) de winnaar is. Dit jaar gebeurde echter het ondenkbare: Sophie Kinsella moest het afleggen tegen Geknipt voor jou van Chantal van Gastel. Een paar dagen voordat de uitslag bekend werd gemaakt, beloofde Chicklit.nl een meet & greet met de winnaar van de verkiezing te verloten, wanneer ze 1000 volgers op Twitter zouden hebben.

En dit is waar ik in het verhaal kom. Ik volgde Chicklit.nl al op Twitter en dacht: “Ach, waarom ook niet, ik doe even een RT”. Vervolgens heb ik persoonlijk nog een extra volger geregeld (weliswaar mijn zus, maar een volger is een volger toch?). Afgelopen vrijdag was het zover, de 1000 volgers waren bereikt. Chicklit.nl had echter nog een opdracht; om de meet & greet te winnen moest je een #FF voor @Chicklit_nl en @chantalvgastel doen. Wederom dacht ik: “Ach, waarom niet.” Wat is er op tegen om een van je favoriete schrijfsters te kunnen ontmoeten (zeker als je er zelf ook stiekem van droomt om een boek te schrijven)? En de kans dat ik zou winnen was toch minuscuul klein.

Toch bleef het de hele dag in mijn hoofd zitten. Ik had een soort raar gevoel. Het gevoel dat ik zou winnen. Maar dan hield ik mezelf gelijk weer voor dat het toch niet zou gebeuren. Waarom zou uitgerekend ík winnen?

Chicklit.nl had als voorwaarde gesteld dat de #FF voor 22.00 uur gestuurd moest worden. Iets in mij zij dat ik Twitter vanaf die tijd maar even in de gaten moest houden.

22.05 uur: niets.

22.30 uur: nog steeds niets.

23:00 uur: de uitslag zal vandaag wel niet meer komen.

23.30 uur: toch nog even kijken voor de zekerheid. En daar stond het: @IlseBighelaar is de winnaar van de meet & greet. “Huh, ik? Staat er echt @IlseBighelaar? Geen andere Ilse? Geen andere Bighelaar? Nee, het staat er echt. Wow! … Wat moet ik dan aan?”

To be continued…

Ervaringsdeskundige

Precies één jaar geleden heb ik de proefstudeerdag van Advanced Business Creation bezocht. Dat was gelukkig de laatste van vele voorlichtingsactiviteiten. Ik was toen al op minstens 6 open dagen, 3 proefstudeerdagen en zelfs de “Nijmeegse Tweedaagse” (nee, niet de vierdaagse) geweest. Bovendien had ik al een verkeerd gekozen studie achter de rug. Je begrijpt dat ik opgelucht was toen ik er tijdens de proefstudeerdag van ABC achterkwam dat ik eindelijk de juiste studie had gevonden.

Afgelopen woensdag ben ik weer naar een proefstudeerdag geweest. Gelukkig niet voor mezelf, maar dit keer als student om mee te helpen. Ik herkende meteen de onwennige blikken van de Mogelijke Nieuwe Eerstejaars (MNE’s) bij binnenkomst. Ik heb daar immers ook zo vaak gestaan, in een grote hal vol met mensen waarvan je er niet één kent, niet wetend waar je heen moet, niet wetend wat er komen gaat. Gelukkig was ik dit keer degene met het naamkaartje (ILSE VAN DEN BIGHELAAR, STUDENT).

Natuurlijk lagen de post-its al klaar voor de MNE’s (Mogelijke Nieuwe Eerstejaars typen duurt me te lang). Want wat is nou een brainstormsessie bij ABC zonder post-its? (Zal ik eens een geheimpje verklappen? Die post-its zijn speciaal om nieuwe studenten binnen te halen. Als je er eenmaal studeert zijn post-its te duur en zul je het met gewoon ouderwets pen en papier moeten doen.) Ik werd spontaan gebombardeerd tot brainstormleider, wat inhield dat ik ongeveer honderd keer heb gezegd dat alles kon, niets te gek was en dat ze vooral alles moesten opschrijven. Toch zag ik ze denken: “Mooi niet. Ik ga mezelf hier niet gelijk al belachelijk maken.”

Vervolgens kregen de MNE’s nog een lesje co-creatie, waarbij in dertig minuten tijd alle mogelijk begrippen passeerden (denk aan productlevenscyclus, crowdfunding, co-design, crowdsourcing, open innovatie, e-participation en crowdsharing). Dat was eigenlijk nog best leerzaam, want stiekem was ik dit zelf allemaal al weer vergeten. Vervolgens mochten de MNE’s nog even lekker gaan brainstormen en tekenen.

Tot slot was er nog de lunch (en een gratis lunch is natuurlijk nooit weg als je student bent ;-). De MNE’s kregen nog te horen hoe ze zich konden inschrijven en dat ze dan een intake moesten doen (“HELP!”, kon je ze horen denken). Vervolgens mochten ze nog vragen stellen, dus toen heb ik twee angstig kijkende meisjes er maar even van proberen te overtuigen dat de intake lang niet zo eng is als het lijkt. Maar stiekem was ik toch blij dat ik dit niet allemaal nog een keer over hoef te doen. Meehelpen met de proefstudeerdag is een stuk leuker dan zelf proefstuderen. Daar kunnen geen gratis pen, kladblok of post-its tegen op.

Beauty & Brains

Een paar weken geleden ben ik bij Legally Blonde de musical geweest. Ik denk dat iedereen het verhaal wel kent, maar voor die genen die deze film gemist hebben in hun culturele opvoeding een kleine samenvatting: Elle Woods, student Modemanagement, is straalverliefd op haar vriendje Warner. Warner is een omhooggevallen pretty boy die zichzelf te goed vindt voor Elle wanneer hij rechten gaat studeren op Harvard. Elle is nu vastbesloten om te bewijzen dat een beauty ook brains kan hebben. Eind van het verhaal: Elle blijkt een topadvocate zijn (in roze mantelpakje met matching pumps) en is natuurlijk veel beter dan Warner.

Het was een super vrolijke musical met fantastische outfits (denk aan All Stars met roze glitters en roze mantelpakjes). Maar het heeft mij ook aan het denken gezet. Waarom worden echte meisje-meisjes altijd afgeschilderd als dom? Waarom wordt je als meisje-meisje niet meer serieus genomen als je toegeeft dat je Sex and The City je favoriete serie is en dat je Notting Hill al meer dan vijf keer hebt gezien?

Ik herken het wel. Mensen (in het bijzonder mannen) nemen je niet echt serieus meer wanneer je de Glamour leest. Ze kijken je raar aan wanneer je verteld dat je jaren lang klassiek ballet hebt gedaan. En wanneer je toegeeft dat je liever een chicklit van Sophie Kinsella leest dan -ik noem maar wat- De Ontdekking van de Hemel, kan je IQ nooit hoger zijn dan 90. Zelfs onze postbode kijkt veroordelend wanneer hij weer eens een pakketje van Esprit, H&M, Steps of Wehkamp komt bezorgen.

Het is gewoon niet eerlijk. Ik veroordeel toch ook niet gelijk mannen die nog steeds met Lego spelen (oké, dat doe ik wel, maar Lego staat in geen vergelijking met roze mantelpakjes). Wij vrouwen zullen dus het tegendeel moeten gaan bewijzen. Roze staat niet gelijk aan dom.

Tot over 15 jaar, wanneer ik de award voor zakenvrouw van het jaar in ontvangst neem, in roze mantelpakje met matchende pumps én roze aktetas!

Een dag geen internet = een dag niet geleefd

En toen kwam de leraar met een briljant idee: “Leef eens één dag zonder mobiel  en internet te gebruiken en schrijf daar dan een blog over.” Mijn eerste gedachte: “HA HA, wat een grap. Eerst zorgt hij er persoonlijk voor dat ik verslaafd raak aan Twitter en vervolgens verbied hij het één HELE DAG LANG!”. Mijn tweede reactie: “Oké, Ilse, stel je niet zo aan. Je kan best een dag zonder Twitter. Je hebt achttien jaar lang zonder Twitter geleefd, dus één dag meer of minder maakt dan niet uit.” Wat een geruststelling. Maar echt een dag zonder mobiel en internet? Ik zal eens even haarfijn uitleggen waarom dat onmogelijk is.

Een dag lang geen mobiel is misschien nog het minst erge. Ja, ik zou me eenzaam voelen. Ik zou de hele dag aan mijn broekzak voelen en schrikken dat ik mijn mobiel eruit is gevallen. Ik zou me hopeloos verloren voelen als ik in de supermarkt sta en ben vergeten wat ik ook al weer moest halen. Dan zal ik niet mama kunnen bellen om te vragen hoeveel gram gehakt er in dat ene gerecht moest. Maar in theorie zou ik een dag zonder mobiel moeten kunnen overleven.

Een dag zonder internet is een heel ander verhaal. Bij de gedachte alleen al krijg ik het benauwd. Drie weken geleden hadden wij thuis een uur lang stroomstoring. Ik heb toen een uur lang doelloos en verloren op een stoel voor me uit zitten staren. Eerst dacht ik nog geluk te hebben, omdat de accu van mijn laptop opgeladen was. Maar toen bleek dat natuurlijk het internet ook uitgevallen was. En wat blijkt: een laptop is totaal niet boeiend zonder internettoegang.

Zonder internet verveel je je echt tien keer sneller. Internet biedt zoveel heerlijk tijdverdrijf. Twitter natuurlijk, maar ook online shoppen, spelletjes, nieuws- en roddelsites. Nu heb ik persoonlijk niet zoveel met Hyves en Facebook, maar sommigen onder ons rekenen die tot hun eerste levensbehoeften.

Dat internet dus een briljant tijdverdrijf is moge duidelijk zijn.  Maar de belangrijkste reden dat ik zo afhankelijk van internet ben geworden is school. Alles gaat tegenwoordig via internet. Al je huiswerk moet je op Blackboard zoeken. Groepsoverleg gaat via de mail (als ik een dag mijn mail niet zou openen, breek ik gelijk al met onze werkafspraken). En voor je project is internet gewoon de belangrijkste bron.

Toch dacht ik dat het misschien te proberen was. Bijvoorbeeld op een zaterdag, die ene dag in de week dat ik nooit voor school werk, omdat ik dan moet werken. Maar dat is gelijk ook weer de reden waarom het toch niet kan: ik krijg betaald om onder andere te internetten! Ik moet voor mijn werk de mail bijhouden, ik moet vaak adressen en telefoonnummers opzoeken op internet en zo nu en dan moet ik voor de oude baas iets opzoeken op marktplaats.

Kortom, ik ga de uitdaging niet eens aan. Misschien vind je dat ik geen lef heb. Maar ik vind het prima zo. Respect voor onze ouders en opa’s en oma’s, die moesten opgroeien zonder het grote wonder internet, de heilige mobiel en het briljante Twitter.

ABC: de eerste drie weken

Zojuist thuis gekomen van school. Week 3 is voorbij. Pfiew, het waren best heftige weken tot nu toe. Ik snap dat dit heel dramatisch over komt, maar zo voelt het eigenlijk ook. Het is heel raar om weer naar school te gaan en huiswerk te moeten maken na 9 maanden “vrij”.

Ik ging namelijk eigenlijk vorig jaar al studeren; International Business aan de Universiteit van Maastricht. Deze studie bleek echter niet bij mij te passen en ik vond de colleges dodelijk saai. Om een lang verhaal kort te maken: Ik ben er na drie maanden mee gestopt. Sinds december ben ik dus niet meer naar school geweest.

Maandag 6 september was het dan zover. Na een weekje introductie kregen we de eerste colleges. Wat een hoop informatie in een keer! En gelijk die week nog twee startdocumenten inleveren, dat was een heftig vooruitzicht.

Gelukkig bleek het allemaal mee te vallen. Het maken van de startdocumenten ging best snel, doordat we er met vijf man tegelijk aan bezig waren.  Ook de colleges vallen alles mee. In het begin lijkt het zo veel, omdat het allemaal nieuw is. Gelukkig vind ik de vakken leuk en interessant, dat is heel wat anders vergeleken met vorig jaar.

De manier van onderwijs is ook zo anders. Bij IB werd gelijk ieder beetje creativiteit uit je gestampt, terwijl ze hier met zijn allen creativiteit staan toe te juichen. Dat voelt een stuk beter. Bij IB had ik met 500 man tegelijk college van een docent waarvan je de naam niet eens wist, terwijl je bij ABC de leraren bij hun voornaam mag noemen. Echt een wereld van verschil.


Kortom, ik heb het tot nu toe naar mijn zin en hoop natuurlijk dat dat zo blijft ;)