Een kleine ode

Twee weken geleden liep ik hier nog te mopperen dat de ene na de andere vriendin ging emigreren. Nou was dat misschien een beetje overdreven, maar toch vertrekken er wel twee vriendinnetjes binnen een maand naar het buitenland. Super spannend en leuk voor hen, maar ehh... niet zo fijn voor mij. Please don't leave me?

Natuurlijk is het niet het einde van de vriendschap, dat snap ik ook wel. In Engeland en Zuid-Afrika hebben ze ook Whatsapp uitgevonden. En good old Skype niet te vergeten. Maar toch is het anders. Nooit meer zulke appjes van H. 'Zie ik nou op Instagram dat je de hele dag in bed dvd's ligt te kijken? Over een uurtje in de stad!'. Dus ja, dat ga ik missen. Daarom vandaag - omdat het kan - een kleine ode aan al mijn lieve vriendinnen.

(Bron afbeelding)

Het kan soms raar lopen

Afgelopen vrijdag had ik een afscheidsborrel van Vriendin M., die samen met haar vriend naar Zuid-Afrika gaat emigreren. Ik ken M. van de middelbare school, maar in die zes jaar dat we bij elkaar in de klas zaten, gingen we eigenlijk nauwelijks met elkaar om. Ik zag M. afgelopen vrijdag zelfs voor het eerst sinds we vijf jaar geleden het gymnasium verlieten. Wat deed je dan in hemelsnaam op haar afscheidsfeestje? Nou, het kan soms raar lopen.

Een paar maanden geleden kreeg ik ineens een mailtje van M., met als onderwerpregel 'Beter laat dan nooit'. Via LinkedIn was ze op mijn blog terecht gekomen. En in het kader van scriptie-ontwijkend-gedrag (we zaten in hetzelfde schuitje) had ze mijn halve blog doorgelezen. En zo was ze erachter gekomen dat wij eigenlijk heel veel dingen gemeen hebben, zoals struggles met afstuderen, de Gilmore Girls DVD-box en onze voorliefde voor cupcakes.