Bedenk hier zelf maar een goede kop, want ik ben er te moe voor

Soms word ik moe van mezelf. Figuurlijk dan. En eigenlijk ook wel letterlijk. Want als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik vanavond al om half 9 in bed lag. Weliswaar nog niet te slapen, maar te netflixen/snapchatten/oude scharrels stalken opzoeken op facebook. Maar toch: half - freaking - 9. Hoe oud was ik ook alweer, 93? Oh nee, 24.

In plaats van dat ik een paar extra nepwimpers erop plakte, haalde ik mijn make-up eraf. En in plaats van een Hugo (éxtra cava, en rustig aan met de spa rood), maakte ik een cafeïnevrij latte*. Waarom? Ik was gewoon klaar met deze dag. En met mezelf.

Oké, amateur psychologen, kom er maar in! Goh, Ilse, je klinkt lichtelijk gefrustreerd. Waar zou dat vandaan komen?

Het antwoord op die vraag is eigenlijk vrij simpel. Daar heb ik geen Dokter Rossi, lelijke sofa en een rekening van €125 per uur voor nodig. Ik was namelijk eerder vanavond weer eens met mijn neus op het feit gedrukt dat ik niet tevreden kan zijn. In ieder geval nooit voor lang.

Zo was ik echt wel blij toen ik na mijn afstuderen gelijk een baan binnen mijn vakgebied had. Tenminste, voor een paar maanden. Daarna begon het te knagen: kon het niet een beetje uitdagender?

En als we het dan toch over afstuderen hebben. Had die 8,4 voor mijn scriptie niet nog wat hoger gekund? (Nogmaals: ik word ook moe van mezelf).

Of neem vorig jaar, toen ik ein-de-lijk, na jaren dromen en sparen, naar New York ging. Mijn instelling was ik-wil-alles-doen-want-misschien-kom-ik-hier-wel-nooit-meer. Maar drie maal raden wie vervolgens na thuiskomst geen rust had, voordat ze weer een ticket terug had geboekt...

Nee, tevreden zijn is niet echt mijn sterkste punt. Net als hardlopen. Maar toen ik daar een tijd geleden mee begon, was mijn doel ook echt niet om een marathon te gaan lopen. 5 kilometer leek me al godsgruwelijk ver. Nee, mijn doel was om als ik 's avonds uit mijn werk kwam - en ik daar zin in had - ik gewoon even lekker een rondje kon lopen om mijn hoofd leeg te maken. En dan zonder eerst te hoeven wachten totdat het donker was, zodat niemand me zou herkennen. (Noem me een aansteller, maar zelfs een zwart-wit instagram filter kan nog weinig redden aan dat ontplofte tomatenhoofd van mij).

Inmiddels ben ik op dat punt. Dat ik direct uit mijn werk mijn hardloopschoenen aantrek en 30 minuten ga lopen. Aan één stuk. Dus zónder bij iedere lantaarnpaal te hoeven stoppen om te bedenken dat ik mezelf echt eens moet laten testen op astma, want er moest een verklaring zijn voor dat buitensporige gehijg**.

Je zou denken dat ik tevreden zou zijn, nu ik mijn doel heb behaald. En dat was ik ook wel even... Totdat ik een stuk las over gemiddelde kilometertijden. Kortom, vanavond voelde me gewoon weer een enorme hardlooploser, met mijn sukkelpace van 6:28.

Dus voordat ik de slingers heb opgehangen om het behalen van mijn doel te vieren, heb ik alweer een nieuw doel: 5 kilometer binnen een halfuur. Oftewel een pace van iets minder dan 6:00. Ik word al moe als ik eraan denk...

*Oké, dat is gelogen. Maar het contrast is goed. #teamcafeïnevrijekoffieisgeenkoffie

**Die verklaring bleek er trouwens te zijn. Iets met jarenlang vanaf de bank iedereen, die aan hardlopen deed, voor gek verklaren. Met in mijn linkerhand een glas cola en op rechts een zak doritos.

Zijn antwoord

Compleet verstijfd blijf ik zitten. Telefoon in de hand. Whatsapp nog geopend. In de verte klinkt het omroepsysteem. "Dames en heren, het volgende station is...", maar de woorden dringen niet tot me door. Het maakt ook niet meer uit. Met één simpel bericht is onze reis zojuist gestrand.

Het enige wat ik nog kan, is knipperen met mijn ogen. Dat doe ik dan ook veelvuldig. Open. Dicht. Open. Dicht.
Maar het staat er nog steeds.
Ik zet het beeldscherm uit en weer aan. Toets op de automatische piloot razendsnel de toegangscode in.

Maar het staat er nog steeds.
Het staat er echt.

Zodra het besef komt, wil ik gillen. Mijn telefoon wegsmijten. Ergens tegenaan schoppen. Gelukkig herinner ik me op tijd waar ik ben. In de tweede klas. Tussen studenten en forenzen. Twee bankjes verderop zit een moeder met haar zoontje. Ik wil niet dat zij aan hem moet uitleggen waarom die gekke mevrouw in de trein doordaaide.

Daarom doe ik het enige wat ik op dit moment kan zónder dat ik zeker weet dat ik er later spijt van krijg. Ik maak een screenshot van het gesprek en stuur het naar mijn beste vriendin. Geen bijschrift nodig.

Binnen enkele seconden komt er al een reactie: "Wat een lafaard." Iets met een spijker en een kop.

"Die zag ik niet aankomen," gaat ze verder. Ik ook niet. Dit keer niet. Voor eens heb ik me laten verleiden door zoete omhelzingen. Laten afleiden door smachtende woorden. Hij was het immers die al fluisterend in mijn oor zich afvroeg waarom zo'n leuk meisje geen vriend had.

Met slechts één simpel bericht zijn die woorden nu teniet gedaan. Alle momenten verloren gegaan. De trein raast verder en hij blijft achter in het verleden.

Ik wissel weer van gesprek en zonder te knipperen typ ik wat mijn laatste woorden aan hem zullen zijn. "Jij hebt nu in ieder geval wel je antwoord."

Spread the Oreo love!

Mijn plan voor vanochtend was om te gaan hardlopen. In plaats daarvan zit ik in mijn hardloopkleren baked deep fried oreo's te eten als lunch. Oeps.

Dit is dus de schuld van uitgeverij Blossom Books. Die stuurden mij namelijk een super leuk pakketje, met daarin "onze nieuwste book baby Simon vs. de verwachtingen van de rest van de wereld, een klein cadeautje en een Oreo-recept". De hoofdpersonen in het boek zijn namelijk compleet verslaafd aan oreo's. Mijn recept? Baked "Deep Fried" Oreo's!

Sinds ik dit pakketje ontving, droom ik dus iedere nacht van die oreo's. Hoe goddelijk klinken die?! Dus ook al heb ik nog geen tijd gehad om het boek te lezen (de recensie houden jullie dus nog even tegoed!), ik kon het niet laten om alvast te gaan bakken. En aangezien jullie dit ook willen eten (echt, geloof me), bij deze het recept.

Alleen naar New York. Omdat het kan.

Afgelopen week kreeg ik een heel leuk mailtje. Nou krijg ik natuurlijk dagelijks bakken vol met fanmail, maar deze was niet van de zoveelste Igor uit Moskou die met me wil trouwen, maar van Lisette. En Lisette twijfelde of ze wel of niet in haar eentje naar New York zou gaan. Hoe het mij was bevallen en of ik tips had?

Nou, dat heeft Lisette geweten. Die had een paar uur later in haar mail een 885 woorden tellend epistel over waarom in je eentje naar New York gaan AWESOME (met hoofdletters ja) is.

Later vroeg ik me af waarom ik hier eigenlijk nooit een stukje over heb geschreven. Want dit was niet de eerste keer dat ik deze vraag kreeg. En daarnaast is praten over New York een van mijn lievelingsdingen. Dus bij deze:

7 redenen waarom je vandaag* nog in je eentje een ticket naar New York moet boeken

*Of wanneer het weer KLM Werelddeal Weken zijn. Want van die €150, die je daarmee bespaart, kun je mooi een paar Nikes voor mij scoren. Maat 8,5 graag.

1. Al die mensen die ooit alleen op reis zijn geweest en beweren dat iedereen dat minstens één keer gedaan moet hebben in zijn leven, hebben gelijk. Ja, ik besef me dat dit een heel hoog 'Wij van wc-eend...-gehalte' heeft, maar geloof me nou maar: in je eentje op vakantie gaan doet iets met je. Er kan echt niets op tegen 's avonds in het donker door de straten van New York lopen en beseffen dat als je dit kan - in je eentje overleven aan de andere kant van de wereld - je alles kan.

Uitgelezen: Deze is voor jou

Ik zag zojuist dat mijn laatste boekrecensie van 10 oktober is. Oeps. En dan te bedenken dat al weken bovenaan mijn to-do-lijstje staat dat ik een stukje over Deze is voor jou van Daphne Deckers moet schrijven. Nogmaals: Oeps. (En daarnaast zou je je kunnen afvragen waarom ik überhaupt to-do-lijstjes maak, als ik ze vier weken later pas weer terugvind onder een stapel onbetaalde rekeningen). Maar vandaag dan dus toch een stukje over Deze is van jou. Beter laat dan nooit! (Dit motto wil ik trouwens ook graag meegeven aan de afzenders van bovengenoemde rekeningen.)

Het laatste stukje

Sam hield van puzzelen. Dat had ze altijd gedaan. Als kind al vond ze puzzels fascinerend. Samen met haar oma maakte ze de mooiste varianten. Dan ging ze uit logeren en weigerde ze naar huis te gaan voordat het laatste stukje zijn plek in het grote geheel had gevonden.

Het was ooit begonnen met honderd stukjes, maar met jaren werden niet alleen de uitdagingen, maar ook de puzzels groter. Net zolang totdat de verpleegsters amper nog oma's kamer binnen konden komen, omdat er 5000 stukjes op de vloer lagen.

En met de jaren werden niet alleen de rimpels op oma's gezicht, maar ook de gesprekken tijdens het leggen van de stukjes dieper. Dankzij oma's levenservaring en advies vielen niet alleen de fysieke, maar ook alle ontastbare stukjes op hun plek.

Maar net zoals de puzzels na voltooiing altijd weer uit elkaar gehaald moesten worden, bleek ook oma's leven niet oneindig. Daarna had Sam nooit meer gepuzzeld.

Totdat ze Jasper tegenkwam. Jasper was de mooiste en tegelijkertijd ook de moeilijkste puzzel, die ze ooit in haar handen had gehad. Zijn stukjes hadden bizarre vormen en kwamen dan ook van over de hele wereld. Uit ieder land waar hij was geweest, had hij een stukje mee terug genomen. Het ene nog fascinerender dan het andere.

Maar zonder oma's hulp lukte het Sam niet om alles op zijn plek te krijgen. Telkens als de puzzel bijna af was en ze dat ene laatste stukje op zijn plek wou leggen, werd alles in de war geschopt. Dan moest ze weer van voor af aan beginnen. En dat ene stukje - het stukje van Jaspers hart - bleek altijd weer te missen.

De waarheid

'Mis je hem nog wel eens?'

De blauwe ogen van mijn beste vriendin staren me vragend aan van boven een kop dampende thee. De geur van verse munt en honing heeft haar kleine appartement gevuld. Klein, maar perfect. In de keuken is haar vriend net begonnen aan het avondeten en op tafel staat het cadeautje dat ik heb meegebracht om hun eerste eigen plekje te vieren. Eigen, maar ook samen.

Haar vraag is simpel, maar toch overvalt hij me. Niet omdat ik moet nadenken over het antwoord, maar juist omdat ik niet moet nadenken over dit antwoord. En dat na al die tijd. 'Ja.' Het is de waarheid. De pijnlijke waarheid.

'Wat mis je het meest?'

Over die vraag moet ik wel nadenken. Wat mis ik niet? Ik mis alles. Zijn lach. Hoe hij mij aan het lachen maakte. Zijn kussen. Zijn omhelzingen. In slaap vallen in zijn armen. Lome zondagen in bed. Ontbijt op bed. Samen door de stad slenteren. Samen wijn drinken. Passages uit favoriete boeken aan elkaar voorlezen. Wakker worden met een lach in plaats van een ochtendhumeur. Gelukkig zijn. Voor het eerst verliefd zijn.

'Ik denk het gevoel dat hij me gaf,' concludeer ik. 'Dat heerlijke verliefde gevoel, waardoor je het idee hebt dat de wereld van jullie is. Dat alles je gestolen kan worden, zolang je maar samen bent.' Mijn woorden zijn nog zoeter dan de thee, maar wel waar. Ik zie de blik van mijn beste vriendin afdwalen richting de keuken. Daar staat haar grote liefde en ze weet precies waar ik het over heb. En ze weet dat hij het weet. Liefde kan ook mooi zijn.

'Maar tegelijkertijd mis ik het ook niet,' ga ik verder. 'Het gevoel van onzekerheid. Dat ik wist dat het nooit echt iets kon worden. De jaloezie. De ijdele hoop. Het nachtenlang wakker liggen.' Ik neem een slok van mijn thee en zucht. 'Ik ben beter af zonder hem.'

Ook dat is de waarheid. De pijnlijke waarheid.


2014.

Mentale voorbereiding op Oud & Nieuw

Oud & Nieuw heeft altijd de potentie om een van de betere feestjes van het jaar te worden. Potentie, ja. Want om de een of andere reden weten mensen na drie oliebollen en vijf glazen wannabe champagne van de Lidl altijd de stomste dingen uit te kramen. Dus daarom dit jaar onderstaande voorbereiding. Dan houden we het voor iedereen gezellig.

Dingen die ik dit jaar met Oud & Nieuw NIET wil horen:

"Weet je nog? Vorig jaar. Toen we ons om 5 uur 's nachts buitensloten en J. met gevaar voor eigen leven op het dak ging klimmen om via het dakraam weer binnen te komen."

"En dat we toen om 7 uur 's ochtends met ons brakke hoofd de eerste trein terug namen en die stampvol bleek te zijn en dat meisje begon te kosten."

"Wat zijn jouw goede voornemens? Wacht. Laat me raden! Afvallen? Ja, ik zie het aan je. Those hips don't lie. HA HA HA."

"Ga anders een keer op maandagavond mee naar mijn achterstevoren-ondersteboven-yoga-hoelahoep-paaldans clubje."

"Is het eigenlijk nog iets geworden met die ene jongen? Echt niet? Wat jammer. Want hij was wel echt leuk, hè?"

"En die andere jongen? Heb je daar ook nooit meer iets van gehoord?"

"Vroeger was alles ook gewoon echt veel beter. Toen hadden ze tenminste nog geen telefoon waarmee ze je niet níet konden bellen."

"Zal ik je anders aanmelden op een aantal datingsites? Het nichtje van de achterbuurman van de tante van mijn collega haar zus heeft op die manier toch zo'n leuke man leren kennen!"

"Het komt vanzelf goed met jou. 2016 wordt jouw jaar. Ik voel het gewoon. Of anders 2017. Of 18."

Dingen die ik dit jaar met Oud & Nieuw WEL wil horen:

"Meer champagne?"

(bron gifje 1, 2 en 3)

Het beste van mij

"Ik heb jouw blog ingesteld bij 'mijn favorieten', en ik kijk heel vaak, maar je schrijft nooit meer wat." De ogen van mijn oma kijken me haast verwijtend aan vanaf de andere kant van de uitbundig gedekte tafel - met kaarsen, glitters en kransen gemaakt van iets wat waarschijnlijk ooit een blije dennenboom in het bos was.

Shit. Ik had mijn oma teleurgesteld. En dat nog wel tijdens het kerstdiner. Way to go, Ilse! Je zit weer lekker in je rol van 's werelds slechtste kleindochter! Wanneer is eigenlijk de laatste keer dat je bij je opa en oma langs bent geweest...

Oké, misschien dat ik het wat overdrijf, maar het was niet de eerste keer deze week dat een dergelijke opmerking kreeg. Een paar dagen geleden tweette mijn opa (ja echt, mijn grootouders zijn zo hip!) ook al dat "het wel weer eens tijd werd [dat ik een stukje op mijn blog schreef]". Auch.

Dus vandaar dat ik nu - op tweede katerdag kerstdag - achter mijn laptop zit en er met pijn een moeite een blogpost uit probeer te persen. (Oké, dat klinkt heel vies. Zo bedoel ik het niet.) Maar wat schrijf je als je geen inspiratie hebt? Als je hersenen al maanden niet meer willen produceren dan slechts een paar losse zinnen en flarden, maar niets een concreet verhaal wil worden?

Juist, dan doe je wat alle inspiratieloze artiesten doen: je maakt een 'Greatest Hits'. (Of 'Greatest Hit' in het geval van James Blunt).

Dus dan volgt nu hieronder een compilatie van mijn best geschreven stukjes van de afgelopen jaren:

...

< tsjirp tsjirp >

...

Oké, bij nader inzien is dit misschien niet zo'n goed idee. Waarschijnlijk omdat je eerst iets bereikt moet hebben, voordat je het kunt gaan uitmelken... Maar over melk gesproken: ik moet echt nodig een enorme latte (ideaal kater kerstontbijt).

Weet je wat, oma? Kom binnenkort anders gewoon een keertje bij mij op de koffie. Ik ben in het echt toch veel leuker dan op het internet.*

*Behalve dan op Snapchat. Op Snapchat zijn Zusje D. en ik (👻ilsebighelaar) op ons leukst. 

Uitgelezen: Winter in New York

Jongens, wat zijn er veel fijne nieuwe boeken uit! Eerst al een nieuwe Sophie Kinsella, en nu een nieuwe van de Nederlandse koningin van de chicklit: Chantal van Gastel. Nou ben ik stiekem al fan van Chantal sinds haar eerste boek. En nadat ik haar ooit ontmoet heb, wil ik haar worden als ik later groot ben. Ik dacht dus dat mijn liefde voor haar boeken niet nóg groter kon worden, maar toen besloot ze haar nieuwe verhalenbundel naar mijn andere grote liefde te vernoemen: Winter in New York.

Niemand weet

"Jezus, ga je nog een keer doorrijden of wat?" Loes vloekte hardop naar de auto voor haar, een kleine Fiat die slechts 110 ging op de linkerbaan. Ze stelde zich voor dat Chris zich hier ook aan geërgerd zou hebben. Hij zou waarschijnlijk nog veel harder hebben zitten tieren. Hij was het ongeduldige type. Dat was een van de weinige dingen die ze over hem te weten was gekomen.

Eigenlijk wist Loes bijna niets van Chris. Ze wist niet wat zijn favoriete film was. Wat zijn lievelingseten was. Of het beste concert waar hij ooit bij was geweest. Laat staan dat ze wist waarom hij was verdwenen.

Loes had wel geprobeerd om dingen over hem te weten te komen. Ze had Chris bestookt met vragen, variërend van simpel tot complex. Waar ben je geboren? Wat is je ultieme vakantie? Waarom is het uitgegaan met je ex? Hij had echter, zodra het een beetje persoonlijk werd, alle vragen vakkundig weten te ontwijken. Dan leidde hij haar af met met zijn charmante lach en heerlijke kussen, net zolang totdat ze vergat dat ze eigenlijk nog op een antwoord wachtte.

Dit had Loes de afgelopen dagen aan iedereen duidelijk te maken, maar het feit dat ze Chris amper gekend had, stond men niet in de weg om haar te bestoken met vragen. Waar is hij gebleven? Wat is er met hem gebeurd? Keer op keer had ze geantwoord dat ze geen flauw idee had. Het enige wat ze had, was de pech om als laatste met hem gezien te zijn.

Uitgelezen: Niet te filmen

Hal-le-lu-ja, mijn leesflow is terug! (Leesflow? Zei ik dat echt? Schijnbaar...) De afgelopen maanden las ik namelijk bar weinig. En dat lag niet aan de hoeveelheid leuke boeken die op mij ligt te wachten (Hallo, plus-minus 50 ongelezen boeken in mijn kast, ooit ga ik jullie allemaal de liefde geven, die jullie verdienen. Echt waar. Ooit.) Zo lag ook Niet te filmen! van Sophie Kinsella al even op mij te wachten. Dit keer echter geen chicklit van de koningin van dit genre, maar haar eerste Young Adult. En die bleek mij eraan te kunnen helpen herinneren hoe fijn lezen ook alweer is.

Stormloop

Vandaag was ze gaan lopen. Rennen. Harder en verder dan ooit tevoren. Ze ging wel vaker hardlopen, maar dan gewoon omdat ze er zin in had. Vandaag had ze het echter nodig gehad. Ze had het nodig gehad om zichzelf helemaal kapot te laten gaan en zo haar gedachten naar de achtergrond te verdringen. Overleven was dan het enige wat nog telde.

Ze rende een andere route dan ze vroeger zou hebben gekozen. Een route zonder de geur van lavendel, die haar onbewust altijd aan hem deed denken. Een route waar ze nooit met hem samen had gelopen en lachend 'Wie het eerste thuis is!' had geroepen. Een route zonder herinneringen aan wat had kunnen zijn.

Waar de storm in haar hoofd enigszins begon af te zwakken na een paar kilometer, begon het noodweer in de verte juist snel op te trekken. Hevige donderwolken pakten zich samen en lieten ter waarschuwing alvast ongegeneerd liters regen naar beneden storten.

Binnen enkele seconden was ze compleet doorweekt. De muziek, die via haar telefoon naar haar oren werd gestuurd, begon te haperen en viel na enkele stuiptrekkingen zelfs helemaal weg. Het enige geluid was nu nog afkomstig van de kletterende regen en de inslaande bliksem.

Het noodweer was als de stier en zij rode lap. Hoe stug ze ook doorliep, de donder en de bliksem achtervolgden haar. Er was geen ontkomen aan. Haar eerste reflex was geweest om te proberen het voor te blijven, maar nu besefte ze dat je sommige dingen niet kon ontlopen. Dus besloot ze voor deze ene keer om stil te gaan staan en het allemaal maar gewoon over zich heen te laten komen.

Hoe ver kun je gaan

Doorgaan. Wat er ook gebeurt, je moet altijd doorgaan. De eeuwige woorden van haar moeder weerklonken door Anna's hoofd. En zij had die woorden weer ingeprent gekregen van háár moeder. Altijd en eeuwig doorgaan.

Dus dat had Anna gedaan. Ze wist niet beter. Toen haar vader haar op negenjarige leeftijd in de steek had gelaten, was ze doorgegaan. Toen op haar eerste liefde ervandoor ging met haar beste vriendin, was ze doorgegaan. En zelfs toen haar oma, door wie ze praktisch was opgevoed, omdat haar moeder zo vaak nachtdienst had, overleed, was Anna doorgegaan. Ze had zichzelf destijds één huildag in bed gegund, maar voordat het etmaal voorbij was, had ze de stem van haar moeder alweer in haar achterhoofd gehoord. Doorgaan... Dus had ze zichzelf uit bed gesleept en was ze verder gegaan alsof er niets was gebeurd.

Terugdenken kwam niet in haar woordenboek voor. Het verleden was het verleden en daar veranderde je toch niets meer aan. Mijmeren over wat had kunnen zijn, was zonde van haar tijd. Alleen de toekomst telde. Vooruit. Ze moest altijd vooruit.

Maar nu kon ze niet meer. Ze was stilgevallen. Letterlijk. Hoe hard ze ook probeerde, haar benen kwamen niet meer in beweging. Zelfs met een teen wiebelen of haar hand uitstrekken naar haar telefoon was te veel. Het enige wat ze nog kon, was met haar ogen knippen. En terwijl ze haar oogleden sloot, probeerde Anna zich voor de geest te halen hoe ze hier was beland.

Ik strompel voort

Jongens, help mij even herinneren: Wanneer heb ik ook alweer voor het laatst over hardlopen geschreven? Dat is best lang geleden toch? Ik gok dat het toen over mijn blessurebingo ging. Want ja, dat blijkt een begrip. Bij mij wel, in ieder geval.

Toen ik ruim een jaar geleden begon met hardlopen, was mijn doel om in New York een stuk door Central Park te kunnen lopen. Gewoon een simpel stukje door het park, zonder gelijk rood aan te lopen en na vijf meter alweer om te moeten draaien. Echt, ik had echt niet de illusie van een marathon. Of zelfs maar de illusie van from Couch to 5K. Nee, ik wou alleen maar van 'rondje door het slapende dorp' naar 'rondje door the city that never sleeps'.

De blessurebingo begon echter al binnen drie weken met last van mijn knieën. Nadat die pijn was weggeëbd, begonnen vervolgens mijn schenen te zeuren. Met als gevolg dat ik telkens wekenlang niet kon lopen. En als ik dan eindelijk pijnvrij was en weer kon beginnen, was het keer op keer binnen twee weken weer raak. Dat alles tot groot verdriet van mijn bankrekening, maar tot groot geluk van die van mijn fysio.

Dat was 2014. Dit jaar begon ik weer met goede moed (én wat extra fysiotherapiebehandelingen in mijn pakket). Ik had nog twee-en-een-halve maand om te trainen voor New York. Dat moest goed komen...

Hoofd in de wolken

Het was al even geleden dat het donker zijn intrede had gedaan. Het enige licht was afkomstig van de regelmatig knipperende lampen op het uiteinde van de vleugels, waarop hij vanuit stoel 28F uitzicht had. In eerste instantie had hij de flitsen nog hoopvol aangezien voor onweer. De meeste mensen - inclusief de piloot, wiens taak het was om men veilig van de ene naar de andere wereldstad te brengen - zouden hem daarom voor gek verklaren. Hij kon er echter niets aan doen. Hij hield nou eenmaal van onweer. En vuurwerk. En al het andere waarmee je de hemel in vuur en vlam kon zetten.

Terwijl ze door de nacht reisden, raakte de arm van zijn anonieme, slapende buurvrouw per ongeluk de zijne. De plotselinge aanraking deed hem schrikken, maar daar had zij duidelijk geen last van. Haar zachte, regelmatige ademhaling vervolgde gewoon haar eigen ritme. Ook haar arm bleef daar, zacht tegen hem aan liggen. Het was alsof ze hem eraan wou herinneren dat hij maar twee keuzes had: Of de aanraking accepteren en haar dichterbij laten komen, of - zoals hij gewoonlijk deed - op veilig spelen en eraan proberen te ontkomen.

Nee, het ging inmiddels niet meer om de anonieme Mevrouw 28E, maar om iemand anders die afgelopen week nogal onstuimig zijn wereld was binnen gedonderd. Het was nieuw en spannend geweest, maar tegelijkertijd ook doodeng. Zij had hem laten lachen en genieten, maar tegelijkertijd ook slapeloze nachten bezorgd. Zij liet hem inzien hoe fijn samenzijn is, maar herinnerde hem tegelijkertijd aan de eenzaamheid van wanneer het weer voorbij zou zijn. Want - zo had het verleden hem geleerd - het ging altijd weer voorbij.

Zij had hem doen denken aan iemand uit zijn verleden. Iemand die voorbij was gegaan. Haar woorden, haar lach, haar lijf. In alles leken ze op elkaar, maar deze nieuwe zij was beter. Bij haar had hij nog niet de tijd gehad om de gebreken te ontdekken. De gebreken die in het begin klein en onbenullig leken, maar na verloop van tijd onoverkoombaar zouden blijken. En misschien nog wel het belangrijkste: zij had ook nog geen tijd gehad om zijn gebreken te ontdekken.

Hij staarde naar de knipperende lichten op de vleugel. Inmiddels was hij duizenden kilometers bij haar vandaan, maar ze was in gedachten nog steeds bij hem. Misschien moest hij dit keer de aanraking niet uit de weg gaan en haar dichterbij laten komen. Met zijn hoofd in de wolken besefte hij dat het dit keer misschien geen ramp, maar juist een privilege zou zijn om elkaars gebreken te mogen ontdekken.

'Hij laat me dromen'

Terwijl we naar de auto lopen, pakt hij ineens mijn hand. De onverwachte aanraking zorgt ervoor dat mijn hart een sprongetje maakt. Voor een buitenstaander lijkt het misschien slechts een simpel en klein gebaar, maar wij weten allebei dat het fout is. En toch doen we het.

Hoe we hier beland zijn, weet ik eigenlijk niet. Het maakt me ook niet zoveel uit. Ik ben hier samen met hem - eindelijk - en dat is het enige wat telt. Iedere zenuw in mijn lijf tintelt en ik geniet van zijn heerlijke geur, nu hij zo dichtbij is. Hand-in-hand lopen we verder in een moment dat van mij voor eeuwig mag duren. Want zodra het voorbij is, zal het nooit meer terugkeren.

Hij zegt iets waardoor ik moet lachen. Ik houd van de manier waarop dat hem telkens lukt. Hij maakt me vrolijk. Hij laat me dromen. Hij doet me geloven. Zou hij zich daar ook bewust van zijn? Zou hij weten wat hij met me doet?

Dan drukt hij zachtjes een kus op mijn haar. Wederom een simpel en klein gebaar, maar het is veel meer dan ik ooit van hem had verwacht. Had durven hopen. Verbaasd kijk ik naar hem op. Onze ogen ontmoeten elkaar en ik houd zijn blik vast. Die verraadt dat we beiden hetzelfde willen. Hetzelfde voelen.

Uitgelezen: Als ik blijf & Wacht op mij

Voordat ik met deze recensie begin, moet ik iets bekennen. Iets ernstigs. Ik - aanvoerster van Team Altijd Eerst Het Boek Lezen, Daarna Pas De Film Kijken - heb een zonde begaan. Een grote zonde. Al was er wel sprake van bijzondere omstandigheden. Ik heb namelijk, terwijl ik in het vliegtuig uit New York terug naar Amsterdam zat, If I stay gekeken, terwijl ik het boek nog niet gelezen had. SCHANDALIG, ik weet het. </sarcasme uit>

Oké goed, nu even serieus. Eigenlijk tegen mijn principes in, keek ik dus die film (en jankte de ogen uit mijn kop, godzijdank was het vliegtuig half leef en zat er niemand naast me), maar ik was in de veronderstelling dat ik het boek toch niet zou gaan lezen. Met immers nog een stuk of 50 ongelezen boeken op de plank zou ik er toch nooit aan toekomen. Maar dat was tot het moment dat ik een pakje van Uitgeverij Moon op de deurmat vond met daarin Wacht op mij, het vervolg op If I stay (Als ik blijf). Toen besloot ik dat ik hem eigenlijk toch nog wel eerst wou lezen, alvorens aan het vervolg te beginnen. De volgende dag viel er dus nog een pakketje op de deurmat...

New York liefde

Inmiddels ben ik alweer drie maanden terug, maar mijn liefde voor New York is nog niet weggeëbd. Verre van zelfs. Als ik niet zo'n sucker voor de sale was, zou ik zelfs aan het sparen zijn om weer terug te kunnen. Maar goed, aangezien ik voorlopig niet verwacht schoenen met 50% korting te kunnen weerstaan, heb ik maar gewoon een lijstje gemaakt van AWESOME momenten gedurende die negen dagen eind maart. Om met heel veel liefde aan terug te denken...

- Vanuit het vliegtuig de Manhattan skyline zien opdoemen en beseffen dat je gewoon echt in New York bent. Nou ja, bijna dan. ('Cabin crew, please be seated for touchdown.')

- Het moment dat je voor het eerst de stad inrijdt en alles herkent uit de film.

- Bovenop The Top Of The Rock staan en nogmaals beseffen dat je toch echt, echt, echt in New York bent.

- A la SATC gewoon je hand opsteken en dat er dan binnen twee tellen een taxi voor je stopt.

- Donuts van Dough. Een stukje hemel in de vorm van gefrituurd deeg met glazuur. Beter dan dat wordt het niet.

Uitgelezen: Half Wild

Afgelopen week stuurde mijn moeder een berichtje. Nou doet ze dat wel vaker, maar meestal zijn het foto's van 'Oeh aah kijk eens hoe schattig je nichtje is' of vragen als 'Kom je die laatste zooi die, nog op je oude kamer staat, nog een keertje opruimen?'
Dit keer had haar appje echter een andere strekking: Er is een pakketje voor je bezorgd. Ik denk een boek.
Naast denken dat het misschien handig is om een keer adreswijzigingen rond te sturen, kon ik maar op één manier reageren: Dan kom ik NU naar huis!

Ik had namelijk zo'n vermoeden welk boek er in dat pakketje zou zitten. En mijn gevoel bleek gelukkig te kloppen. Na een jaar wachten was daar eindelijk Half Wild van Sally Green. Oh yeah! Gordijnen dicht, telefoon uit en lezen maar!