Mijn allereerste enigste echte review

OEPS. Meer dan een maand lang niet geblogd. Maar ik ben jullie niet vergeten hoor! Ik had het gewoon heel druk (eerst met niets doen, daarna met shoppen en nu met stage lopen). Je moet toch prioriteiten stellen, niet waar?

Om het goed te maken met jullie vandaag mijn allereerste enigste echte review. Het onderwerp: de Beautybox. En nou niet gelijk denken: "Ja doei, Ilse, daar heb ik er al vijfentachtigduizend van gelezen op alle beautyblogs. Alsof jij, met je Hema oogpotloodje, daar iets zinnigs over kunt zeggen!". Deze review gaat namelijk over het opzeggen van de Beautybox, in plaats van over de inhoud.

("Who wants inhoud anyway?" - Aldus de bedenkers van het gemiddelde SBS6-programma, maar dat terzijde.)

De Beautybox dus. Het afgelopen halfjaar stond ik iedere maand stuiterend op de postbode te wachten wanneer ik weer een mailtje had gehad dat hij bezorgd zou worden. Mijn inner-Barbie kwam dan gelijk weer naar boven en vol geluk probeerde ik alle nieuwe smeerseltjes uit. (Behalve dan die ene keer dat er gigantische Katy Perry-nepwimpers bij zaten. Ik ben nog altijd bang dat ik op zal stijgen wanneer ik met mijn ogen knipper met die dingen op).

Er is echter een probleem: mijn bankrekening raakt steeds leger, terwijl mijn lade met make-upjes en crèmepjes dreigt over te stromen. Er zat dus maar één ding op: mijn abonnement opzeggen.

Dit opzeggen blijkt verrassend makkelijk. Even inloggen, iets aanklikken en klaar. Echt een aanrader dus.

Nou ja, aanrader... Ik meld me waarschijnlijk volgende maand gewoon weer aan, wanneer ik van iedereen hoor hoe geweldig de box van september wel niet was. Je kunt jezelf dus een hoop tijd besparen door hem gewoon niet op te zeggen. Het enige voordeel dat het oplevert is dat ik deze maand €12,50 overhoud om nuttige dingen van te kopen (zoals twee-en-een-halve bak Ben&Jerry's).

Ik wil niet opscheppen ofzo, maar dit was best een top review, of niet?

Eat, Postorder, Love

Gisteren deed ik een belangrijke ontdekking. (Voordat jullie beginnen te juichen: nee, ik loste niet het wereldvoedselprobleem op vanaf mijn zolderkamertje. Maar mijn ontdekking is minstens zo wereldschokkend). Ik ben er namelijk achter wat ervoor nodig is om gelukkig te zijn.

Een paar jaar geleden probeerde Elizabeth Gilbert ons vrouwen allemaal wijs gemaakt dat je voor geluk moet Eat, Pray en Love-en. Nu heb ik er absoluut geen moeite mee om me vol te proppen met pizza's en pasta's voor een beetje levensgeluk, maar zien jullie mij al bovenop een berg in een ashram in India zitten? Ik dacht het niet.

Gisteren kwam het geluk echter zomaar naar mij toe - in de vorm van een pakketje in de armen van de postbode. Goed, ik had er wat voor moeten doen (laptop opstarten, site van SuperTrash openen, een vreugdedansje doen bij het zien van 50% sale op de schoenen en even iDEALen). In de doos zaten wat een exacte kopie van Barbies schoenen bleken te zijn - alleen dan 39 maten groter.

Bij deze dus mijn conclusie: geluk is voor een meisje toch het gevoel dat je op Barbie lijkt. En aangezien er niet genoeg plastisch chirurgen zijn om mijn lichaam op dat van haar te laten lijken, neem ik genoegen met Barbie-schoenen.

Liefde!

Brownies taste better than skinny feels

Gisteren keek ik eens naar buiten en realiseerde me dat de kans dat ik deze zomer nog in bikini zou moeten verschijnen ongeveer 0,01% is. Geen enkele reden dus om niet dat ene geweldige recept voor brownies uit te proberen dat ik een tijdje geleden vond op het grote magische interwebs.

Het recept van deze goddelijkheid vind je dus hier. Alleen één tip: denk vooral niet na over het feit dat je met de calorieën van een zo'n brownie een heel Afrikaans dorp een jaar in leven kunt houden.

Lovely Music: I Do Love

Kijken jullie wel allemaal braaf iedere maandag naar De Beste Singer Songwriter? Zo niet, ga je schamen en als een dolle uitzending gemist kijken. Omdat ik het zeg. En omdat er gewoon verschrikkelijk mooie liedjes gezongen worden. Onder andere dit prachtige nummer van Wyke van Weelden.

Zo, ben je nu overtuigd? En dan te bedenken dat Wyke niet eens door is naar de volgende ronde. Bij Idols zou ze waarschijnlijk met gemak drie seizoenen achter elkaar winnen.


Ps 1: Ik heb geen aandelen hoor. Ik ben gewoon enthousiast.

Ps 2: Ik ben stiekem een beetje verliefd op Douwe Bob.

Zomaar een ochtend in de Ikea

Een stereotype echtpaar op de kastenafdeling
Vrouw: Wat denk jij? Is deze goed?
Man: Hmmpff...
Vrouw: Of zouden we dadelijk nog een betere tegenkomen?
Man: Hmmpff...
Vrouw: Zal ik het artikelnummer dan opschrijven of niet?
Man: SCHRIJF HEM MAAR OP JA, WANT IK KOM HIER DUS ECHT NIET MEER TERUG!

Hoeveel mannen zouden er op het echtscheidingsformulier als reden invullen dat ze van die heks alweer mee moesten naar de Ikea?

Op de kinderafdeling
Zwangere vrouw 1: Kijk nou, wat een leuk ledikantje.
Zwangere vrouw 2: Oeh jaaaa. En die daar dan. Die is echt TE schattig.
Zwangere vrouw 1: Hij zou echt perfect passen bij die schattige commode die ik al heb.
Zwangere vrouw 2: Ow jaaaa. Maar deze commodes hier zijn ook om op te vreten.
Zwangere vrouw 1: Jaaaa. En hoe schattig zijn die kledingkastjes wel niet.
Zwangere vrouw 2: Echt geweldig. En kijk die dan.....

Echt, het is een wonder dat hun vliezen niet ter plekke braken.

Oké, ik geef toe. Het was ook allemaal heel schattig. Ik zag zo'n geweldig speelgoedkeukentje, dat ik spontaan wenste dat ik weer vijf was.

Bij de kussentjes, kaarsjes en fotolijstjes
Mama: Maar goed dat je vader er niet bij is. Nu kunnen we tenminste lekker op ons gemak rondneuzen. 
Ik: Ja, en nu hoeven we ons ook geen zorgen te maken dat hij in slaap valt op de beddenafdeling.

In het magazijn, met lomp zware, 2-meter lange dozen in onze handen
Mama: Waarom is je vader er nou niet bij?! Nu moeten we die *PIEEEEEP* dozen zelf tillen.

Die arme mannen, ze kunnen ook nooit iets goed doen...

(Een eerder stukje over de Ikea vind je hier).

We'll always have Paris

Oui oui, je suis de retour. Eigenlijk al een paar dagen, maar ik had wat tijd nodig om alle macarons op te eten bij te komen. We hebben echt een paar top dagen gehad. Bij deze wat tips voor de lucky bastards* die ook naar Parijs gaan.

- De eerste week van juli bleek goed getimed, aangezien net overal de sale was begonnen. Het fantastische warenhuis Galeries Lafayette was nu in een keer in plaats van belachelijk onbetaalbaar nog maar een beetje onbetaalbaar.

- Geen zin om je kostbare tijd om te shoppen te verdoen aan het in de rij staan bij de Eiffeltoren? Ga dan gewoon even gratis en voor niets naar het dakterras van Galeries Lafayette voor een mooi uitzicht.

- Op Place de la Madeleine vonden we de geweldige delicatessenzaak Fauchon. Eigenlijk het er twee, vlak naast elkaar. Eentje vol met hartige hapjes, brood, gebakjes en macarons. De ander vol met chocola, thee, champagne, koekjes en nog meer macarons. Natuurlijk allemaal rete duur, maar de macarons zijn echt to die for, zo lekker. Nu ik eraan terug denk, begin ik spontaan weer te kwijlen.

Stukjes hemel voor een euro per stuk

- Tussen al het shoppen en macarons eten door sliepen we bij Hotel Gat Folies. Zelf noemen ze het een designhotel, ik noem het gewoon een hotel waar iemand nogal los is gegaan met groene meubels. Voor een 3* hotel was het perfect (keurig schone kamers en vriendelijk personeel). En ja, de kamers zijn klein. Maar noem me één hotel in het centrum van Parijs waar dat niet zo is (zonder dat je er €500 per nacht voor hoeft te betalen).

Even tussendoor. Wat is het toch met hotels en douches? Komen ze nou echt nooit een keer op het idee om een fatsoenlijke douchedeur op te hangen? Of ben ik nou echt de enige die altijd de hele badkamer blank zet wanneer ik een poging doe mijn haar te wassen?

- In de straat van het hotel (Rue Geoffroy Marie) bleek ook een geweldig Italiaans restaurantje te zitten. Als je in de buurt bent, moet je echt een keer bij Spaghettino pasta en tiramisu gaan eten.

Best. Pasta. Ever.

- Een gebakje eten bij Ladurée stond al heel lang op mijn lijstje. We gingen naar het filiaal op Rue Bonaparte, omdat deze het minst toeristisch zou zijn. Hier at ik echt het lekkerste gebakje ever. (Overigens ook het duurste gebakje ever - we rekenden slechts €30 af voor twee gebakjes en twee thee).

Hoe blijven die franse vrouwen toch zo dun?

- Indrukwekkende 3D-films kijken bij La Géode in Parc de la Vilette. Dit keer ben ik er niet geweest, maar een paar jaar geleden hadden we een hotel vlakbij en zijn we er zelfs twee keer geweest. En als je net zo goed bent in Frans als ik dat ben, dan stem je je koptelefoon gewoon lekker op Engels af.

- Het hotel waar we toen sliepen was Holiday Inn La Vilette. Dat is wel wat duurder, maar aangezien het een parkeergarage heeft en aan de périphérique ligt wel ideaal als je met de auto bent. (Hand opsteken als je ook altijd eerst moet googelen voordat je peerifeeriek goed kunt spellen).

- En natuurlijk de Eiffeltoren, Sacre Coeur, Tour Montparnasse.... maar die kunnen jullie zelf wel op wikipedia opzoeken.


*Mag ik dan alsje-alsje-alsjeblieft met je mee? Ik wil terug!