Ze zullen me het meisje met de nieuwe Sophie Kinsella noemen

Zelfbeheersing. Jammer genoeg niet mijn sterkste punt. En al helemaal niet wanneer het aankomt op schoenen, kleding en boeken. Ik heb nou eenmaal een groot zwak voor mooie spullen.

Een paar weken geleden nam ik me nog voor voorlopig niets meer te kopen. Ik moet sparen van mezelf. <Hier lachen aub. Ilse + sparen. Wat een grap!> Maar ik meende het echt serieus. Ten eerste puilt mijn kast uit en past er op mijn schoenenrek geen slippertje meer bij. Daarnaast heb ik nog tientallen boeken liggen die ik nog wil lezen en dat terwijl ik juist voor school enorm veel moet lezen. Voorlopig geen nieuwe boeken meer dus voor mij.

Maar dat was voordat ik wist dat op 14 februari het nieuwste boek van Sophie Kinsella uit zo komen.

(Sophie Kinsella is de koningin van de chicklit. Ze is schrijfster van briljante boeken, zoals de shopaholic-reeks (verfilmd als Confessions of a Shopaholic). Je begrijpt dat een vrouw die over schoenen kan schrijven alsof het een eerste levensbehoefte is, mijn heldin is ;-)

Goed, ik wist dus dat over twee weken de nieuwe Sophie Kinsella uit zou komen. Mijn eerste gedachte: als een dolle naar Bol.com om hem alvast te bestellen. Maar dat heb ik weten te weerstaan. (Applaus!)

Goed, morgen zou de nieuwe Sophie Kinsella uitkomen. Het engeltje op mijn schouder zei dat ik hem nog niet moest kopen. Ik heb nu toch geen tijd om hem te lezen (hallo schoolboeken). En bovendien kan ik hem over een paar maanden voor de helft van het geld op Marktplaats kopen. Het duiveltje op mijn andere schouder dacht daar echter anders over.

Goed, vandaag is de nieuwe Sophie Kinsella eindelijk te koop. Het ene na het andere twitterbericht wrijft dit in mijn neus. En het toeval wil dat ik met de bus naar school moet en dan langs de Bruna op het station kom. "Dat kan haast geen toeval zijn toch?" fluistert het duiveltje, die even vergeet dat ik iedere dag met de bus naar school ga. Het engeltje probeert me nog wanhopig aan alle bovenstaande argumenten te herinneren.

Tegen beter weten in loop ik de Bruna binnen. Eigenlijk verwacht ik torenhoge stapels bij de ingang. Zouden ze hem misschien nog niet binnen hebben? "Lekker puh!," denkt het engeltje. Ik vind het boek echter toch achterin de winkel.

"Fuck dat engeltje!" roept het duiveltje. "Ze zullen je het meisje met het nieuwe boek van Sophie Kinsella noemen." Bam, ik was verkocht.

All you need is love. Of ijs.

Op zaterdagavond keek ik All You Need Is Love met mijn zusje, moeder en oma. Kan het burgerlijker? Vast niet. Maar dat boeit me niet. Burgerlijk wezen is af en toe ook wel lekker. Bovendien heb ik dankzij AYNIL nu een briljant plan voor Valentijnsdag.

Hoe ik op mijn plan kwam? Het begon met Robert die, zoals altijd, nonchalant een gesprekje aanknoopte met een meisje uit het publiek. Het meisje moest de valentijnskaart die ze zojuist geschreven had, voorlezen. Ze bleek hem geschreven te hebben voor een jongen die ze maanden geleden in het vliegtuig terug uit Spanje had ontmoet. Hij had in de rij voor haar gezeten en de hele vlucht lang hadden ze gepraat. Zijn naam wist ze alleen niet, dus spookte hij sinds oktober door haar hoofd als de hottie op stoel 12C.

Natuurlijk is dit zo voorspelbaar als de pest. Iedereen die niet voor het eerst AYNIL kijkt, weet dat de hottie van 12C ieder moment de studio binnen kan wandelen. Dat is net zo zeker als dat iedere ochtend de zon op komt. Het meisje was blijkbaar niet op de hoogte van deze gouden regel. Ze kreeg bijna een hartverzakking toen 12C  ineens voor haar stond.

(Gelukkig bleek het wel de juiste jongen te zijn. Je zal je vergist hebben. Dat het toch 12B bleek te zijn en nu de naar zweet stinkende man die naast de hottie zat voor je staat. Zou toch lullig zijn geweest).

Het commentaar hierop van mijn oma was gelijk: "Zo doe je dat nou, Iels." Tsja, zo klinkt het wel heel simpel. Alleen groeien de vliegtickets naar Spanje jammer genoeg niet op mijn rug. Maar wat in een vliegtuig kan, kan ook in een trein toch? Dus... misschien moet ik dinsdag maar de hele dag in de trein gaan zitten. Bewapend met mijn OV-jaarkaart de liede tegemoet.

Alleen jammer dat ik dinsdag gewoon naar school moet. De treinen waarschijnlijk toch niet rijden. En ik toch niemand in de trein om zijn telefoonnummer zou durven vragen. Ach, weet je wat, laat dat plan ook maar zitten. Ik heb mijn hart toch al verloren aan twee andere mannen: Ben & Jerry.

(Bron afbeelding)

Don't try this at home

Zondagavond op WhatsApp:
Zus S: "Heb je wat te doen morgenavond?"
Ik: "Nope. Na ja, ik moet natuurlijk kijken wie er nu weer zwanger is en wie het loodje legt bij Private Practice."
Zus S: "Mooi, want Rudolph heeft me net geleerd hoe je zelf slagroomtruffels moet maken. Super Easy! Ga ze morgenavond maken. Help je mee?"
Ik: "Lekkah! I -hartje- Rudolf."

Rudolph? Who the *PIEP* is Rudolph?, zul je misschien denken. Nou, sinds een tijdje hebben wij digitale televisie. Mijn vader denkt dat we dat voor al die extra sportzenders hebben, maar eigenlijk hebben we dat voor de briljante zender 24Kitchen. Niet dat ik van koken houd, maar ik kijk er wel graag naar. Ik kan uren naar Rudolph van Veen kijken. Het ene moment staat hij te koken in LA, het andere moment maakt hij weer een makkelijke maaltijd. Maar het briljantste is toch wel Rudolph's Bakery. De lekkerste taarten en cakejes vliegen je figuurlijk om de oren. En slagroomtruffels dus.

Die laatste zouden ons ook om de oren gaan vliegen, maar dan letterlijk. Voor we begonnen bekeken we het filmpje nog even op internet. Rudolph had het hier duidelijk over "een lekker makkelijk en snel receptje". Eén ding is ons inmiddels wel duidelijk: Rudolph heeft een andere definitie van lekker makkelijk dan wij. Ook vergat Rudolph erbij te vermelden dat er het gevaar bestaat dat je hele -maar dan ook echt HELE- keuken achteraf onder cacao zit. Kleinigheidje.

Maar goed, we begonnen vol goede moed. Al snel kwamen we erachter dat we geen spuitzak hadden. Ach, kleinigheidje, wij konden wel zonder. Vervolgens verprutste ik de chocola tijdens het smelten, waardoor S to the rescue moest komen met een pak melk. We vergaten even dat de chocola niet meer hard zou worden door de melk. Kleinigheidje. Het dippen van de truffels doet Rudolph uiterst handig met een satéprikkertje. Wij deden dat uiterst kneuzig, waardoor we eindigde met een bak chocola vol met boter-slagroom-suikerklonten. Nog zo'n kleinigheidje.

Na een nacht in de koelkast hadden onze baksels niet die lekkere krak die Rudolph ons beloofde. En dat is nog subtiel uitgedrukt (eigenlijk waren ze gewoon niet te vreten). Voortaan laten we het bak- en kookgedeelte wel weer gewoon aan Rudolph over. Wij zijn toch veel beter in het eetgedeelte.

Chef Cacoa en Chef Gesmolten Chocola enigszins oververhit (en overbelicht ;-)

Mijn echte leeftijd

Nee, dit stukje gaat niet over een burgerlijk SBS-programma waarin Sonja Bakker ons wel eens even zal vertellen wat we wel en niet naar binnen mogen proppen. Sowieso is het nemen van een sabbatical het enige goede wat Sonja Bakker in mijn ogen ooit heeft gedaan, maar dit terzijde. Dit stukje gaat over het feit dat ik mezelf af en toe echt bejaard voel.

Als ik na een dansles spierpijn heb op plekken waarvan ik niet eens wist dat er spieren zaten. Als ik voor het slapen gaan een beker melk drink om het maagzuur tegen te gaan. Als ik 's ochtends wakker word met een stijve nek, omdat ik de avond ervoor mijn kussen iets te enthousiast heb opgeklopt. Het zijn van die kleine dingen waardoor je even vergeet dat je eigenlijk jong bent. Of 'kwiek', zoals mijn oma het zou zeggen.

Maar er zijn ook momenten waarop ik me juist een klein kindje voel. Wanneer ik (stiekem) een surprise ei eet. Wanneer ik het cadeaupapier van een pakje af scheur. Wanneer ik nieuwe kleren koop speciaal voor mijn verjaardag (alleen is het me in al die 20 jaren nog nooit gelukt die nieuwe kleren dan ook daadwerkelijk voor mijn verjaardag te bewaren, maar dat is een kleinigheidje).

Maar hoe hoor je je dan eigenlijk te voelen als je 20 bent? Ik heb geen flauw benul. Ik weet dat ik eigenlijk geen surprise eieren meer hoor te kopen. En blijkbaar mag je na een bepaalde leeftijd niet meer naar Happy Feet in de bioscoop. (Dit weet ik doordat er niemand met mij mee wou naar Happy Feet 2. Zielig he?). En ik weet ook wel dat ik nog te jong ben voor cafeïnevrije koffie en praktisch kort haar. Betekent dit dan automatisch dat iemand van 20 alleen nog maar naar 16+ films mag en redbull hoort te drinken? Lijkt me niet.

Maar wat als ik nou eens gewoon deed wat ik zelf wou zonder me druk te maken over wat de rest van de wereld daarvan denkt? Gewoon de hele dag in bed blijven liggen, mezelf volproppen met spekjes of in de plassen stampen when I feel like it. Dat lijkt me nog eens een goed voornemen.

(Bron afbeelding)

Lovely Music: I Won't Give Up

Liever dan dit worden de lieve liedjes niet.

"When I look into your eyes

It's like whatching the night sky

Or a beautiful sunrise

There's so much they hold

And just like them old stars

I see that you've come so far

To be right where you are

How old is your soul?"

Shopping sabbatical

Zondagochtend. Ik kom enigszins chagrijnig (wie niet op zondagmorgen?) mijn bed uit rollen en ga naar de keuken om een ontbijtje te maken. Mama zit de krant te lezen.

"Zeg, is die Fashion Challenge niet iets voor jou?" vraagt mama.
Wat?! Iets dat Fashion Challenge heet? Waarom ken ik dat niet? 
"Wat is dat dan?" vraag ik nietsvermoedend.
"Dat lees ik hier. Het is een initiatief van studenten van de modeacademie. Dan mag je een jaar lang geen nieuwe kleren kopen." Vreemd genoeg zegt ze het zonder sarcasme in haar stem. Is dit echt MIJN moeder?
"Waar zie jij mij voor aan, gekke Henkie? Ik word al depressief van de gedachte alleen."
"Dat zou anders best goed voor je zijn. Misschien kom je er dan nog wel achter dat kleren helemaal niet zo belangrijk zijn." WTF? "En dan hou je ook nog eens een hele hoop geld over."
"Ja maar, mam, dan moet ik van al dat geld dat ik dan overhoud drank en drugs gaan kopen. Dat is ook weer zoiets, toch?"

Fashion Challenge? Me hol. Ik zeg altijd maar zo: Shopping is cheaper than a psychiatrist.

(Bron afbeelding)