vrijdag 19 juni 2015

Uitgelezen: Half Wild

Afgelopen week stuurde mijn moeder een berichtje. Nou doet ze dat wel vaker, maar meestal zijn het foto's van 'Oeh aah kijk eens hoe schattig je nichtje is' of vragen als 'Kom je die laatste zooi die, nog op je oude kamer staat, nog een keertje opruimen?'
Dit keer had haar appje echter een andere strekking: Er is een pakketje voor je bezorgd. Ik denk een boek.
Naast denken dat het misschien handig is om een keer adreswijzigingen rond te sturen, kon ik maar op één manier reageren: Dan kom ik NU naar huis!

Ik had namelijk zo'n vermoeden welk boek er in dat pakketje zou zitten. En mijn gevoel bleek gelukkig te kloppen. Na een jaar wachten was daar eindelijk Half Wild van Sally Green. Oh yeah! Gordijnen dicht, telefoon uit en lezen maar!


zondag 7 juni 2015

Iets met een ezel, een steen en een droom

Ken je die ene droom? Die droom waarin je heel veel haast hebt, omdat je snel ergens belangrijks naartoe moet, bijvoorbeeld naar het ziekenhuis, omdat je zus ligt te bevallen. Maar precies nu - op DIT moment - wil je auto niet starten, omdat de accu leeg is. En die accu is natuurlijk niet zomaar uit zichzelf leeg gelopen. Nee, dat komt doordat jij niet snugger genoeg was om je licht uit te doen. Kortom: paniek, haast, drama, help, WAAROM NU?!

Herken je deze droom?

Nee, ik ook niet. Ik heb dit scenario nog nooit gedroomd. In plaats daarvan heb ik het gewoon in echt meegemaakt.

Ik neem jullie even mee terug naar afgelopen maandagavond. Ik was net thuis uit mijn werk en had een pizza in mijn oven gepleurd. Ja, niet echt een verantwoorde 'Kijk tante Ilse het goede voorbeeld geven' keuze, maar hallo, ik had net mijn nieuwe oven binnen en naast testen of hij een beetje goddelijke brownies kan bakken (GOEDGEKEURD!), moest ik natuurlijk ook andere dingen uit de 'schijf van vijf ovenbaksels'* uitproberen. Dus geen commenteer op mijn pizza ja. (Ps. Wie komt er helpen deze taart te bakken?)

Maar goed, maandagavond en de plastic-nep-kaas op mijn pizza was amper gesmolten, of ik kreeg een appje van Schoonbroer T. De bevalling is begonnen!

Dus ik als een gek naar mijn auto, die een straat verderop geparkeerd stond. Overigens wel nádat ik mijn pizza snel ophad, want hé: prioriteiten. Ik stap in, sleutel in het slot, wil de auto starten en hoor alleen maar prrrrrrrrst... 

Nu zou ik graag willen dat ik kon zeggen dat ik vervolgens zo'n hulpeloos vrouwtje was, dat geen flauw idee had wat er aan de hand was. Maar de waarheid wil dat dit niet de eerste keer was dat ik dit geluid hoorde. Het was nogal een déjà vu. Het kon maar één ding twee dingen betekenen: 1) Ik had mijn licht weer eens aan laten staan, en 2) Ik ben 's werelds grootste sukkel.

Uiteindelijk kwam ik pas na een eeuwigheid wachten op de wegenwacht aan bij het ziekenhuis. Waar overigens wel een droom van een nichtje op me lag te wachten. Maar mocht je je aan het eind van dit jaar afvragen waarom de contributie voor de ANWB voor 2016 toch zoveel is gestegen: Sorry, mijn schuld!


*Voor wie nog niet bekend is met de 'schijf van vijf ovenbaksels' (en dat is waarschijnlijk iedereen, aangezien ik hem zojuist heb bedacht), hij bestaat uit:
- Iets met een beetje bloem, maar niet te veel, want het moet niet te gezond worden (denk brownies)
- Iets met belachelijk veel chocola (denk brownies)
- Iets met lomp veel suiker (denk brownies)
- Iets met heerlijk veel boter (denk brownies)
- Iets met belachelijk veel kaas (denk bro... pizza!)

maandag 11 mei 2015

Ik mocht niet verliefd worden

'Niet verliefd worden hoor, want we willen je wel terug hier.' Dat waren de woorden van mijn oma, vlak voordat ik in het vliegtuig naar New York stapte.
'Haha nee, komt goed.' Ik lachte haar woorden weg. 'Negen dagen is veel te kort om verliefd te worden.'
Ik was een hoop van plan, maar verliefd worden was er daar niet een van. Bovendien word ik toch niet zo snel verliefd, laat staan op 6000 km afstand van huis.

Boy, was I wrong.

Uiteindelijk duurde het maar drie dagen. Drie dagen, voordat ik hopeloos verliefd werd. Drie dagen, voordat ik keihard viel. En er waren slechts een romantisch uitzicht op de skyline, een wandeling door het park, een paar gin-tonics en een knappe barman voor nodig.

Binnen drie dagen was ik completely, madly, insanely in love met New York.

En ik weet dat het nu verschrikkelijk cliché is om Empire state of mind te quoten, maar aangezien verliefde vrouwen over het algemeen genomen één groot wandelend cliché zijn, doe ik het lekker toch. Want och, jongens, die stad... New York is liefde.

New York

Concrete jungle where dreams are made of
There's nothin' you can't do
Now you're in New York

dinsdag 5 mei 2015

Oh ja, ik had ook nog een blog

Oepsie! Waar ik beloofde dat ik binnen anderhalve week terug zou zijn met AMEEEEEZING verhalen over New York, is het onderhand anderhalve maand verder en ehh...  Ach, what the hell, alsof iemand mij gemist heeft. Maar voor het geval dat, dit is het slappe excuus is voor mijn afwezigheid.

Komt 'ie: Ik was nogal druk. Ik had namelijk mijn koffer uit New York nog niet uitgepakt, of ik kreeg al de sleutels van mijn (o zo perfecte!) appartement in mijn handen gedrukt. Maar dat appartement was natuurlijk niet gelijk perfect. Nee, ik had mijn jet lag nog niet uitgeslapen, of ik stond alweer te poetsen en muren te sauzen. Om vervolgens al mijn spullen over te slepen. Met de nadruk op 'al', want JEZUS ik wist dat ik veel kleren, schoenen en boeken had, maar na vijf keer met een volle auto heen en weer rijden, begon ik toch te geloven dat ik misschien iets minder moet shoppen.

(Oké, nee, dat geloof ik niet echt. Maar ik weet wel dat ik de volgende keer dat ik ga verhuizen en 8-koppige verhuisploeg inhuur. Voor alleen al mijn boekencollectie.)

En ik was nog niet terug van de Ikea, of ik moest alweer gewoon werken. Ik geloof dat ik even had onderschat hoeveel tijd verhuizen kost. Nu ben ik zelfs nog steeds niet klaar (maar hé, hoe noodzakelijk is het nou om een keukentafel te hebben?). En dan heb je nog alle lieve mensen die gelijk langs wouden komen om te kijken. Wat natuurlijk super leuk is, maar niet praktisch. Want als je thuis nog geen waterkoker hebt, eindig je zomaar de hele middag op het terras en heb je 's avonds nog steeds niet dat verdomde Ikea kastje in elkaar gezet. #movinggirlsproblems

En tot slot - in het kader van 'alles komt altijd tegelijkertijd' - waren er ook nog verdrietige familieomstandigheden. Kortom, mijn hoofd was even ergens anders.

Maar nu is mijn hoofd weer terug (oké, dat klinkt heel dubieus) en ik beloof dat ik binnenkort echt even al die conceptstukjes over New York ga afmaken. Voor nu moeten jullie het echter doen met een paar sneak peeks van mijn appartementje.


(Eigenlijk was dit hele stukje één groot excuus om mijn flamingo kussen te showen,
want serieus, HOE AMEEEEZING IS DIE?!)

zondag 22 maart 2015

Het is hier fantastisch #2


Tenminste, daar ga ik voor het gemak maar even vanuit. Als dit stukje online komt, zit ik namelijk pas net in het vliegtuig. Maar hé, 9 dagen New York, dat kan toch niet anders dan fantastisch worden?!

Dus, tot over anderhalve week! Ik beloof dat ik dan terug ben met lekker veel stukjes, waaronder waarschijnlijk:

  • Een verslag van alle zenuwinzinkingen die ik heb gehad, omdat ik toch niet stoer genoeg bleek om in mijn eentje de halve wereld over te vliegen.
  • Uitgebreide dagelijkse diaries (Dag 1: Shoppen. Dag 2: Shoppen. Dag 3: Shoppen. Dag 4: Shoppen. [...] Dag 9: Nog even snel voor vertrek een museum ingerend.)
  • De uitslag van de grote 'Waar in New York kun je de lekkerste cupcakes vinden' test.
  • Een 'Hardlopen in Central Park' fotoverslag. Waarbij ik alle selfies natuurlijk maak voordat ik daadwerkelijk ga rennen, omdat mijn hoofd anders veel te oncharmant rood is voor op de foto.

Ps. Hoi inbrekers! Slecht nieuws voor jullie: ik woon nog steeds thuis (al duurt dat niet lang meer), dus het jatten van mijn spullen zit er even niet in. Bovendien wil je mijn nieuwe laptop toch niet hebben, want die heeft vaker geen wi-fi dan wel. Hmpf.

Pps. Ik blijf bij mijn standpunt: Who needs Photoshop als je ook gewoon good old Paint hebt?

donderdag 19 maart 2015

Uitgelezen: Ik geef je de zon

Toen ik een mailtje kreeg van uitgeverij Blossom Books met de vraag of ik Ik geef je de zon van Jandy Nelson als leesexemplaar wilde ontvangen, hoefde ik daar niet lang over na te denken. Ehh.. JA! Ik had her en der al wat goede verhalen over dit boek gehoord en als ik zeg dat ze bij Blossom Books er zelf ook behoorlijk enthousiast over zijn, is dat een enorm understatement.

Jandy Nelson - Ik geef je de zon