vrijdag 22 maart 2013

Dromen over the city that never sleeps

The city that never sleeps en het meisje dat altijd zin heeft om te slapen... Als je het zo bekijkt, lijkt het niet zo'n goede combinatie. Ik droom (ha ha, wat een woordgrap) echter al jaren over een trip naar New York.

(Bron afbeelding)
Bezoekjes brengen aan Georgetown Cupcakes en The Magnolia Bakery totdat ik geen frosting en sprinkles meer kan zien...

woensdag 20 maart 2013

Speciaal voor zusje D.

Gisterenavond kwam zusje D. ineens naar mij toe (niet dat we elkaar anders nooit zien, want hé hallo we wonen in hetzelfde huis, maar je begrijpt wat ik bedoel). "Vind je zus S. en zusje D. niet leuk meer?" vroeg ze. "We komen nooit meer voor in de stukjes op je blog. En ik doe toch genoeg belachelijk dingen waar je over kunt schrijven."

Aaahhh.... Wat lief! En laat vandaag nou ook nog eens haar 18e verjaardag zijn. Dus speciaal voor zusje D. een heel lijstje over zusje D.:

- Als het aan mij had gelegen had zusje D. niet D. geheten, maar Maria. Heel wat ruzies heb ik 18 jaar geleden daarover gevoerd met zus S. Zij vond dat ons babyzusje D. moest gaan heten, want zo heette het buurmeisje van onze opa en oma ook. Ik vond echter dat ze Maria moest gaan heten, want in de kinderbijbel had Maria zo'n mooie blauwe jurk aan. (Het is ongelooflijk, maar zelfs als driejarige was ik al oppervlakkig.)


zondag 17 maart 2013

Gekkenwerk

Och, jongens (en meisjes) (en gekke Henkies), ik was zo lekker bezig met mijn voornemen om minstens één keer per week te bloggen. Vorige week plaatste ik zelfs drie blogjes en was daarom nog helemaal trots op mezelf. Ik besef me dat dat een beetje sneu klinkt, maar ik was echt on fire. Maar dat was vorige week donderdag...

Inmiddels zijn we anderhalve week verder en is het weer eens akelig stil hier op mijn blog. Hoe doen andere bloggers dat toch? Ik heb echt zo'n respect voor iedereen die de tijd en inspiratie weet te vinden om iedere dag te bloggen. Bij mij ontbreekt het momenteel aan dat alles.

De reden daarvan is mijn opleiding. Mijn kijk-ons-eens-leuk-creatief-wezen opleiding die bedacht dat het wel leuk zou zijn om ons in drie weken een compleet seminar te laten organiseren. Ik herhaal: EEN COMPLEET SEMINAR IN DRIE WEKEN. In drie weken moesten we een locatie, sprekers en deelnemers uit de lucht zien te toveren. Echt... ik heb er maar één woord voor: GEKKENWERK.

donderdag 7 maart 2013

Ik had zo rijk kunnen zijn...

...als ik onderweg naar school niet zo vaak caramel cappuccino's hoefde te kopen om mijn ochtendhumeur mee weg te spoelen.

...als ik op mijn negende niet een heel jaar mijn zakgeld had opgespaard om er vervolgens een Furby van te kopen. In plaats daarvan had ik beter in aandelen van Apple kunnen investeren. Die zijn tenminste wél nuttig en zeuren ook een stuk minder aan je hoofd ("I'm hungry!").

...als ik geen beautyblogs zou lezen. Voordat ik die ontdekte, had ik namelijk maar drie nagellakjes. Eén rode, één roze en één oranje. Tsja, en nu...

maandag 4 maart 2013

Dat gaat naar Den Bosch toe (2)

Inmiddels alweer een tijdje geleden schreef ik een stukje met tips voor Den Bosch. Ik beloofde toen dat er binnenkort meer zouden volgen. Binnenkort werd echter ooit. Maar raad eens? Vandaag is ooit. Beter laat dan nooit.

Dus mocht je ooit in Den Bosch zijn en je afvragen waar het leuk/lekker/gezellig is, hier motte gullie wezen:

- De lekkerste bonbons haal je bij Salon De Roosekrans in de Hinthammerstraat. Niet alleen ik ben zwaar verslaafd aan hun witte bonbons met roomvulling, ook mijn - über kieskeurige - vader kun je hieronder bedelven. Achterin dit zaakje kun je trouwens ook zitten en koffie drinken met een bossche bol, maar ik kom eerlijk gezegd nooit verder dan de bonbonvitrine.

(Bron afbeelding)

vrijdag 1 maart 2013

De verkoopmuts

Volgens mij kent iedereen het nummer Music was my first love wel. Wanneer ik dit nummer zou hebben geschreven, had het waarschijnlijk Shopping was my first love geheten. Maar net als dat muziekliefhebbers niet van ieder genre houden, wordt ik ook echt niet blij van alle winkels. En ik wordt al helemaal niet blij van alle verkoopsters.

Je staat in de weg, muts
Laatst liep ik even binnen bij de Steps, een van mijn favoriete kan-ik-eigenlijk-niet-betalen-maar-de-jurkjes-zijn-zo-mooi winkels. Al snel liep ik met arm afgeladen vol met topjes, vestjes en jurkjes richting de paskamer. Maar snel en onopgemerkt ging dat niet, want ik werd gelijk opgehouden door de verkoopmuts (overigens niet te verwarren met haar evil twin sister, de verkoopbitch).

De verkoopmuts wou weten hoeveel kledingstukken ik ging passen. "Ow, je hebt er 7. Nou vooruit. Voor deze ene keer mag het. Eigenlijk mag je er maar 5. Hihi." Pfff.... Moest ik me nou vereerd voelen? Ik vind dit altijd zo'n onzinnige regel. Als ik toch gewoon die hele winkel leeg wil kopen, laat mij dat dan lekker doen.